บทที่ 65 แตกต่างไม่เหมือนใคร

บทที่ 65 แตกต่างไม่เหมือนใคร

ซุนเป่ยเตี่ยนรู้สึกว่าช่วงนี้ตัวเองซวยสุดๆ

เดิมทีตอนอยู่แผนกศัลยกรรมตับและทางเดินน้ำดีที่โรงพยาบาลศูนย์ เขาก็ถูกหัวหน้าแผนกกดดันมาตลอด มีวิชาความรู้แต่กลับไม่มีโอกาสแสดงฝีมือ

พอดีกับที่โรงพยาบาลเซิ่งลี่กำลังจะก่อตั้งแผนกศัลยกรรมตับและทางเดินน้ำดี และต้องการหัวหน้าแผนก

แม้มาตรฐานโดยรวมของโรงพยาบาลเซิ่งลี่จะยังห่างชั้นกับโรงพยาบาลศูนย์ที่เขาเคยอยู่ แต่ประสบการณ์หลายปีที่ผ่านมา ก็ทำให้เขาตระหนักถึงสัจธรรมข้อหนึ่ง ที่คนโบราณกล่าวไว้ว่า ยอมเป็นหัวไก่ ดีกว่าเป็นหางหงส์

ดังนั้น เขาจึงหาจังหวะเหมาะๆ ทำเรื่องขอย้ายมา เพื่อจะได้มีโอกาสแสดงฝีมือในสายงานนี้อย่างเต็มที่

ด้วยเหตุนี้ เขาจึงทั้งคัดเลือกประวัติคนไข้ เลือกคนทำงาน แม้กระทั่งยอมบากหน้าไปขอให้สถานีโทรทัศน์ประจำเมืองช่วยโปรโมทให้

แต่ใครจะไปคิดว่า คนไข้ที่เขาคัดสรรมาอย่างดีกลับมีปัญหาแทรกซ้อนขึ้นมาเสียได้

การผ่าตัดรักษามะเร็งถุงน้ำดีอย่างถอนรากถอนโคนเมื่อคืนนี้ เดิมทีตั้งใจจะใช้โอกาสนี้โชว์ฝีมือของตัวเอง แต่กลับเกิดเหตุไม่คาดฝันบนโต๊ะผ่าตัด ทำให้ต้องเลื่อนเวลาผ่าตัดออกไปครั้งแล้วครั้งเล่า

และคนในแผนกศัลยกรรมตับและทางเดินน้ำดีทั้งหมด นอกจากเขาแล้ว ก็ไม่มีใครพึ่งพาได้เลย

หลังจากผ่าตัดเสร็จอย่างยากลำบาก พอลงจากโต๊ะผ่าตัดมาดู ปรากฏว่านอกจากญาติคนไข้แล้ว คนที่มาช่วยเชียร์ช่วยโปรโมทหายไปกันหมด

เรื่องนี้ทำเอาเขาร้อนใจจนแทบคลั่ง

เพราะถึงอย่างไร การผ่าตัดจะสำเร็จแค่ไหนก็เปล่าประโยชน์ ถ้าไม่มีใครเห็น ไม่มีใครโปรโมท ก็ย่อมไม่มีโอกาสได้แสดงฝีมือ ทำให้แผนการที่เขาอุตส่าห์วางไว้เป็นอย่างดีตลอดหลายวันต้องสูญเปล่าทั้งหมด

หลังจากสืบรู้สาเหตุ ก็ยิ่งทำให้ซุนเป่ยเตี่ยนรู้สึกอึดอัดใจ ราวกับมีหนามทิ่มแทงอยู่ข้างหลัง มีก้างติดคอ...

ที่แท้ตอนที่เขากำลังผ่าตัดอยู่บนโต๊ะ การผ่าตัดผ่านกล้องที่ไม่ธรรมดาของแผนกศัลยกรรมทั่วไป กลับมาแย่งซีน ขโมยโอกาสโปรโมทที่ควรจะเป็นของแผนกศัลยกรรมตับและทางเดินน้ำดีไปหน้าตาเฉย

ถึงขนาดที่ว่าพอผ่าตัดเสร็จ ซุนเป่ยเตี่ยนที่กำลังหงุดหงิดสุดขีด ก็ไม่แม้แต่จะกลับไปที่ห้องพักผู้ป่วย แต่กลับออกไปดื่มเหล้าย้อมใจอยู่คนเดียว

แต่ยิ่งดื่มก็ยิ่งรู้สึกอัดอั้นตันใจ พอกลับถึงบ้านนอนลงบนเตียง ก็ยังนอนพลิกไปพลิกมาข่มตาหลับไม่ลง

สุดท้ายด้วยความเจ็บใจ ซุนเป่ยเตี่ยนก็โผล่มาที่แผนกศัลยกรรมทั่วไปตั้งแต่เช้าตรู่พร้อมกับขอบตาดำคล้ำเป็นหมีแพนด้า

ทว่าเมื่อเขาเปิดประตูห้องประชุม และเตรียมจะชิงลงมือก่อนด้วยการต่อว่าหวังจินกัง จู่ๆ เขาก็ชะงักไป

สถานการณ์อะไรเนี่ย

ซุนเป่ยเตี่ยนมองดูบรรดาหัวหน้าแผนกที่นั่งอยู่เต็มห้องประชุมด้วยความสงสัย

หรือว่าเขาจะเมาค้างจากเมื่อคืน แล้วเผลอเดินมาผิดที่ มาโผล่ที่ห้องประชุมใหญ่ตอนที่ผู้อำนวยการจัดประชุมประจำเดือนของหัวหน้าแผนกกัน

เขาถอยหลังไปก้าวหนึ่ง แล้วเงยหน้ามองป้ายที่ติดอยู่หน้าประตู

ก็ไม่ผิดนี่นา นี่มันห้องประชุมของแผนกศัลยกรรมทั่วไปชัดๆ

ซุนเป่ยเตี่ยนเริ่มงุนงง เขามองดูห้องประชุมของแผนกศัลยกรรมทั่วไป ที่มีบรรดาตัวท็อปของระบบศัลยกรรมโรงพยาบาลเซิ่งลี่มานั่งรวมตัวกันอยู่ ในใจก็เกิดความสงสัยขึ้นมาทันที

หวังจินกังมีมนุษยสัมพันธ์ดีขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่

หรือเป็นเพราะการผ่าตัดเมื่อวาน ทำให้บรรดาหัวหน้าแผนกต้องรีบมาแสดงความยินดีตั้งแต่เช้าตรู่

แม้กระทั่งนักข่าวจากสถานีโทรทัศน์ประจำเมืองที่เขาไม่มีปัญญาเชิญ ก็ยังตามมาด้วยเลย

เมื่อคิดถึงตรงนี้ ในใจของซุนเป่ยเตี่ยนก็ยิ่งรู้สึกอึดอัด อุตส่าห์เตรียมการมาอย่างดี เกียรติยศเหล่านี้ควรจะเป็นของเขาแท้ๆ แต่ผลลัพธ์กลับกลายเป็นว่า...

"ดูเหมือนว่า ที่ซุนเป่ยเตี่ยนมาที่นี่ คงจะมาเอาเรื่องแน่ๆ"

ภายในห้องประชุม เซี่ยเทาวางปากกาในมือลง เงยหน้ามองซุนเป่ยเตี่ยนที่กำลังโกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยง ในใจก็แอบกังวลอยู่ลึกๆ

แม้เขาจะเพิ่งรู้เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืน แต่การจะทำใจให้สงบและยอมรับความจริงได้นั้น ไม่ใช่เรื่องที่ใครๆ ก็ทำได้

อย่างน้อยก็ดูจากตอนนี้ ซุนเป่ยเตี่ยนไม่ใช่คนประเภทนั้นอย่างแน่นอน

ในฐานะหัวหน้าแผนกที่เพิ่งย้ายมาจากโรงพยาบาลศูนย์ เรื่องราวของเขาก็เป็นที่พูดถึงไม่น้อยอยู่แล้ว

แม้จะไม่สนิทกัน แต่เซี่ยเทาก็เคยได้ยินเสียงวิพากษ์วิจารณ์เกี่ยวกับซุนเป่ยเตี่ยนมาบ้าง

หัวแข็ง ไม่ยอมฟังใคร โดยเฉพาะพฤติกรรมในห้องผ่าตัด ที่มักจะตะคอกใส่คนอื่น หรือขว้างปาเครื่องมือ นี่ก็เคยได้ยินมานานแล้ว

คนที่มีพฤติกรรมแบบนี้ ต่อให้มีฝีมือดีแค่ไหน ปกติแล้วเซี่ยเทาก็จะพยายามอยู่ห่างๆ เลี่ยงการติดต่อด้วยให้มากที่สุด

แต่เรื่องในวันนี้ คงจะหลบเลี่ยงไม่ได้แล้ว

ในเวลานี้เซี่ยเทาถึงขั้นเตรียมตัวเลือกข้างไว้แล้ว

ส่วนซือชงที่เพิ่งจะนั่งลงข้างๆ เซี่ยเทา เตรียมจะเซ็นคำสั่งแพทย์แล้วรีบชิ่งหนี ตอนนี้ลำไส้เขียวคล้ำไปด้วยความเสียใจแล้ว

วันนี้เธอไม่ควรมาที่แผนกศัลยกรรมทั่วไปเลย หรือถ้าจะพูดให้ถูก วันนี้เธอไม่ควรมาทำงานด้วยซ้ำ

รองหัวหน้าแผนกตัวเล็กๆ ต้องมา 끼อยู่ท่ามกลางดงหัวหน้าแผนก จะตัดสินใจอะไรก็ไม่ได้ จะทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นก็ไม่ได้

ยาก มันช่างยากลำบากเสียเหลือเกิน

ส่วนเรื่องที่ว่าทำไมซุนเป่ยเตี่ยนถึงโผล่มาที่แผนกศัลยกรรมทั่วไปอย่างกะทันหัน ซือชงไม่อยากจะรู้เลยสักนิด

ถึงขั้นที่ว่าถ้าสถานการณ์ยังคงเป็นแบบนี้ต่อไป ต่อให้อีกเดี๋ยวผู้อำนวยการโผล่มา เธอก็คงไม่แปลกใจแล้ว

"คิดไม่ถึงเลยว่า ซุนเป่ยเตี่ยนจะใจร้อนขนาดนี้ แต่ก็เข้าใจได้นะ การผ่าตัดเมื่อคืนดันไปแย่งซีนเขาเข้าให้ คาดว่าครั้งนี้ ทั้งสองแผนกคงจะผูกใจเจ็บกันแล้วล่ะ"

ซุนเฉิงอู่ในตอนนี้ทั้งรู้สึกโชคดีและยินดี โชคดีที่หมอนี่โผล่มาขัดจังหวะ ช่วยคลี่คลายความอึดอัดระหว่างพวกเขากับแผนกศัลยกรรมทั่วไปได้สำเร็จ

เพียงแต่เรื่องราวจะเป็นอย่างไรต่อไป ซุนเฉิงอู่ก็ไม่รู้เหมือนกัน เขารีบดึงกงเลี่ยงที่ยังคงยืนงงเป็นไก่ตาแตก ให้ค่อยๆ ถอยไปอยู่มุมหนึ่งของห้องประชุมอย่างเงียบๆ

"หัวหน้าแผนกซุน ใจเย็นๆ ก่อน การผ่าตัดเมื่อคืน มันก็แค่เรื่องบังเอิญเท่านั้นแหละ"

หวังจินกังเห็นว่ามีนักข่าวอยู่ในเหตุการณ์ จึงไม่อยากทำให้เรื่องราวบานปลาย เพราะถึงอย่างไรเรื่องราวภายในโรงพยาบาล ต่อให้จะตีกันหัวร้างข้างแตกปิดประตูกันยังไงก็ไม่มีใครว่า

แต่ถ้าเรื่องนี้หลุดรอดสายตาคนนอกไปล่ะก็ ปัญหาใหญ่แน่

"บังเอิญงั้นหรือ การผ่าตัดเมื่อคืน คุณรู้ไหมว่าผมเตรียมการมานานแค่ไหน เสียเวลาและแรงกายแรงใจไปตั้งเท่าไหร่"

"แล้วผลสุดท้ายเป็นยังไงล่ะ ชุบมือเปิบ แย่งความดีความชอบไปให้แผนกศัลยกรรมทั่วไปของพวกคุณหมดเลย"

"ไม่ได้หรอก เรื่องนี้คุณต้องอธิบายให้ผมฟัง"

ซุนเป่ยเตี่ยนย่อมรู้ดีว่ามีนักข่าวอยู่ในเหตุการณ์ จึงไม่กล้าเสียมารยาท

อย่างน้อยก็ไม่สบถด่าทอ เหมือนแม่ค้าด่ากันกลางตลาด

"อธิบายงั้นหรือ"

หวังจินกังขมวดคิ้วแน่น พูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำว่า "การผ่าตัดฉุกเฉินของแผนกศัลยกรรมทั่วไปของเรา ขึ้นโต๊ะผ่าตัดอย่างถูกต้องตามหลักเกณฑ์ทุกอย่าง มีอะไรต้องอธิบายให้คุณฟังด้วยหรือ"

เดิมทีหวังจินกังยังคิดจะไว้หน้าซุนเป่ยเตี่ยนอยู่บ้าง แต่อีกฝ่ายกลับไม่ยอมจบ ทำให้หวังจินกังเริ่มจะหมดความอดทนแล้ว

"ถูกต้องตามหลักเกณฑ์งั้นหรือ"

เมื่อซุนเป่ยเตี่ยนได้ยิน แววตาที่เฉียบคมราวกับเหยี่ยวก็ปรากฏแววเจ้าเล่ห์ขึ้นมาแวบหนึ่ง

จู่ๆ เขาก็ปรายตามองเซียวเฉินกวงที่อยู่ข้างๆ แวบหนึ่ง ทำเอาฝ่ายหลังที่ถูกจ้องมองอย่างกะทันหันรู้สึกงุนงงไปหมด

ทำไมถึงรู้สึกว่า หัวหน้าแผนกซุนคนนี้ มีจุดประสงค์แอบแฝงอยู่นะ

จากนั้น ซุนเป่ยเตี่ยนก็พูดโพล่งขึ้นมาว่า "เท่าที่ผมรู้มา คนที่มีใบอนุญาตให้ทำการผ่าตัดผ่านกล้องในโรงพยาบาลนี้ นอกจากหัวหน้าแผนกหวังแล้ว แผนกพวกคุณก็มีแค่หมอแซ่จ้าวคนเดียวไม่ใช่หรือ"

สิ้นประโยคนี้ อากาศภายในห้องประชุมก็เย็นยะเยือกขึ้นมาทันที

หมอนี่คิดจะทำอะไรกันแน่

บรรดาหัวหน้าแผนกมองซุนเป่ยเตี่ยนที่จู่ๆ ก็เปลี่ยนเรื่องคุย และพอจะสัมผัสได้ถึงความนัยที่แอบแฝงอยู่ในคำพูดของเขา

ในขณะเดียวกัน หัวใจของหวังจินกังก็หล่นวูบ

หมอนี่ หรือว่าคิดจะ...

ทันใดนั้น ซุนเป่ยเตี่ยนก็ชี้ไปที่เซียวเฉินกวงที่อยู่ข้างๆ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าวว่า "เท่าที่ผมรู้มา เขาไม่มีใบอนุญาตให้ทำการผ่าตัดผ่านกล้องด้วยซ้ำ ตามกฎของโรงพยาบาลแล้ว การขึ้นโต๊ะผ่าตัดถือว่าผิดระเบียบชัดๆ"

"ผมมีสิทธิ์เต็มที่ที่จะรายงานเรื่องนี้ให้ฝ่ายการแพทย์ทราบ เพื่อให้เขาสั่งพักงาน หรือแม้กระทั่งไล่ออกเลยก็ได้"

ซุนเป่ยเตี่ยนมีสีหน้าจริงจัง น้ำเสียงก็ดูดุดันเอาเรื่อง ดูจากท่าทีแล้ว ถ้าเรื่องเมื่อคืนไม่มีคำอธิบายที่ชัดเจน เขาคงจะยอมฉีกหน้าแตกหักกันไปเลย

"ซุนเป่ยเตี่ยน นายกล้างั้นหรือ"

ใบหน้าของหวังจินกังในตอนนี้ก็เย็นชาลงอย่างเห็นได้ชัด

เมื่อเห็นว่าเรื่องนี้มุ่งเป้ามาที่เซียวเฉินกวง ก็ทำให้เขาเริ่มจะโมโหขึ้นมาแล้ว

ต่อให้หวังจินกังต้องโดนลงโทษเอง ก็จะไม่มีวันยอมให้ใครหน้าไหนกล้าแตะต้องเซียวเฉินกวงต่อหน้าเขาเป็นอันขาด แม้แต่ปลายเส้นผม ก็ห้ามแตะต้อง

ยิ่งไปกว่านั้นในสายตาของหวังจินกัง เซียวเฉินกวงก็คือเกล็ดมังกรของเขา ใครกล้าแตะ ต่อให้เขาต้องลาออกจากตำแหน่งหัวหน้าแผนก ก็จะไม่มีวันยอมให้เซียวเฉินกวงต้องทนรับความอยุติธรรมแม้แต่นิดเดียว

"อยู่โรงพยาบาลเดียวกันแท้ๆ จะอะไรกันนักหนา ไม่เห็นต้องทำถึงขนาดนี้เลย"

เมื่อเห็นว่าหวังจินกังทำท่าจะพุ่งเข้าไปวางมวยกับซุนเป่ยเตี่ยน เซี่ยเทาก็ตกใจ รีบเข้าไปห้ามปรามทันที

เมื่อกี้ใครกันที่บอกว่าให้ใจเย็นๆ ทำไมจู่ๆ ถึงได้ระเบิดอารมณ์ออกมาก่อนซะล่ะ

เมื่อเห็นหวังจินกังตาแดงก่ำ ซุนเป่ยเตี่ยนก็เริ่มใจคอไม่ดีเหมือนกัน

เขาคิดไม่ถึงเลยว่า หวังจินกังจะโกรธเป็นฟืนเป็นไฟขึ้นมาง่ายๆ แบบนี้

เป็นหัวหน้าแผนกมาตั้งหลายปี ความสุขุมเยือกเย็นที่ฝึกฝนมามันหายไปไหนหมด...

เมื่อเห็นว่าสถานการณ์เริ่มจะควบคุมไม่อยู่ ซุนเป่ยเตี่ยนก็รีบถอยหลังไปก้าวหนึ่ง แล้วรีบพูดขึ้นว่า "ผมก็ไม่ได้บอกว่าจะต้องรายงานเขาหรอกนะ ขอแค่... เซียวเฉินกวงยอมมาช่วยงานที่แผนกผมสักสองสามเดือน ผมรับรองเลยว่า ภายใต้การดูแลของผม เขาจะไม่ทำผิดพลาดแบบนี้อีกแน่นอน"

หวังจินกัง: "?"

เซียวเฉินกวง: "??"

ทุกคน: "???"

ชั่วขณะหนึ่ง ทั่วทั้งห้องประชุมราวกับหยุดนิ่ง ทุกคนต่างตกตะลึงกับคำพูดที่โพล่งออกมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยของซุนเป่ยเตี่ยน

เดี๋ยวก่อนนะ ที่แท้ซุนเป่ยเตี่ยนก็ไม่ได้มาเพื่อเอาเรื่อง แต่ตั้งใจจะมาแย่งคนนี่เอง

เพียงแต่ท่าทางการแย่งคนแบบนี้ มันช่างแตกต่างไม่เหมือนใครเสียจริงๆ...