บทที่ 55: จ้าวต้าไห่ไม่โลภ

สีหน้าของจ้าวต้าไห่ดูไม่ดีเลย หลังจากออกจากร้านของเฉิงเหวินเฟิงแล้ว เขาก็เข้าไปถามราคาอีกหลายร้าน แต่ราคาก็ยังต่ำมาก

สามสิบหยวนต่อกิโลกรัมเหรอ?

ล้อเล่นหรือเปล่าเนี่ย?!

ราคานี้ขายสดจะได้เงินมากกว่าไม่ใช่เหรอ? จะต้องมาเหนื่อยต้ม แกะ และตากไปทำไมตั้งมากมาย?

หอยแมลงภู่ในมือเรามีคุณภาพสูงมาก เทียบไม่ได้เลยกับของที่ร้านขายของแห้งพวกนี้รับซื้อมา เจ้าของร้านขายของแห้งพวกนี้รับซื้อไปแล้วก็นำไปขายต่อได้ง่ายๆ ในราคาแปดสิบหรือแม้กระทั่งร้อยกว่าหยวนต่อกิโลกรัม กำไรบานเบอะเลย เราไม่ได้อิจฉาเรื่องนี้ การมีช่องทางก็สมควรที่จะทำเงินได้ นี่เป็นความสามารถของคนอื่น แต่ราคาที่ให้มามันต่ำเกินไป อย่าว่าแต่ห้าหกสิบหยวนเลย แม้แต่สี่สิบหยวนต่อกิโลกรัมก็ไม่มีใครยอมให้

เมื่อกี้เฉิงเหวินเฟิงไม่ได้พูดผิด ราคาที่สามสิบห้าหยวนต่อกิโลกรัมเป็นราคาที่สูงที่สุดแล้ว ทำไมถึงเป็นแบบนี้? ไม่ต้องสงสัยเลย ร้านค้าในตลาดของแห้งแห่งนี้คงมีการตกลงกันไว้แล้ว พวกเขามั่นใจว่าเราไม่มีทางไม่ขาย เดิมพันว่าในที่สุดเราก็จะคิดว่ายังไงก็เป็นของที่ไปเก็บมาจากทะเลเอง มันคืองานที่ใช้แรงงาน ไม่ใช่ต้นทุน จะขายได้เท่าไหร่ก็ต้องขายอยู่ดี แล้วพวกเขาก็จะฟันกำไรก้อนโต

จ้าวต้าไห่มองดูพระอาทิตย์บนท้องฟ้า ตอนนี้ก็เกือบสิบเอ็ดโมงแล้ว วุ่นวายมาตลอดทั้งเช้า รู้สึกหงุดหงิดในใจ ถ้าไม่ขายแล้วกินเองเหรอ? นี่มันเป็นของที่มีมูลค่าเกือบหลายพันหยวน จะให้เอามาวางไว้ที่บ้านคงเป็นไปไม่ได้ ยังไงก็ต้องขาย ยิ่งไปกว่านั้น เรากำลังรอเงินไปซ่อมเรือประมงอยู่

จ้าวต้าไห่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ตัดสินใจว่าจะไปดูที่ร้านของหลิวกังว่ารับซื้อหรือไม่ ถ้ารับซื้อและให้ราคาที่เหมาะสมก็จะขาย ถ้าราคาไม่เหมาะสมก็ยังไม่ขาย เพราะข้อดีของของแห้งคือสามารถเก็บไว้ได้

จ้าวต้าไห่ขี่มอเตอร์ไซค์ออกมาจากปากทางตลาดของแห้ง กำลังจะบิดคันเร่งเพื่อเพิ่มความเร็ว ก็มีเสียงแตรรถยนต์ดังมาจากด้านหลังหลายครั้ง เขารีบชิดขอบทางเพื่อให้รถผ่านไป แต่รถเบนซ์คันใหญ่ก็แซงขึ้นไปแต่ไม่ได้ขับไปข้างหน้า กลับเลี้ยวมาจอดขวางหน้าเขาไว้ ชายอ้วนสวมสูทผูกเนคไทลงมาจากรถ การแต่งกายแบบนี้หายากมากในเมืองเล็กๆ แห่งนี้ ทำให้เรานึกถึงร้านขายของแห้งร้านหนึ่งที่เพิ่งเห็นเมื่อสิบกว่านาทีก่อน

“ในถุงนั่นเป็นหอยแมลงภู่ใช่ไหม?!”

อู๋เหว่ยหมินชี้ไปที่ถุงที่อยู่บนเบาะหลังมอเตอร์ไซค์

จ้าวต้าไห่ก็เข้าใจทันทีว่าชายอ้วนคนนี้ต้องการซื้อหอยแมลงภู่ น่าจะเห็นหอยแมลงภู่ที่เราเอาไปให้เถ้าแก่ร้านขายของแห้งดู แล้วก็เห็นว่าเราตกลงราคาไม่ได้ เลยขับตามมา

จ้าวต้าไห่จอดมอเตอร์ไซค์ ถอดเชือกที่มัดถุงออก เปิดปากถุง แล้วยกหอยแมลงภู่ถุงเล็กๆ ออกมา

“กิโลกรัมละเท่าไหร่?!”

อู๋เหว่ยหมินใช้มือเขี่ยดู แล้วหยิบหอยหลายตัวขึ้นมาดูอย่างละเอียด จากนั้นก็หักหอยตัวหนึ่งแล้วดมอยู่ครู่หนึ่ง ก็พยักหน้าอย่างพอใจ

“เจ็ดสิบห้าหยวนต่อกิโลกรัม”

“ไม่ลดราคา”

จ้าวต้าไห่ไม่รู้ว่าชายอ้วนคนนี้เป็นใคร แต่ดูยังไงเขาก็ต้องการซื้อหอยแมลงภู่พวกนี้แน่นอน

“อะฮ่า!”

“แกคิดว่าฉันเป็นคนโง่หรือไง?!”

“ที่ร้านขายของแห้งแกยังขายแค่สี่สิบห้าหยวนไม่ใช่เหรอ?!”

“พอมาเจอฉันก็อ้าปากกว้างเรียกเจ็ดสิบห้าหยวนเลยเหรอ?!”

อู๋เหว่ยหมินเบิกตากว้างมองจ้าวต้าไห่ เขาได้ยินชัดเจนว่าเถ้าแก่ร้านขายของแห้งให้ราคาแค่สามสิบห้าหยวนต่อกิโลกรัมแต่ไม่ยอมซื้อ

“สี่สิบหยวนไม่ขายแน่นอนครับ แต่ถ้าห้าสิบหยวนผมขายแน่นอน”

จ้าวต้าไห่ยอมรับอย่างตรงไปตรงมา

“เฮ้ย!”

“ถ้างั้นก็ไม่ยุติธรรมแล้วสิ ทำไมพอมาถึงฉันต้องเป็นเจ็ดสิบห้าหยวนต่อกิโลกรัมด้วย?!”

อู๋เหว่ยหมินไม่ยอม

“หอยแมลงภู่ของผมมีคุณภาพสูงมาก”

“ถ้าไปซื้อจากที่อื่น เจ็ดสิบห้าหยวนต่อกิโลกรัมไม่มีทางซื้อได้แน่นอน ถ้าเถ้าแก่ร้านขายของแห้งรับซื้อไปแล้วนำไปขายต่อ อย่างน้อยก็ต้องขายให้คุณร้อยหยวน หรือแม้กระทั่งร้อยยี่สิบหยวนต่อกิโลกรัม”

“ผมขอแค่เจ็ดสิบห้าหยวนต่อกิโลกรัม ไม่ได้โลภใช่ไหมล่ะ?!”

จ้าวต้าไห่ไม่รู้จริงๆ ว่าชายอ้วนคนนี้ทำอาชีพอะไร แต่ขับรถเบนซ์ สวมสูทผูกเนคไท ถ้าไม่ต้องการซื้อและต้องการซื้อเดี๋ยวนี้ ก็คงไม่ขับรถมาที่ตลาดของแห้งในช่วงเวลานี้

อู๋เหว่ยหมินรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย แต่ก็ต้องยอมรับว่าหอยแมลงภู่ของจ้าวต้าไห่คุณภาพดีจริงๆ ถ้าเขาต้องไปซื้อจากที่อื่น ก็ต้องจ่ายอย่างน้อยหนึ่งร้อยห้าสิบหรือแม้กระทั่งสองร้อยหยวนต่อกิโลกรัม

“ได้!”

“ราคานี้แหละ!”

อู๋เหว่ยหมินไม่มีทางเลือกอื่น คนตรงหน้ามองเห็นทะลุปรุโปร่งว่าเขาต้องการซื้อจริงๆ และราคานี้ก็ยังถูกกว่าไปซื้อจากร้านขายของแห้ง ไม่ต้องต่อรองอะไรให้มากความ

จ้าวต้าไห่แพ็กหอยแมลงภู่เป็นถุงเล็กๆ ถุงละสิบจินด้วยถุงพลาสติกใสตั้งแต่ที่บ้าน พอตกลงราคากันได้แล้วก็เอาออกมาทั้งหมด แล้วเขย่าให้หลวมๆ ทีละถุง จะได้ไม่ต้องเทออกมาทั้งหมด แต่ก็ยังมองเห็นหอยแมลงภู่ข้างในได้อย่างชัดเจน

“เยี่ยม!”

“หอยแมลงภู่พวกนี้ดีจริงๆ!”

“ตัวใหญ่มาก ทั้งอ้วนทั้งมีไขมัน”

อู๋เหว่ยหมินพอใจมาก ของคุณภาพระดับนี้ เจ็ดสิบห้าหยวนต่อกิโลกรัมไม่แพงเลย

จ้าวต้าไห่เข้าไปยืมไม้ชั่งจากร้านข้างๆ แล้วนำมาดูน้ำหนักต่อหน้าอู๋เหว่ยหมิน ได้เก้าสิบแปดจินหนึ่งตำลึง ไม่ต่างจากที่ชั่งที่บ้านได้เก้าสิบแปดจินสี่ตำลึงเท่าไหร่ เจ็ดสิบห้าหยวนต่อกิโลกรัม รวมเป็นเงินเจ็ดพันสามร้อยห้าสิบเจ็ดหยวนห้าสิบเฟิน

“อ้อ!”

“ทำไมแกถึงไม่เปิดราคาไปที่หนึ่งร้อยหรือหนึ่งร้อยยี่สิบหยวนต่อกิโลกรัมเลยล่ะ?”

อู๋เหว่ยหมินหยิบเงินออกมาจากในรถพลางนับพลางถามจ้าวต้าไห่ จ้าวต้าไห่รู้ดีว่าถ้าซื้อจากที่อื่นเขาต้องจ่ายเงินมากกว่านี้ แต่ทำไมถึงตั้งราคาแค่เจ็ดสิบห้าหยวนต่อกิโลกรัม เขารู้สึกแปลกใจเล็กน้อย

“ถ้าผมตั้งราคาหนึ่งร้อยยี่สิบหยวนต่อกิโลกรัม คุณจะซื้อหรือเปล่าครับ?”

จ้าวต้าไห่มองอู๋เหว่ยหมิน

อู๋เหว่ยหมินคิดอย่างถี่ถ้วน แล้วส่ายหัว ไม่ใช่ว่าราคาจะสูงเกินไปจนเขารับไม่ได้ แต่เขาคงจะรู้สึกหงุดหงิดมากแล้วก็อาจจะหันหลังเดินจากไปเลยก็ได้

จ้าวต้าไห่รู้ดีว่าถ้าเราเปิดร้านขายของแห้งเอง การตั้งราคาหนึ่งร้อยยี่สิบหยวนหรือสูงกว่านั้นก็ไม่ใช่ปัญหา แต่เราเป็นคนทำแล้วนำมาขายเองโดยตรง การตั้งราคาสูงเกินไปก็ไม่เหมาะสม คนที่คิดว่าตัวเองจะขายได้เท่ากับราคาของร้านนี่มันสมองมีปัญหาแน่นอน คนอย่างอู๋เหว่ยหมินไม่ขาดเงิน เจ็ดสิบห้าหยวนต่อกิโลกรัม หรือหนึ่งร้อยหยวน หรือแม้กระทั่งหนึ่งร้อยห้าสิบหรือสองร้อยหยวนต่อกิโลกรัมก็ไม่เป็นไร สิ่งสำคัญคือเขาจะยอมรับราคานี้หรือไม่ และรู้สึกสบายใจหรือเปล่า เมื่อกี้เราต่อรองราคาที่ร้านขายของแห้งก็รู้แล้วว่ายังไงก็ตามเราไม่สามารถกินหอยแมลงภู่พวกนี้ได้ทั้งหมด ยิ่งเก็บไว้นานเท่าไหร่ก็ยิ่งไม่ดี โดยเฉพาะตอนนี้ที่ต้องการเงินไปซ่อมเรือประมง การขายหอยแมลงภู่พวกนี้ให้ได้เงินมากที่สุดเท่าที่จะทำได้ เจ็ดสิบห้าหยวนต่อกิโลกรัมก็ดีมากแล้ว สูงกว่าการขายให้เถ้าแก่ร้านขายของแห้งมาก ไม่ควรโลภมากเกินไป ถ้าตั้งราคาเว่อร์เกินไป ธุรกิจก็จะล้มเหลว หอยแมลงภู่แห้งไม่ใช่ของหายากอะไร อู๋เหว่ยหมินโกรธขึ้นมาก็อาจจะยอมจ่ายเงินมากกว่านี้เพื่อไปซื้อจากที่อื่นก็ได้ คนที่จะขาดทุนก็คือเรา หอยแมลงภู่จะค้างอยู่ในมือ สุดท้ายก็อาจจะต้องขายให้เถ้าแก่ร้านขายของแห้งในราคาแค่สามสิบห้าหยวนก็เป็นได้ นั่นเท่ากับเสียไก่ไปแล้วแต่ก็ไม่ได้ข้าวสารกลับคืนมา เจ็ดสิบห้าหยวนต่อกิโลกรัมดีมากแล้ว เกินกว่าที่เราคาดไว้มาก

จ้าวต้าไห่ย้ายหอยแมลงภู่ใส่ท้ายรถเบนซ์ของอู๋เหว่ยหมิน นับเงินจนครบแล้วก็ใส่ลงในกระเป๋า

อู๋เหว่ยหมินหยิบนามบัตรใบหนึ่งยื่นให้จ้าวต้าไห่ บอกว่าถ้ามีของดีๆ อีกก็โทรหาเขาได้

จ้าวต้าไห่มองดูรถเบนซ์ที่ลับตาไป แล้วก้มลงมองนามบัตร

ร้านอาหารจินหมิงฮวา?!

ชายอ้วนคนนี้เป็นพ่อครัวหรือไงนะ?

จ้าวต้าไห่เก็บนามบัตรใส่กระเป๋า ถ้ามีของดีๆ อีกก็โทรหาเขา ราคาเหมาะสมจะขายให้ใครก็ขายได้ทั้งนั้น

จ้าวต้าไห่อารมณ์ดีมากๆ การมาขายหอยแมลงภู่ที่เมืองครั้งนี้มีเรื่องยุ่งยากเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็เจอแสงสว่าง ราคาเจ็ดสิบห้าหยวนต่อกิโลกรัมเกินกว่าที่เขาคาดไว้มาก

“จ้าวต้าไห่”

“นายมาทำอะไรที่นี่น่ะ?!”

จ้าวต้าไห่กำลังจะขี่มอเตอร์ไซค์กลับหมู่บ้าน ก็มีคนเรียกชื่อเขาจากด้านหลัง

วันใหม่มาถึงแล้ว!