บทที่ 347 การเปิดฉากหวดแหลกอย่างเหนือความคาดหมายเป็นครั้งแรก

รัตติกาลคืบคลานเข้ามา

จ้าวต้าไห่เดินเข้าไปในห้องอาหารบนเรือประมง ด้านในมีโต๊ะยาวขนาดปานกลางตั้งอยู่สองตัว บนโต๊ะแต่ละตัวมีกะละมังเหล็กขนาดใหญ่จัดวางไว้หลายใบ ใบหนึ่งอัดแน่นไปด้วยไก่ชิ้นโต อีกใบเป็นปลาฮงโกวน้ำแดง ส่วนใบสุดท้ายเป็นผักกาดเขียว ข้าวสวยมีให้กินจนอิ่มท้อง ทุกอย่างเรียบง่ายตรงไปตรงมา อยากกินเท่าไหร่ก็ตักได้ตามใจชอบ

จ้าวต้าไห่ตักข้าวเข้าปากคำโต ใช้เวลาเพียงสิบนาทีสั้น ๆ ก็เติมจนเต็มท้อง อาหารบนเรือประมงไม่ได้เน้นว่าจะต้องอร่อยเลิศเลอหรือไม่ การมีพละกำลังไว้สำหรับทำงานต่างหากคือสิ่งสำคัญที่สุด คนบนเรือประมงไม่ได้มาเที่ยวเล่น ทุกคนต่างก็ต้องมาทำงาน การตกปลาไม่ใช่เรื่องง่าย ๆ สบาย ๆ เลยสักนิด

หลังจากจ้าวต้าไห่กินข้าวเสร็จ เขาก็เดินออกจากห้องอาหารก้าวขึ้นสู่ดาดฟ้าเรือ

สือเจี๋ยหัวตะโกนเรียกผู้คนที่กินข้าวเสร็จแล้วให้มาจับฉลากทุกคนต่างก็จ่ายเงินเท่ากันหมด บางตำแหน่งย่อมต้องดีกว่าบางตำแหน่ง ใครจะได้ปักหลักอยู่ตรงตำแหน่งไหน จึงต้องใช้การจับฉลากเป็นตัวตัดสิน