บทที่ 348 นี้นอนน้อย! มือไว!

เวลาตีสองตรง

สือจงเวยอ้าปากหาวหวอด เขาเพิ่งจะสัปหงกงีบหลับไปตื่นหนึ่ง จึงลุกขึ้นยืนบิดขี้เกียจไล่ความง่วง เรือประมงทอดสมอปักหลักอยู่ที่จุดตกปลาจานดำแห่งนี้ และจะรอจนกระทั่งรุ่งเช้าถึงค่อยแล่นเรือออกไป แม้จะทอดสมอเรียบร้อยแล้ว แต่ยังไงก็ต้องมีคนคอยเฝ้าสแตนด์บายอยู่ในห้องควบคุมเรือเพื่อคอยสอดส่องดูสถานการณ์เป็นระยะ ๆ

สือจงเวยหยิบกระบอกน้ำเก็บความร้อนขึ้นมาจิบน้ำชาแก่ ๆ ที่เริ่มเย็นชืดไปสองสามคำ พลางล้วงหยิบบุหรี่ออกจากซองมวนหนึ่ง คาบไว้ในปากแล้วจุดไฟแช็กสูบ กระดกสูบไปติดต่อกันหลายคำเพื่อเรียกสติปลุกความตื่นตัว

เอ๊ะ? ปลาบินกระโดดเหนือน้ำงั้นเหรอ!? จ้าวต้าไห่ทำไมถึงได้ตกปลาบินมาได้เยอะแยะมากมายขนาดนี้กันล่ะเนี่ย?

สือจงเวยก้มหน้ามองลงไปยังดาดฟ้าเรือประมง ตำแหน่งตกปลาอื่น ๆ ล้วนว่างเปล่าไร้ผู้คน มีเพียงจ้าวต้าไห่ปักหลักอยู่คนเดียวโดดเดี่ยว ตรงแทบเท้าของเขามีตะกร้าพลาสติกขนาดใหญ่ตั้งวางอยู่สามใบ สองใบแรกอัดแน่นไปด้วยปลาจนเกือบจะล้น ส่วนใบที่สามก็มีปลาอยู่เกินครึ่งค่อนตะกร้า ซึ่งทั้งหมดล้วนแล้วแต่เป็นปลาบินทั้งสิ้น