บทที่ 56: ใช้เงินซื้อใจ

“เถ้าแก่หลิว”

“คุณมาที่นี่ได้ยังไงครับ?”

จ้าวต้าไห่หันกลับไปมอง คนที่เรียกเขาคือหลิวกังเจ้าของเหลาหงยุ่น เราเพิ่งจะคิดอยู่ว่าจะไปดูที่ร้านของเขาว่ารับซื้อหอยแมลงภู่ของเราหรือเปล่า แต่ไม่คิดเลยว่าจะขายหอยแมลงภู่เสร็จแล้วยังมาเจอเขาที่นี่

หลิวกังชี้ไปที่ตลาดของแห้งที่ไม่ไกลออกไป เหลาของเขาต้องการของแห้งเล็กน้อย เขาก็เลยมาหาคนคุ้นเคยที่นี่

“นายมาขายอะไรที่เมืองเหรอ?”

หลิวกังมองดูถุงที่วางอยู่บนโครงที่เบาะหลังมอเตอร์ไซค์ คนในหมู่บ้านและในเมืองชอบใช้ถุงแบบนี้ใส่ของ

จ้าวต้าไห่บอกว่ามาขายหอยแมลงภู่

หลิวกังนึกถึงเรื่องน้ำลดใหญ่เมื่อไม่กี่วันก่อน หมู่บ้านชาวประมงรอบๆ ต่างก็พากันออกมาขุดหอยแมลงภู่กันเกือบทุกบ้าน หอยแมลงภู่ที่จ้าวต้าไห่ขายก็ต้องเป็นของที่เขาขุดและตากเองแน่ๆ เขารีบถามว่าหอยแมลงภู่ไปไหน พอรู้ว่าขายไปแล้วก็ร้องเสียดายทันที และพอได้ยินราคาที่ขายไปก็พูดซ้ำๆ ว่าขายถูกไปแล้ว เขาจะให้ราคาที่สูงกว่านี้แน่นอน

“ครั้งที่แล้วผมก็บอกไปแล้วไม่ใช่เหรอ ว่าถ้ามีของดีๆ ให้เอามาให้เหลาผมก่อน?!”

หลิวกังบ่นไปครึ่งจริงครึ่งเล่น

“ฮ่าๆๆ!”

“เถ้าแก่หลิวครับ”

“ผมคิดว่าเหลาของคุณขายแต่ของสดคงไม่รับซื้อของแห้งน่ะครับ”

จ้าวต้าไห่เคยพูดแบบนั้นจริงๆ เขาจึงอธิบายไปเล็กน้อย

หลิวกังบอกว่าเราขายถูกไปแล้วและเขาจะให้ราคาสูงกว่านี้เหรอ? ยังไม่ทันได้เห็นหอยแมลงภู่เลย คำพูดแบบนี้ฟังๆ ไว้ก็พอ จะเอาไปจริงจังไม่ได้หรอก หลิวกังเข้าใจสถานการณ์ในเมืองนี้เป็นอย่างดี ยิ่งรับซื้อได้ในราคาที่ต่ำเท่าไหร่ก็ยิ่งทำกำไรได้มากเท่านั้น ขอแค่ให้ราคาสูงกว่าร้านในตลาดของแห้งก็พอ ถ้าไม่ใช่เพราะบังเอิญเจออู๋เหว่ยหมิน หลิวกังให้ราคาแค่สี่สิบห้าหรือสี่สิบหยวน เราก็อาจจะขายไปแล้วก็ได้

“ผมจำได้ว่านายเป็นคนหมู่บ้านล่างโถ่วใช่ไหม?!”

หลิวกังนึกได้ว่าจ้าวต้าไห่เคยบอกว่ามาจากหมู่บ้านล่างโถ่ว หอยแมลงภู่ขายไปแล้ว เรื่องที่กังวลไปก็ไม่มีประโยชน์

“ใช่ครับ”

“มีอะไรหรือเปล่าครับ?”

จ้าวต้าไห่รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย ไม่รู้ว่าทำไมหลิวกังถึงพูดเรื่องนี้ขึ้นมา

“ที่หมู่บ้านนายมีปลาไหลเลือดด้วยใช่ไหม?”

หลิวกังถามต่อ

“เถ้าแก่หลิวครับ”

“คุณต้องการปลาไหลเลือดเหรอครับ?”

จ้าวต้าไห่ถามกลับทันที ปลาไหลเลือดเป็นปลาไหลทะเลชนิดหนึ่ง รูปร่างคล้ายปลาไหลน้ำจืด หลังมีสีเหลืองอ่อนเจือสีม่วง ท้องมีสีขาวเจือสีม่วง ขนาดไม่ใหญ่มาก ตัวที่ใหญ่ที่สุดยาวไม่ถึงครึ่งเมตร เส้นผ่านศูนย์กลางไม่เกินสองเซนติเมตร เนื้อนุ่มอร่อย มีจุดเด่นคือมีเลือดเยอะมาก ซึ่งเป็นที่มาของชื่อ มีสรรพคุณบำรุงกำลัง บำรุงเลือด และบำรุงสายตา ถือเป็นอาหารทะเลชั้นสูง การที่หลิวกังเปิดเหลาอาหารแล้วอยากจะรับซื้อปลาไหลเลือดก็เป็นเรื่องปกติ

หลิวกังพอได้ยินว่ามีปลาไหลเลือดจริงๆ ก็รีบบอกว่าเขาต้องการรับซื้อ ไม่ว่าจะมากน้อยแค่ไหนก็เอาหมด ยิ่งเยอะยิ่งดี

จ้าวต้าไห่หัวเราะอย่างขมขื่น ยิ่งเยอะยิ่งดีไม่ว่าจะมากน้อยแค่ไหนก็เอาหมดเหรอ? ปลาไหลเลือดมักจะอาศัยอยู่ในหาดโคลนน้ำตื้น ไม่ไกลจากฝั่ง เดินลงทะเลไปไม่กี่ก้าวก็ถึง แต่การจะจับหรือขุดมันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

“เถ้าแก่หลิวครับ”

“คุณเป็นคนในวงการ”

“คุณก็ต้องรู้ว่าปลาไหลเลือดของที่เมืองเราหรือหมู่บ้านใกล้ๆ ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะจัดการ ทุกที่ล้วนเป็นหาดโคลน หรือไม่ก็เป็นที่ที่มีทรายปนหิน ต้องใช้จอบขุดเท่านั้น ลำบากมากครับ”

จ้าวต้าไห่รู้ดีว่าปลาไหลเลือดไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะจัดการ

“แกขุดเป็นไหม?”

หลิวกังพอได้ยินก็รีบร้อนขึ้นมา นี่เป็นของดีจริงๆ ตอนนี้เป็นช่วงฤดูของปลาไหลเลือดแล้ว มีลูกค้าเก่าๆ กว่าสิบรายโทรมาถามอยู่ไม่ขาดสายว่ามีของไหม ช่วงสองสามวันนี้เขากำลังปวดหัวกับเรื่องนี้อยู่พอดี แต่ก็อย่างที่จ้าวต้าไห่พูด การจับปลาไหลเลือดเป็นเรื่องยากมาก ไม่มีใครอยากจะทำเรื่องนี้

“ถ้านายอยากขายของพวกนี้ ทำไมไม่ลองไปหาซื้อจากที่อื่นล่ะ! ผมได้ยินมาว่าบางที่การจับปลาพวกนี้ง่ายกว่า ใช้คราดพิเศษขุดก็เจอแล้ว”

จ้าวต้าไห่นึกถึงเรื่องที่เคยได้ยินมาว่าบางที่การจับปลาไหลเลือดง่ายกว่า

“เฮ้ย!”

“เรื่องนั้นไม่กล้าทำหรอก”

“ปลาไหลเลือดจากที่อื่นก็เป็นปลาไหลเลือด รูปร่างก็เหมือนกัน แต่ไม่ใช่ปลาไหลเลือดของที่นี่”

หลิวกังส่ายหน้าทันที อาหารทะเลมีข้อกำหนดที่ชัดเจนในแต่ละท้องถิ่น อย่าว่าแต่ปลาไหลเลือดจากจังหวัดอื่นเลย แม้แต่ที่เมืองนี้ก็มีการแบ่งแยกอย่างชัดเจน ปลาไหลเลือดจากหน้าหมู่บ้านล่างโถ่วดีที่สุด หมู่บ้านรอบๆ ก็ยังพอรับได้ แต่ปลาจากหมู่บ้านอื่นขายไม่ได้ราคา ถ้าไปหาซื้อจากที่อื่นมาขาย ลูกค้าเก่าพวกนั้นจะทำลายชื่อเสียงของเขาแน่นอน

“แกขุดเป็นไหม?!”

หลิวกังเบิกตากว้างจ้องจ้าวต้าไห่ ปลาไหลเลือดขุดรูในหาดโคลน ลึกได้เกินหนึ่งเมตร บริเวณรัศมีสี่ห้าเมตรก็อาจจะเป็นรูของมันได้ ถ้าตกใจก็จะว่ายหนีเร็วมาก คนที่มีประสบการณ์แต่ไม่มีเทคนิคก็ขุดไม่ได้เลย นี่เป็นอีกเหตุผลหนึ่งที่ทำให้ปลาไหลเลือดหายากและหาซื้อได้ยาก ตอนนี้ไม่มีใครมีความสามารถแบบนั้นแล้ว

จ้าวต้าไห่พยักหน้า พ่อของเขาเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการขุดปลาไหลเลือดมาตั้งแต่เด็ก เราก็ติดตามพ่อไปขุด ดูบ่อยๆ ก็เลยขุดเป็นโดยธรรมชาติ

“เถ้าแก่หลิวครับ การขุดเป็นก็เรื่องหนึ่ง แต่การเต็มใจจะขุดหรือไม่ก็อีกเรื่องหนึ่ง การขุดปลาไหลเลือดทำเงินได้ยากมาก ผมยอมไปจับปลาตีนยังดีกว่า”

จ้าวต้าไห่ไม่ได้พูดเล่น ไม่ใช่ว่าเขาปล่อยให้เงินลอยไปต่อหน้าต่อตา แต่ปลาไหลเลือดจัดการยากจริงๆ และใช้แรงงานมาก เหนื่อยแทบตาย ขุดได้วันละหนึ่งสองจินก็ไม่ได้เงินเท่าไหร่ ราคาปลาตีนปกติยังห่างไกลจากปลาไหลเลือดมาก แต่การจับปลาตีนง่ายกว่าเยอะ

“ตัวขนาดปกติกิโลกรัมละหนึ่งร้อยแปดสิบหยวน!”

“ตัวที่ขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางเกินหนึ่งเซนติเมตรกิโลกรัมละสองร้อยยี่สิบหยวน ตัวที่ขนาดสองเซนติเมตรกิโลกรัมละสามร้อยหยวน”

หลิวกังไม่พูดมาก เปิดราคาออกมาทันที

“เฮ้ย!”

“เถ้าแก่หลิวครับ ทำไมคุณถึงเป็นแบบนี้ครับ?”

จ้าวต้าไห่รู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย การขุดปลาไหลเลือดเหนื่อยจริงๆ แต่ถ้าได้เงินเยอะๆ ก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง ถ้าได้เงินเยอะมากๆ ก็จะเป็นอีกเรื่องหนึ่ง หลิวกังให้ราคาที่สูงกว่าราคาตลาดถึงเท่าตัว มันเป็นการใช้เงินซื้อใจชัดๆ

“ฮ่า!”

“ลูกค้าเก่าๆ ต้องการปลาไหลเลือดไปกิน! แล้วผมจะทำยังไงได้?”

หลิวกังดูหมดหนทาง ลูกค้าเก่าก็คือพ่อแม่ของเขา ไม่ใช่คนขัดสน เขาบอกว่าไม่ว่าจะราคาเท่าไหร่ก็เอาหมด เขาก็ทำได้แค่พยายามหาทางให้ได้มา

จ้าวต้าไห่ต่อรองราคานานอยู่พักหนึ่งแล้วก็พยักหน้า แต่ก็ไม่ได้ให้คำตอบที่แน่นอน แค่บอกว่าสองสามวันมานี้จะลองลงทะเลไปดู ถ้าขุดได้ก็จะเอามาให้ ถ้าขุดไม่ได้ก็แล้วกันไป

หลิวกังมองจ้าวต้าไห่ขี่มอเตอร์ไซค์จากไปเรื่อยๆ ใบหน้าก็เผยรอยยิ้มอย่างพอใจ ทำไมถึงไม่มีใครอยากขุดปลาไหลเลือด? สาเหตุหลักก็คือมันเหนื่อยมาก และได้เงินน้อย ไม่คุ้มค่ากันเลย แต่ภายใต้รางวัลอันสูงค่า ย่อมมีคนกล้าตาย การที่เขาให้ราคาที่สูงกว่านี้ จ้าวต้าไห่ต้องต้านทานไม่ได้แน่นอน ราคาหนึ่งร้อยแปดสิบหรือสามร้อยหยวนต่อกิโลกรัมก็ไม่ได้สร้างความแตกต่างให้กับเขาเท่าไหร่ ขอแค่ราคานี้อยู่ในช่วงที่สมเหตุสมผล คนที่จ่ายเงินสุดท้ายคือคนที่กินปลาไหลเลือดไม่ใช่ตัวเขาเอง

“หลิวกัง!”

“แกก็รู้จักไอ้หนุ่มนั่นด้วยเหรอ?!”

หลิวกังสะดุ้งสุดตัว มีคนเรียกเขาจากข้างหลัง หันกลับไปมอง ก็เป็นเพื่อนเก่าที่รู้จักกันมาหลายปีอย่างเฉิงเหวินเฟิง วันนี้เขามาที่ตลาดของแห้งก็เพื่อมารับของแห้งที่ร้านของเฉิงเหวินเฟิงนี่แหละ