บทที่ 52: คนในหมู่บ้านเริ่มคิดตามแล้ว!

จ้าวต้าไห่ตื่นจากการหลับใหล มองดูเวลา ก็เป็นช่วงบ่ายโมงแล้ว เขาเลยส่ายหัวไปมา เหนื่อยเกินไปแล้วจริงๆ เขารีบปีนขึ้นมาจากเตียง พอมาถึงในลานบ้านก็รีบได้ยินเสียงย่าจงชุ่ยกําลังคุยกับใครบางคน

“โอ้โห!”

“หอยแมลงภู่พวกนี้ตัวใหญ่จริงๆ! ทั้งอ้วนทั้งใหญ่!”

“ต้องขายได้ราคาดีแน่!”

…

“ฮึ่ม!”

“เหลยต้าโหย่วก็แค่ขี้เกียจ ปล่อยให้เงินลอยไปต่อหน้าต่อตาไม่ยอมคว้า”

…

จ้าวต้าไห่เดินออกไปดู ก็เห็นว่าเป็นหม่าหงอวี้กับเหลยต้าโหย่ว ย่าของเขากําลังพลิกดูเนื้อหอยแมลงภู่ที่ตากอยู่บนกระด้งและเสื่อฟางทีละตัว ส่วนหม่าหงอวี้ก็พูดไปพลางช่วยงานไปพลาง

“ต้าไห่!”

“ตื่นแล้วเหรอ!”

หม่าหงอวี้เห็นจ้าวต้าไห่เดินออกมาก็รีบทักทายด้วยรอยยิ้ม

เหลยต้าโหย่วล้วงบุหรี่ออกจากกระเป๋า ยื่นให้จ้าวต้าไห่

จ้าวต้าไห่รีบส่ายหัวและใช้มือปัดเบาๆ เราไม่สูบบุหรี่ เขาย่อตัวลงไปแล้วหยิบเนื้อหอยแมลงภู่ขึ้นมาบีบ แดดแรง ลมทะเลก็แรง น้ำระเหยไปเยอะ เนื้อค่อนข้างแข็ง ตากอีกสองสามวันก็แห้งสนิทแล้ว

“ต้าไห่!”

“แกนี่ฉลาดจริงๆ”

เหลยต้าโหย่วจุดบุหรี่ สูบไปอึกหนึ่ง มองดูเนื้อหอยแมลงภู่ที่ตากอยู่บนกระด้งและเสื่อฟาง ความรู้สึกในใจค่อนข้างซับซ้อน ทุกปีที่น้ำลดใหญ่เป็นโอกาสทองสำหรับคนจากทุกหมู่บ้านที่จะไปขุดหอยแมลงภู่ ทุกคนได้มาเป็นร้อยจิน แต่ส่วนใหญ่พอขึ้นฝั่งก็ขายให้พ่อค้าคนกลางไปเลย ไม่มีใครเอามาตากแห้งเอง

“แค่ร้อยกว่าจินมันไม่คุ้มค่าที่จะเหนื่อยหรอกครับ”

จ้าวต้าไห่ยิ้มๆ เนื้อหอยแมลงภู่แห้งจะมีน้ำหนักแค่หนึ่งในสิบของหอยสด คนในหมู่บ้านแต่ละคนขุดหอยแมลงภู่ได้แค่ร้อยกว่าจิน คนที่ไม่มีแรงหรือขี้เกียจหน่อยก็จะได้แค่สี่ห้าสิบจิน หอยร้อยจินตากแห้งแล้วจะได้แค่เจ็ดแปดจิน ไม่เกินสิบจินแน่นอน

ราคาหอยแมลงภู่ไม่สูงนัก ตอนน้ำลดใหญ่คนมาขุดกันเยอะเกินไป พ่อค้าคนกลางก็ถือโอกาสกดราคา กิโลกรัมหนึ่งไม่เกินห้าหยวน ตัวเล็กหน่อยก็แค่สองสามหยวน ราคาหอยแห้งไม่ต่ำกว่าห้าสิบหยวนต่อกิโลกรัม สมมติว่าหอยสดร้อยจิน ขายสดก็จะได้ประมาณสามร้อยหยวน แต่ถ้าเอามาตากแห้งก็จะได้สี่ห้าร้อยหยวน ไม่ต่างกันมากเท่าไหร่ ถ้าขนมาแค่ร้อยกว่าจิน หักค่าแรงแล้วก็ไม่คุ้มค่า ไม่ได้เงินเพิ่มมากมาย ไม่คุ้มค่าที่จะเหนื่อยเปล่าๆ มีเวลานี้ไปทำอย่างอื่นอาจจะได้เงินมากกว่าหรือคุ้มค่ากว่า

ทำไมเราถึงเอากลับมาตากแห้ง? เหตุผลสำคัญคือปริมาณมันเยอะพอสมควร เกินพันจิน หอยพันจินขายสดอย่างมากก็ได้แค่ห้าร้อยหยวน แต่หอยแห้งไม่เหมือนกัน เราเก็บไว้ในมือ จะขายช้าหรือเร็วก็ได้ ไม่ต้องกังวลเรื่องการกดราคา นอกจากนี้ ที่สำคัญคือตากแห้งแล้วจะได้เนื้อหอยเจ็ดแปดสิบจินหรืออาจจะถึงร้อยจิน ถ้ากิโลกรัมละห้าสิบหยวน ก็ได้เงินไม่ต่ำกว่าสามพันหยวน ถ้ามากกว่านั้นก็อาจจะได้ถึงห้าพันหยวน ความเหนื่อยที่ใช้ในการต้มและตากก็จะคุ้มค่าขึ้นมาทันที

“พูดถูก!”

“ร้อยกว่าจินไม่คุ้มค่า แต่ถ้าเป็นพันกว่าจินก็อีกเรื่อง!”

สีหน้าของเหลยต้าโหย่วซับซ้อนยิ่งขึ้น มองดูปริมาณเนื้อหอยแมลงภู่ที่ตากอยู่บนกระด้งและเสื่อฟางก็รู้ได้ทันทีว่าจ้าวต้าไห่ขี่มอเตอร์ไซค์ขนหอยกลับมาเกินพันจินจริงๆ ขี่มอเตอร์ไซค์ลงทะเลขนหอยแมลงภู่? ใครจะคิดได้? แต่จ้าวต้าไห่ก็ทำแบบนั้นแล้ว แถมมอเตอร์ไซค์ก็ขับบนทะเลได้จริงๆ

พระอาทิตย์ค่อยๆ สูงขึ้น อากาศก็ร้อนขึ้นเรื่อยๆ

จ้าวต้าไห่ถือชามข้าว นั่งยองๆ ตรงธรณีประตูบ้าน ซดโจ๊กอย่างเอร็ดอร่อย ตอนนี้เป็นเวลาเที่ยงแล้ว ก็เลยกินข้าวสองมื้อรวมกันไปเลย เหลยต้าโหย่วกับหม่าหงอวี้กลับไปแล้ว แต่ก็ยังมีคนในหมู่บ้านแวะเวียนมาดูที่ลานบ้านเป็นครั้งคราว ทุกคนมาดูหอยแมลงภู่ที่ตากอยู่ ย่าจงชุ่ยสวมหมวกฟาง พลิกหอยแมลงภู่ไปมา ของพวกนี้ต้องพลิกบ่อยๆ ถึงจะแห้งทั่วถึงและขายได้ราคาดี

จ้าวต้าไห่คีบปลาเค็มชิ้นหนึ่งกัดกินไปพลาง มองลงไปในทะเลที่ตอนนี้เต็มไปด้วยน้ำอีกครั้ง คิดในใจว่าน้ำลดใหญ่ครั้งหน้า ในทะเลคงจะเต็มไปด้วยมอเตอร์ไซค์เลยทีเดียว ทำไมคนในหมู่บ้านถึงไม่ทำเรื่องนี้กันนะ? ก่อนหน้านี้ไม่มีใครคิดถึงเลย ต่างก็คิดไปเองว่าในทะเลมีแต่ทรายหรือโคลน คนเดินยังติดหล่ม มอเตอร์ไซค์จะไปได้ยังไง แต่หน้าหมู่บ้านของเราไม่เหมือนกัน มีพื้นที่ที่ทรายกับหินปะปนกันอยู่จริงๆ มอเตอร์ไซค์ขับได้สบายๆ แล้วไม่เสียดายมอเตอร์ไซค์เหรอ? ก็ต้องดูว่าทำเงินได้หรือเปล่า ถ้าทำเงินได้ก็ต้องเสียดายแน่นอน ทำไมคนในหมู่บ้านถึงแวะเวียนมาดูที่ลานบ้านเราอยู่เรื่อยๆ? ก็อยากจะมาดูว่าทั้งวันเราขนหอยแมลงภู่กลับมาได้เท่าไหร่ ถึงแม้จะเรียนกันไม่สูงมาก แต่ทุกคนก็ไม่ได้โง่ ตรงกันข้าม ทุกคนฉลาดมาก พอคำนวณแล้วก็รู้ทันทีว่าเรื่องนี้ทำแล้วคุ้มไหม บ้านไหนมีคนเยอะ ไม่ต้องพูดถึงพันจิน สองพันจินก็ขนกลับมาได้ แล้วจะได้เงินตั้งหลายพันหยวนไม่ใช่เหรอ? ทำเงินได้ขนาดนี้ วันเดียวก็ได้มอเตอร์ไซค์คันหนึ่งแล้ว ใครจะคำนวณไม่เป็น? ไม่ต้องพูดถึงมอเตอร์ไซค์ราคาแค่สามห้าพันหยวน มอเตอร์ไซค์ราคาสามห้าหมื่นก็ต้องยอมซื้อแน่ๆ ไม่แน่อาจจะมีคนไปหาซื้อรถสามล้อเล็กอะไรพวกนั้นมาก็ได้ เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้เลยนะ

“คุณย่าครับ!”

“พักผ่อนหน่อยเถอะครับ!”

จ้าวต้าไห่ตะโกนเรียกเสียงดัง

จงชุ่ยพลิกหอยจนครบทุกตัวจึงยอมหยุด

จ้าวต้าไห่ลากเก้าอี้เตี้ยๆ มาวางข้างๆ ตัวเอง

“ตัวใหญ่จริงๆ!”

“ต้องขายได้ราคาดีแน่”

“น่าเสียดายที่คราวหน้าน้ำลดใหญ่น่าจะมีคนเยอะกว่านี้ คงจะทำแบบนี้ได้ยากแล้วล่ะ!”

จงชุ่ยถอดหมวกฟางออก หยิบพัดขึ้นมาพัดไปมา อากาศร้อน ทำแบบนี้ถึงจะเย็นขึ้น

“คุณย่าครับ!”

“ครั้งหน้าพวกเราไม่ไปยุ่งกับเรื่องนี้หรอกครับ! ไปทำอย่างอื่นดีกว่า หรือไม่ก็นอนหลับอยู่บ้าน”

จ้าวต้าไห่หัวเราะ ย่าของเราไม่ได้แก่จนเลอะเลือนเลย ฉลาดมาก พอเห็นว่าครั้งนี้เราขนหอยกลับมาได้เยอะขนาดนี้ โดยเฉพาะคนในหมู่บ้านที่แวะเวียนมาดูไม่ขาดสาย ก็รู้แล้วว่าน้ำลดใหญ่ครั้งหน้าคนทั้งหมู่บ้านต้องแห่กันไปแน่ๆ หมู่บ้านรอบๆ ก็ไม่ยอมพลาดเช่นกัน หอยแมลงภู่ในทะเลมีเยอะก็จริง แต่ก็สู้คนจำนวนมากไม่ไหว ทุกคนก็อยากจะไปทำเงินกันทั้งหมด แต่ของมีจำกัด ใครๆ ก็อยากได้ แต่ของมันมีไม่พอสำหรับทุกคน การที่คนแห่กันไปเยอะๆ การหาเงินก็ทำได้น้อยลง หรือไม่ก็เหนื่อยไปเปล่าๆ พอคนน้อยลง หอยแมลงภู่ก็งอกกลับมาใหม่

“ได้!”

“เราไม่ไปยุ่งกับเรื่องนี้หรอก”

จงชุ่ยตบเข่าตัวเองเบาๆ หรี่ตามองหอยแมลงภู่ที่ตากอยู่บนกระด้งและเสื่อฟาง เงินหลายพันหยวนที่หามาได้ในเวลาแค่ไม่กี่วัน ความเหนื่อยนี้มันคุ้มค่าจริงๆ

ซุนหมิงหัวมองดูหอยแมลงภู่ที่ตากอยู่หน้าบ้านจ้าวต้าไห่ ผลักประตูรั้วแล้วเดินเข้าบ้าน วางอุปกรณ์ขนอวนลง แล้วเดินไปที่ก๊อกน้ำ บิดก๊อกลงแล้วก้มหน้าดื่มจนอิ่มท้อง

ซุนหมิงหัวเช็ดปาก นั่งลงบนธรณีประตูห้องโถงตามสบาย หยิบบุหรี่น้ำที่วางอยู่ข้างกำแพงขึ้นมา จุดไฟแล้วสูบเข้าปอด สีหน้าของเขาดูไม่ดีเลย จ้าวต้าไห่เปลี่ยนไปเหมือนเป็นคนละคน เป็นคนในหมู่บ้านเดียวกัน ทุกเรื่องก็เห็นอยู่กับตา พอคำนวณดูก็รู้ว่าในเวลาไม่ถึงครึ่งเดือน เขาทำเงินได้เยอะมาก คนอื่นทำเงินได้ก็ไม่เป็นไร อย่างมากก็แค่รู้สึกอิจฉา แต่เราเคยไปสร้างเรื่องกับจ้าวต้าไห่มาแล้ว ยิ่งจ้าวต้าไห่มีชีวิตที่ดีขึ้นเท่าไหร่ เราก็จะยิ่งมีปัญหามากเท่านั้น

“บ้าเอ๊ย!”

“ใครจะไปคิดว่าไอ้หนุ่มนี่จะเก่งขนาดนี้?”

ซุนหมิงหัวยิ่งคิดยิ่งเสียใจ เพื่อที่ดินผืนเล็กๆ ผืนหนึ่งไปมีเรื่องกับจ้าวต้าไห่มันไม่คุ้มค่าเลย แต่เรื่องมันเกิดขึ้นไปแล้ว น้ำที่สาดออกไปก็เก็บกลับมาไม่ได้

ฟ้าเริ่มมืดลง

จ้าวต้าไห่พลิกเนื้อหอยแมลงภู่ไปมา เนื้อหอยแห้งไปแล้วเจ็ดแปดส่วนในเวลาหนึ่งวัน พรุ่งนี้ตากอีกวันก็นำไปขายได้แล้ว พอคิดว่าอีกไม่นานก็จะมีเงินพอซ่อมเรือประมงแล้วก็อดไม่ได้ที่จะตื่นเต้น เขามีความหวังมาก พอเห็นย่าจงชุ่ยเดินออกมาก็ยิ้มแล้วบอกว่าเขาเพิ่งพลิกหอยเสร็จไปรอบหนึ่งแล้ว

จงชุ่ยเดินมาที่ข้างกระด้ง หยิบหอยแมลงภู่ขึ้นมาหลายตัว บีบดูเบาๆ แล้วก็พยักหน้า หอยแห้งดีจริงๆ