บทที่ 54: ของดีไม่ได้แปลว่าขายได้ราคาดีเสมอไป

พระอาทิตย์ลับขอบฟ้า

จ้าวต้าไห่ออกจากลานบ้าน เดินไปที่กระด้ง แล้วหยิบหอยแมลงภู่ขึ้นมาหลายตัว สีเหลืองเข้มกึ่งโปร่งใส พอมองเห็นไขมันอยู่ลางๆ ลองบีบดูเบาๆ ไม่ขยับเลย แสดงว่าความชื้นกำลังดี พอเอาไปจ่อที่จมูกก็ได้กลิ่นหอมเค็มๆ ตอนนี้ขายได้แล้ว

จ้าวต้าไห่กินข้าวเย็นเสร็จ พักอยู่ครู่หนึ่ง แล้วอาศัยแสงจันทร์เก็บหอยแมลงภู่ที่ตากอยู่บนกระด้งและเสื่อฟางกลับเข้าบ้านทั้งหมด ตอนที่พระอาทิตย์ตกไปใหม่ๆ หอยจะยังมีความร้อนจากการตากแดดอยู่ทั้งวัน ถ้าเก็บใส่ถุงทันทีจะมีไอน้ำทำให้คุณภาพลดลง ตอนนี้ปล่อยให้ลมทะเลพัดผ่านมาสองชั่วโมงแล้ว ความร้อนระบายออกไปหมดพอดี เขาจึงเก็บทั้งหมดลงในตะกร้าไม้ไผ่ขนาดใหญ่ แล้วนำไปชั่งดู ได้น้ำหนักทั้งหมดเก้าสิบแปดจินสี่ตำลึง

จ้าวต้าไห่รู้สึกประหลาดใจ หอยแห้งได้น้ำหนักเกินเก้าสิบแปดจิน ดูเหมือนว่าการทำงานหนักอย่างเอาเป็นเอาตายของเราในครั้งนี้ จะขนหอยสดกลับมาได้มากกว่าหนึ่งพันจินจริงๆ

“ต้าไห่!”

“หอยแมลงภู่พวกนี้ดีจริงๆ!”

“ถ้าได้ราคาต่ำกว่านี้ห้ามขายนะ!”

จงชุ่ยกําลังถักอวนประมงอยู่ เงยหน้ามองหอยแมลงภู่ที่จ้าวต้าไห่กำลังชั่งอยู่ แล้วก็ตะโกนขึ้นมา

“คุณย่าครับ!”

“วางใจได้เลยครับ!”

“อย่างน้อยก็ต้องห้าหกสิบหยวนต่อกิโลกรัมครับ ไม่อย่างนั้นไม่ขายแน่นอน!”

“จะเอามาให้ที่บ้านเรากินเองเลย!”

จ้าวต้าไห่ยิ้มพยักหน้า การลดลงของน้ำทะเลครั้งนี้ เราอาศัยมอเตอร์ไซค์ขนหอยสดกลับมาได้มากกว่าพันจิน ทั้งหมดเป็นหอยที่เลือกมาแล้วว่าตัวใหญ่และอ้วน ราคาหอยสดที่พ่อค้าคนกลางรับซื้อก็สี่หยวนต่อจิน หอยสดร้อยจินก็ต้องได้เงินอย่างน้อยสี่ร้อยหยวน แต่จะได้หอยแห้งไม่เกินสิบจิน ราคาหอยสดรวมกับค่าแรงแล้ว ถ้าไม่ได้ห้าหกสิบหยวนต่อกิโลกรัม เราก็ไม่อยากขายจริงๆ

จ้าวต้าไห่เอาถุงพลาสติกหลายถุงมาใส่หอยแมลงภู่ไว้ เปิดปากถุงไว้เล็กน้อยเพื่อระบายความร้อนที่เหลืออยู่ เช้าวันพรุ่งนี้ก็จะมัดปากถุงให้แน่น เอาใส่ในถุงใย แล้วมัดติดเบาะหลังมอเตอร์ไซค์ไปขายที่เมือง

ตีสอง

หน้าตึกสองชั้นทางทิศตะวันออกของเมือง รถสามล้อคันหนึ่งจอดอยู่

จางลี่กับติงเสี่ยวเซียงเปิดประตูบ้าน

“เสี่ยวเซียง!”

จางลี่นึกถึงเรื่องที่คิดจะคุยกับติงเสี่ยวเซียงเรื่องจ้าวต้าไห่ตั้งแต่ตอนที่รับซื้อหอยแมลงภู่ที่หมู่บ้านล่างโถ่ว แต่สองวันมานี้ยุ่งอยู่กับการแกะหอยแมลงภู่ที่รับซื้อมาและนำไปตากแห้ง ออกจากบ้านแต่เช้ากลับบ้านตอนค่ำ วันนี้งานยุ่งน้อยลงแล้ว ก็เลยคิดว่าจะคุยเรื่องนี้กัน

“อ้าว?”

“แม่!”

“หนูเหนื่อยจะตายอยู่แล้ว!”

“หนูไปอาบน้ำนอนก่อนนะคะ! มีอะไรไว้ค่อยคุยกันพรุ่งนี้”

ติงเสี่ยวเซียงหาวหวอด แล้วหันหลังเดินเข้าห้องไป

จางลี่อึ้งไปชั่วขณะ อ้าปากจะเรียกติงเสี่ยวเซียงไว้ แต่คำพูดก็กลืนกลับเข้าไปในคอ ค่อยๆ เดินไปนั่งบนโซฟา คิ้วขมวดเข้าหากัน ลูกสาวของเธอฉลาดมาตั้งแต่เด็ก เมื่อกี้เธอคงรู้ว่าตัวเองจะพูดอะไร ก็เลยแกล้งทำเป็นเหนื่อย

หรือว่าจะชอบไอ้หนุ่มจ้าวต้าไห่นั่นจริงๆ?

จางลี่ขมวดคิ้วแน่น ใช้มือตบหน้าผากตัวเองอย่างแรง ถ้าเป็นเรื่องจริงจะยุ่งยากมาก

จ้าวต้าไห่ขี่มอเตอร์ไซค์มาถึงเมืองตอนเจ็ดโมงกว่าๆ

รอบๆ เมืองเต็มไปด้วยหมู่บ้านชาวประมง ทุกวันมีเรือประมงออกทะเลมากมาย จับปลา กุ้ง ปูได้เยอะมาก ส่วนใหญ่จะขายสดๆ เพราะอาหารทะเลที่สำคัญที่สุดคือความสด ราคาจึงสูงที่สุด แต่เมื่อมีของสด ก็ต้องมีของแห้ง จึงค่อยๆ เกิดเป็นแหล่งซื้อขายปลา กุ้ง ปูที่ถูกหมักและตากแห้งขึ้นมา นี่คือตลาดของแห้ง ซึ่งอยู่ติดกับตลาดปลา

จ้าวต้าไห่เหลือบมองตลาดปลาที่อยู่ไม่ไกลจากตลาดของแห้ง แผงปลาของติงเสี่ยวเซียงต้องเปิดทำการแล้วแน่ๆ ตอนแรกก็คิดว่าจะแวะไปดูหน่อย แต่ก็รีบเปลี่ยนความคิดทันที จางลี่ปกลูกสาวเหมือนแม่ไก่คอยปกป้องลูกเจี๊ยบ การที่เราจะไปเยี่ยมเยียนเป็นประจำ ใครๆ ก็รู้ว่าเราคิดอะไรอยู่ และติงเสี่ยวเซียงตอนนี้ก็อายุแค่สิบห้าสิบหกปี การเร่งรัดเกินไปจะทำให้ไม่ได้ผล ตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดคือหาเงินซ่อมเรือประมงและหาเงินให้ได้มากขึ้น การจะจีบใครก็ต้องมีความพร้อมก่อน ความรักกินน้ำก็อิ่มเป็นเรื่องไร้สาระ อย่าได้ปากเสียพูดว่ารังเกียจคนจนชมชอบคนรวยเลย พ่อแม่คนไหนอยากให้ลูกสาวตัวเองไปลำบากหลังแต่งงาน ยิ่งไปกว่านั้น ในฐานะผู้ชาย ถ้าเลี้ยงดูครอบครัวไม่ได้ ภรรยาและลูกก็ต้องอดอยาก ก็ไปหาหินก้อนใหญ่ๆ มาชนหัวตายซะยังจะดีกว่า

จ้าวต้าไห่ขี่มอเตอร์ไซค์เข้าไปในตลาดของแห้งอย่างช้าๆ ถ้าราคาเหมาะสมก็ขาย ถ้าไม่เหมาะสมก็ไม่ขาย หรือจะไปหาหลิวกังก็ได้ แต่เหลาของหลิวกังทำธุรกิจอาหารทะเลสด ไม่รู้ว่าเขารับซื้อของแห้งหรือไม่ แต่ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม ต้องลองถามราคาก่อน

จ้าวต้าไห่ขับรถวนไปรอบๆ ก็รู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย ถามไปหลายร้านแล้ว แต่ราคาที่รับซื้อไม่ดีเลย ร้านที่แย่หน่อยก็ยี่สิบกว่าหยวน ร้านที่ดีหน่อยก็ไม่ถึงสามสิบห้าหยวน ยังห่างไกลจากราคาที่เขาต้องการมาก

จ้าวต้าไห่ครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง ตัดสินใจเอาของลงไปถามราคา หอยแมลงภู่ของเขามีคุณภาพดี ไม่แน่ว่าอาจจะได้ราคาที่สูงกว่านี้ เขามุ่งมั่นในความคิดนี้แล้วจึงจอดมอเตอร์ไซค์ที่หน้าร้านที่แขวนป้ายชื่อว่า “ร้านอาหารทะเลเจิง” นี่เป็นร้านขายของแห้งที่ใหญ่ที่สุดในถนนสายนี้ เขาเปิดถุงออก แล้วหยิบหอยแมลงภู่สี่ห้าตัวถือเข้าไปในร้าน

“เถ้าแก่!”

“รับซื้อหอยแมลงภู่แห้งไหมครับ?”

จ้าวต้าไห่พูดตรงๆ ในร้านมีชั้นวางของเต็มไปหมด ติดผนังทุกด้าน มีปลาเค็ม กุ้งเค็ม ปลาหมึกแห้ง และอื่นๆ อีกมากมาย มีทุกอย่างที่ต้องการ ที่ที่สะดุดตาที่สุดคือหอยนางรมตัวใหญ่หลายตัวและปลาแห้งที่วางอยู่ นี่คือของดีของจริงเลย

“ฮ่าๆ!”

“รับสิ!”

“ทำไมจะไม่รับล่ะ?”

“ร้านฉันก็มีขายอยู่ด้วยนี่นา!”

เฉิงเหวินเฟิงยิ้ม แล้วชี้ไปที่ขวดแก้วใบใหญ่ที่วางอยู่บนชั้นทางซ้ายมือ ซึ่งมีหอยแมลงภู่แห้งอยู่ข้างใน

“ขอดูของหน่อย”

จ้าวต้าไห่ยื่นหอยแมลงภู่ในมือให้เฉิงเหวินเฟิง

เฉิงเหวินเฟิงรับมาดู บีบดู แล้วดมดู ก็ตัดสินได้ทันทีว่าเป็นของดีชั้นเยี่ยม

“ดี!”

“หอยแมลงภู่พวกนี้ดีจริงๆ!”

“สามสิบห้าหยวนต่อกิโลกรัม”

เฉิงเหวินเฟิงเปิดราคาออกมาทันที

จ้าวต้าไห่เตรียมใจไว้แล้ว แต่พอได้ยินราคาที่เฉิงเหวินเฟิงบอก ก็ยังอดไม่ได้ที่จะส่ายหน้า

“ฮ่าๆ!”

“ราคานี้ไม่น้อยแล้ว! ผมรับซื้อไปก็ต้องเอาไปเก็บ ต้องคำนึงถึงความเสียหาย ต้องคอยเอาออกมาตากแดดเป็นครั้งคราว พวกนี้ล้วนเป็นต้นทุนทั้งนั้น”

“ถ้าไม่ระวังก็จะขาดทุนได้”

“ไม่มีใครในถนนเส้นนี้ที่จะให้ราคาได้สูงกว่าผมแล้ว”

เฉิงเหวินเฟิงพูดไปทีละประโยคไปพลางถอนหายใจไปพลาง

จ้าวต้าไห่ไม่เชื่อคำพูดนี้เลย การเก็บของ ความเสียหาย และค่าแรงเป็นเรื่องจริง แต่ถ้าบอกว่าไม่ระวังก็จะขาดทุนได้นี่มันเรื่องเหลวไหล ถ้าไม่ระวังแล้วขาดทุนจริง ร้านจะเปิดใหญ่ขนาดนี้ได้อย่างไร ธุรกิจของแห้งนี่ลึกกว่าและซับซ้อนกว่าการขายของสดเสียอีก

จ้าวต้าไห่ต่อรองราคาอยู่เกือบยี่สิบนาที เฉิงเหวินเฟิงยังคงยืนกรานราคาที่สามสิบห้าหยวนต่อกิโลกรัม ไม่ยอมลดเลย จ้าวต้าไห่จึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องเดินจากไป

“หอยแมลงภู่แห้งพวกนี้เป็นของดีจริงๆ!”

เฉิงเหวินเฟิงมองจ้าวต้าไห่เข็นมอเตอร์ไซค์ออกไปก็ยังไม่ยอมลดราคา โดยทั่วไปแล้ว ของแห้งจะมาจากของสดที่ขายไม่ออกหรือไม่สดแล้ว คุณภาพจึงไม่สูงนัก ถ้าอยากได้คุณภาพดีก็ต้องใช้ของสดๆ เลย เมื่อไม่กี่วันก่อนน้ำลดใหญ่ คนในหมู่บ้านชาวประมงต่างก็ไปขุดหอยแมลงภู่กัน จ้าวต้าไห่คงจะขุดมาตากเอง ตัวใหญ่ อ้วน และมีไขมันเยอะ เป็นของชั้นยอดจริงๆ ถ้านำไปบรรจุหีบห่อดีๆ แล้วขายในเมืองใหญ่ก็จะได้ราคาอย่างน้อยหนึ่งร้อยยี่สิบหยวนต่อกิโลกรัม

ให้ราคาต่ำก็ไม่ขายเหรอ? กล้าเอาไปกินเองที่บ้านเหรอ? เป็นไปได้เหรอ? ของที่ราคาหลายสิบหยวนต่อกิโลกรัมที่อุตส่าห์หามาได้ ก็เพื่อหวังจะนำไปขายเพื่อหาเงิน ไม่มีใครยอมกินเองหรอก แน่นอนว่าต้องขาย ตอนนี้ที่ไปเพราะยังไม่ยอมแพ้ ไปถามราคาที่ร้านอื่น ไม่มีทางที่ใครจะให้ราคาสูงกว่าเขาได้ เดี๋ยวสักพักก็ต้องกลับมาเอง ถ้าเพิ่มให้สักสองหยวนต่อกิโลกรัมก็คงยอมขายแล้ว

เฉิงเหวินเฟิงเหลือบมองถุงที่มัดอยู่บนเบาะหลังมอเตอร์ไซค์ของจ้าวต้าไห่ หนักเกือบร้อยจิน พอคิดว่าจะได้กำไรเยอะก็รู้สึกดีใจ เขารีบชงชาหนึ่งกา แล้วนั่งรอจ้าวต้าไห่กลับมาหา