บทที่ 349 ปฏิกิริยาที่เกิดจากจ้าวต้าไห่

หวังเต๋อเกาสูบบุหรี่ไปสองสามคำพลาจิบน้ำไปสองสามอึก พลางทอดสายตามองดูปลาบินน้ำหนักร่วมร้อยชั่งที่อัดอยู่ในตะกร้าพลาสติกตรงแทบเท้า แม้จะนำไปเปรียบเทียบกับจำนวนปลาของจ้าวต้าไห่ไม่ได้เลยสักนิด แต่พอมาลองคิดดูว่าปลาพวกนี้มีมูลค่าตั้งสี่ห้าพันหยวน ประกอบกับคนอื่น ๆ บนเรือประมงแทบไม่มีใครตกปลาได้เลย ในใจของเขาก็พลันรู้สึกเบิกบานแจ่มใสขึ้นมาทันที

"ให้ตายเถอะ!" 

"ทำไมแกถึงไม่ยอมเอ่ยปากเรียกฉันบ้างเลยล่ะฮะ?" เฉินจื้อหยงออกแรงตบเข้าที่บ่าของหวังเต๋อเกาฉาดใหญ่

"ช่วงเวลานั้นใครจะไปทันได้คิดเรื่องอื่นกันล่ะฮะ? พอเห็นจ้าวต้าไห่ตกปลาได้เยอะแยะมากมายขนาดนั้น ในใจก็รีบกุลีกุจอเร่งลงมือตกปลาตามทันที" "มันไม่มีเวลาไปสนใจเรื่องอื่นแล้วจริง ๆ!" หวังเต๋อเกาล้วงหยิบบุหรี่ของตนเองออกมายื่นส่งให้เฉินจื้อหยงมวนหนึ่ง

ตัวเขากับเฉินจื้อหยงมีความสนิทสนมกลมเกลียวกันเป็นอย่างยิ่ง มักจะพากันออกทะเลตกปลาและคอยช่วยเหลือเกื้อกูลกันอยู่เป็นประจำ แต่ทว่าในครั้งนี้เขากลับลืมเลือนเรื่องนี้ไปเสียสนิทจริง ๆ