บทที่ 53: ต่อท่อน้ำ ทำโครง แล้วพูดถึงเรื่องปลูกผลไม้

พระอาทิตย์ลับขอบฟ้า

แสงสีเพลิงเต็มท้องฟ้า

จ้าวต้าไห่เดินไปที่มุมกำแพง แกะฝาถังขนาดใหญ่ออก แล้วตักปูสามจุดและปูหินออกมาหลายตัว เมื่อวานก่อนจะไปขุดหอยแมลงภู่ เราได้ถือโอกาสตอนน้ำกำลังลดเดินไปตามแนวขอบน้ำจับปูได้เกือบสามสิบจิน ปูม้าเราเอาไปขายที่เหลาของหลิวกังที่เมืองเมื่อวานนี้ ได้เงินมาหนึ่งพันหกร้อยสามสิบสองหยวน จากน้ำหนักยี่สิบเจ็ดจินสองตำลึง โดยให้ราคารวมๆ กันที่หกสิบหยวนต่อกิโลกรัม ตื่นเช้ามาสองชั่วโมงก็ได้เงินก้อนใหญ่ แถมยังเหลือของอร่อยไว้กินอีก สบายใจจริงๆ

จ้าวต้าไห่ถือปูสามจุดและปูหินเข้าไปในครัว ปูสามจุดก็คือปูที่มีจุดดำสามจุดบนกระดอง ส่วนปูหินก็ไม่ต้องบอก ก็คือปูที่พบได้ทั่วไปตามโขดหิน จุดเด่นของพวกมันคือราคาไม่สูง ขายไม่ค่อยได้เงินเท่าไหร่ สู้เก็บไว้กินเองที่บ้านดีกว่า

จ้าวต้าไห่ซาวข้าวใส่หม้อเพื่อหุง ปูมีหลายวิธีในการทำอาหาร จะนึ่งหรือจะผัดก็ได้ มีวิธีหนึ่งคือใส่น้ำมันลงในหม้อเล็กน้อย ไม่ต้องใส่น้ำ มีลักษณะกึ่งนึ่งกึ่งผัด จ้าวต้าไห่ล้างปูสามจุดกับปูหินให้สะอาดแล้วใส่ลงในหม้อ ปิดฝาหม้อ เพียงไม่กี่นาทีไอน้ำก็พวยพุ่งขึ้นมา กลิ่นหอมชวนน้ำลายสอ เขารีบเปิดฝาหม้อ หยิบจานแล้วคีบปูวางลงไป

จ้าวต้าไห่จัดโต๊ะในลานบ้าน ตักข้าวแล้วยกอาหารมา แล้วก็เรียกคุณย่าจงชุ่ยมานั่งกินข้าวด้วยกัน

“คุณย่าครับ!”

“ปูสามจุดนี่ตัวใหญ่ใช้ได้เลยครับ”

“เนื้อแน่นดีด้วย!”

จ้าวต้าไห่หยิบปูสามจุดตัวที่ใหญ่ที่สุด หนักเกือบครึ่งจิน ลองกะน้ำหนักดูแล้วหนักจริงๆ แสดงว่าเนื้อแน่นแน่นอน เขาหักก้ามออก ใช้มือหนึ่งจับขาอีกสี่ข้างของปู อีกมือหนึ่งดันส่วนปลายออกเบาๆ แล้วเปิดกระดองปูออก แกะเหงือกปูออกจนสะอาด แล้ววางลงในชามของคุณย่าจงชุ่ย

“เอาไปขายไม่ดีกว่าเหรอ?”

“เราอยู่ติดทะเล จะไม่มีของกินตอนไหน?”

จงชุ่ยส่ายหน้า

“คุณย่าครับ!”

“ปูม้าที่แพงๆ ผมเอาไปขายหมดแล้วครับ!”

“เหลือแค่พวกนี้ไว้กินเองครับ!”

จ้าวต้าไห่หยิบปูหินขึ้นมาตัวหนึ่ง เปิดกระดองปูออก เห็นว่ามันเนื้อแน่นจริงๆ ถึงแม้จะตัวไม่ใหญ่เท่าปูสามจุด และยิ่งสู้ปูม้าไม่ได้ กระดองก็ค่อนข้างแข็ง ไม่เป็นที่นิยม แต่รสชาติก็ไม่ได้แย่เลย ส่วนกลางมีมันปูขนาดเท่าหัวแม่มือคล้ายไข่เค็ม ปูตัวขนาดสามนิ้วมีมันปูขนาดนี้ถือว่าสุดยอดแล้ว เขารีบใช้ตะเกียบตักมันปูวางลงในชามของคุณย่าจงชุ่ย นี่คือของดีเลยนะ

จ้าวต้าไห่กินข้าวเย็นเสร็จ พักอยู่สองสามนาทีก็เริ่มหิ้วถังน้ำทีละถังไปรดน้ำที่หลังบ้าน สองวันนี้เขายุ่งอยู่กับเรื่องหอยแมลงภู่ตลอด คุณย่าช่วยเราก็จริง แต่ก็ไม่สามารถดูแลสวนผักได้ทั่วถึง ตอนนี้มีเวลาแล้ว ต้องรดน้ำให้ดีหน่อย ลมทะเลแรง อากาศร้อนและแห้งแล้ง สวนผักต้องรดน้ำให้ทั่วถึง

พระจันทร์ลอยเด่นอยู่กลางท้องฟ้า

จ้าวต้าไห่นั่งอยู่ข้างๆ แปลงผัก เหงื่อท่วมตัว ต้นกล้าผักที่ย้ายมาปลูกทั้งหมดรอดแล้ว พอรดน้ำเสร็จก็ดูชุ่มชื่นและเขียวชอุ่ม ถั่วฝักยาวกับบวบโตเร็วมาก ใช้เวลาไม่กี่วันก็สูงเกินสิบเซนติเมตร บางต้นก็สูงเกือบยี่สิบเซนติเมตรแล้ว เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง พรุ่งนี้ไม่มีธุระอะไรมากนัก ก็เลยตัดสินใจที่จะไปตัดไม้ไผ่มาทำค้างให้พวกมัน

จ้าวต้าไห่พักอยู่พักหนึ่ง แล้วก็สำรวจรั้วที่ทำไว้เมื่อหลายวันก่อน มันยังคงมั่นคงดี ไม่มีหลวมไม่มีล้ม ไม้ไผ่ก็หนาแน่นพอสมควร ไม่มีรูรั่วให้ไก่ลอดเข้าไปได้ เขาจึงวางใจได้ เพราะผักที่โตเร็วที่สุดกำลังจะเก็บกินได้แล้ว ถ้ามีไก่หลุดเข้ามาก็จะทำความสะอาดสวนผักจนหมดเกลี้ยงแน่ๆ น่าหงุดหงิดแย่เลย

จ้าวต้าไห่หิ้วถังน้ำกลับเข้าบ้าน แล้วเก็บเนื้อหอยแมลงภู่ที่ตากอยู่บนพื้นปูนในลานบ้านเข้าบ้านทั้งหมด ตอนกลางคืนที่ริมทะเลบางครั้งน้ำค้างจะลงจัด ถ้าหอยเปียกจะส่งผลต่อคุณภาพ ทำให้ขายได้ไม่ดี

เช้าวันรุ่งขึ้น

จ้าวต้าไห่ตื่นแต่เช้ามืด หุงอาหารเช้ากินเสร็จตอนตีห้ากว่าๆ โจ๊กที่เหลือก็ยกออกมาวางผึ่งลม ส่วนกับข้าวก็เก็บไว้ในหม้อให้อุ่นๆ เดี๋ยวคุณย่าจงชุ่ยตื่นมาก็กินได้เลย เข็นมอเตอร์ไซค์ออกจากบ้าน ใช้เวลาครึ่งชั่วโมงก็ไปถึงเมือง ซื้อเนื้อและผักเล็กน้อย จากนั้นก็หาร้านขายอุปกรณ์ก่อสร้าง ซื้อท่อน้ำ กาว ลวดเหล็ก ตะปู และอื่นๆ กลับมาถึงบ้าน พระอาทิตย์เพิ่งจะขึ้นสูงแค่ไม้ไผ่ลำเดียว

จ้าวต้าไห่เห็นว่ามีเนื้อหอยแมลงภู่ส่วนหนึ่งถูกยกออกมาตากบนพื้นปูนในลานบ้านแล้ว ก็รู้ว่าคุณย่าตื่นแล้วและกำลังวุ่นอยู่กับเรื่องนี้ เขารีบจอดมอเตอร์ไซค์ วางของแล้วเข้าไปช่วย สองคนช่วยกันยกออกมาจนหมด

“ไปทำธุระของแกเถอะ!”

“เรื่องนี้ฉันจัดการเองได้!”

จงชุ่ยหยิบหมวกฟางมาสวม แล้วก็เริ่มพลิกเนื้อหอยแมลงภู่บนกระด้งและเสื่อฟางทีละตัว

จ้าวต้าไห่เดินไปที่มอเตอร์ไซค์ เอาเนื้อกับผักกลับเข้าครัว ท่อน้ำกับกาวเอาเข้าไปในลานบ้านแล้วก็เริ่มทำงาน สวนผักต้องการน้ำมากขึ้นเรื่อยๆ การหิ้วน้ำไปรดทั้งวันเสียเวลาและเปลืองแรงมาก การต่อท่อน้ำไปที่หลังบ้านแล้วติดตั้งก๊อกน้ำสักอันจะสะดวกกว่ามาก เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องยากอะไร เพียงแค่ตัดท่อน้ำในลานบ้านออก เปลี่ยนข้อต่อจากสองทางเป็นสามทาง แล้วก็ต่อท่อน้ำกลับเข้าไปด้วยกาวใหม่ เรื่องเล็กๆ น้อยๆ แบบนี้ทำเองได้ก็ต้องทำเอง ถ้าจ้างคนอื่น ไม่ว่าจะงานเล็กงานใหญ่ก็ต้องจ่ายอย่างน้อยวันละสองร้อยหยวน การทำเองถึงแม้จะใช้เวลาหน่อยแต่ก็ประหยัดเงินได้

จ้าวต้าไห่ต่อท่อน้ำเสร็จแล้ว ต้องรอกาวแห้งก่อนถึงจะลองเปิดน้ำได้ เขาจึงไม่ได้อยู่ว่างๆ หยิบมีดตัดฟืนแล้วขึ้นไปบนภูเขาหลังหมู่บ้าน ตัดไม้ไผ่ขนาดเท่านิ้วมือมาหนึ่งกำมือ ปาดกิ่งก้านออก ดึงเถาวัลย์มามัดให้แน่น แล้วแบกกลับมาที่สวนผักหลังบ้าน เริ่มทำค้างให้ถั่วฝักยาวและบวบ เขาเลือกจุดที่เหมาะสมระหว่างต้นถั่วฝักยาวหรือบวบสองสามต้น ปักไม้ไผ่สามลำลงในดินเบาๆ ส่วนปลายด้านบนก็มัดรวมกันด้วยลวดเหล็กเส้นเล็กๆ ที่เพิ่งซื้อมา ขาตั้งสามขานี้มั่นคงมาก ลมทะเลพัดแรงแค่ไหนก็ไม่ปลิว การทำค้างเสร็จเรียบร้อยแล้ว เขาก็เอาบวบและถั่วฝักยาวที่สูงสิบกว่าเซนติเมตรขึ้นไปผูกกับไม้ไผ่ด้วยลวดเหล็กเส้นเล็กๆ

“ต้าไห่”

“พักหน่อยเถอะ”

จ้าวต้าไห่เงยหน้าขึ้นมอง เห็นคุณย่าจงชุ่ยถือกระติกน้ำกับชามเดินมาหา จึงเพิ่งรู้ตัวว่าพระอาทิตย์ขึ้นไปอยู่กลางท้องฟ้าแล้ว เป็นเวลาเกือบเที่ยงวันแล้ว

จ้าวต้าไห่เทน้ำใส่ชาม แล้วดื่มรวดเดียวหมด แล้วก็ชี้ไปที่ท่อน้ำกับก๊อกน้ำที่เพิ่งต่อเสร็จ นึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้ลองเปิดดู ก็รีบวิ่งกลับไปที่ลานบ้าน หมุนก๊อกน้ำ แล้วเดินสำรวจไปตามท่อน้ำ ไม่พบรอยรั่วที่ไหน เขาหยิบสายยางที่ซื้อมาด้วยในตอนเช้าเดินกลับมาที่สวนผัก ต่อเข้ากับก๊อกน้ำ แล้วลากสายยางเข้าไปในแปลงผัก

“คุณย่าครับ!”

“ตอนรดน้ำก็แค่ลากสายยางนี่ไปก็พอครับ!”

“ไม่ต้องหิ้วถังน้ำแล้วนะครับ”

“สะดวกขึ้นเยอะเลยครับ!”

จ้าวต้าไห่ลากสายยางแล้วรดน้ำในแปลงผักจนทั่ว เราหนุ่มแน่น มีแรง หิ้วน้ำในลานบ้านก็ไม่ใช่ปัญหา แต่เราคงไม่ได้อยู่บ้านตลอดเวลา ต้องออกทะเลหาปลาเพื่อหาเงินอะไรพวกนั้น เรื่องรดน้ำในสวนผักคุณย่าจงชุ่ยก็ต้องช่วยอยู่แล้ว วิธีนี้จะทำให้สะดวกและประหยัดแรงมากขึ้น

“ดีจริงๆ!”

“รดน้ำสะดวกและประหยัดแรงมากเลย!”

จงชุ่ยเดินวนรอบสวนผัก ลูบค้างสามขาที่ทำไว้ แล้วก็ลูบผักสีเขียวสดใสที่กำลังงอกงาม แล้วก็ถอนหญ้าอ่อนๆ ที่งอกขึ้นมาสองสามต้น

“ต้าไห่!”

“ตรงนี้ยังมีที่ว่างอีกนะ ไว้แกหาต้นไม้ผลที่ปลูกที่นี่ได้มาปลูกหน่อยสิ”

จงชุ่ยเดินดูสวนผักเสร็จก็กลับมาที่ข้างๆ จ้าวต้าไห่ แล้วชี้ไปที่พื้นที่หลังบ้าน ยังมีที่ว่างอีกเยอะเลย

“ได้ครับ!”

“ซื้อต้นกล้ามาปลูกกล้วยดีไหมครับ? กล้วยปลูกง่าย ปลูกไปหนึ่งสองปีก็ได้กินแล้วครับ”

จ้าวต้าไห่ยิ้มพยักหน้า สวนผักใหญ่พอแล้วไม่จำเป็นต้องเปิดเพิ่ม ที่ดินที่ว่างอยู่ก็เสียเปล่า ต้องหาอะไรมาปลูกบ้าง

“ปลูกกล้วยอะไรกัน?”

“ฉันเป็นคนแก่คนหนึ่งจะกินอะไรได้เยอะแยะขนาดนั้น?”

“หาอย่างอื่นที่เป็นผลไม้มาปลูกหน่อย”

จงชุ่ยส่ายหน้า

“ได้ครับ!”

“ไม่มีปัญหาเลยครับ!”

“อีกสองสามวันผมไปเมืองจะซื้อผลไม้มาปลูก ให้หลานเหลนของคุณย่ากิน!”

จ้าวต้าไห่รีบคิดตามทันที

จงชุ่ยได้ยินดังนั้นก็พยักหน้าไม่หยุด รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าที่เต็มไปด้วยริ้วรอย