บทที่ 57: นักธุรกิจ

“อ้าว?”

“แกพูดถึงใคร?”

“จ้าวต้าไห่เหรอ?”

หลิวกังพูดไปพลางชี้ไปที่จ้าวต้าไห่ที่กำลังขี่มอเตอร์ไซค์ใกล้จะลับตาไป

เฉิงเหวินเฟิงพยักหน้า หลิวกังโทรมาตั้งแต่เช้าบอกว่าจะมารับของแห้งที่ร้าน รอแล้วรออีกก็ไม่มา แถมในใจก็ยังกังวลเรื่องคนที่มาที่ร้านเพื่อขายหอยแมลงภู่เมื่อกี้ ผ่านไปสองสามชั่วโมงก็ยังไม่กลับมาที่ร้าน เขาก็เลยเดินไปที่ประตูเพื่อจะดูว่าจ้าวต้าไห่อยู่ร้านไหนหรือเปล่า มองไปรอบๆ ก็ไม่เห็น พอจะหันกลับเข้าร้าน ก็บังเอิญเห็นจ้าวต้าไห่ที่ปากทาง และยังเห็นเพื่อนเก่าอย่างหลิวกังด้วย เขารีบเดินตรงไปหาทันที แต่ตอนที่เขาเดินมาถึง จ้าวต้าไห่ก็ไปไกลแล้ว มองไม่เห็นแล้วว่าหอยแมลงภู่พวกนั้นถูกขายไปหรือยัง

“อะฮ่า!”

“จ้าวต้าไห่ไปขายหอยแมลงภู่ที่ร้านแกใช่ไหม?!”

“แกให้ราคาเท่าไหร่?”

“สามสิบหรือสี่สิบหยวน?”

หลิวกังสมองไว ก็เดาได้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น

เฉิงเหวินเฟิงรู้สึกอายเล็กน้อย หลิวกังเดาได้ถูกเผงเลย

“คราวนี้หน้าแตกแล้วสิ?”

“นกพิราบที่สุกแล้วบินหนีไปแล้วล่ะสิ?”

หลิวกังสะใจ เฉิงเหวินเฟิงเป็นเพื่อนเก่าของเขามาหลายปี รู้จักนิสัยกันดี จ้าวต้าไห่ไปถึงร้านของเขา คงจะกดราคาแบบสุดๆ แต่ราคาที่ให้ไปก็คงสูงกว่าร้านอื่นในตลาดของแห้งเล็กน้อย คิดว่าจ้าวต้าไห่ไปถามราคาที่ร้านอื่นแล้วก็จะกลับมาที่ร้านของตัวเอง แล้วก็ค่อยเพิ่มเงินให้อีกนิดหน่อย วิธีนี้ใช้ได้ผลมาหลายครั้งแล้ว ทำเงินได้มหาศาลมาตลอดหลายปีที่ผ่านมา แต่มาวันนี้ดันพลาดซะแล้ว

“อ้าว?”

“ไอ้จ้าวต้าไห่คนนั้นขายหอยแมลงภู่พวกนั้นไปแล้วเหรอ?”

เฉิงเหวินเฟิงไม่สนใจคำเยาะเย้ยของหลิวกัง เขาสนใจแค่ว่าจ้าวต้าไห่ขายหอยแมลงภู่พวกนั้นไปแล้วหรือไม่ พวกเขาทั้งคู่เป็นนักธุรกิจและเป็นเพื่อนกันมาหลายปีแล้ว การซื้อถูกขายแพง โดยเฉพาะการซื้อให้ถูกที่สุดเท่าที่จะทำได้แล้วขายให้แพงที่สุดเท่าที่จะทำได้เป็นกลยุทธ์ที่ใช้กันมานานแล้ว ถ้าไม่ทำแบบนี้จะทำเงินได้ยังไง? ไม่ใช่เรื่องน่าอายอะไรเลย!

“เป็นไปไม่ได้น่า? หอยแมลงภู่พวกนั้นดีมากๆ เลยไม่ใช่เหรอ?!”

หลิวกังสงสัยมาก เฉิงเหวินเฟิงดูร้อนรนขนาดนี้ หอยแมลงภู่ของจ้าวต้าไห่อาจจะดีมากจริงๆ

“หนึ่งร้อยยี่สิบหยวนต่อกิโลกรัม นี่เป็นราคามิตรภาพที่ฉันให้แกแล้วนะ ไม่สิ อย่างน้อยก็ต้องหนึ่งร้อยห้าสิบหยวนต่อกิโลกรัม!”

“ไอ้หนูนั่นขายหอยแมลงภู่พวกนั้นไปแล้วหรือยัง?”

เฉิงเหวินเฟิงยังคงซักไซ้ต่อ

“สามสี่สิบหยวนต่อกิโลกรัม? แกให้ราคาแบบนี้ได้ยังไงกัน?”

“ขายไปแล้ว!”

“หอยแมลงภู่พวกนั้นขายไปหมดแล้ว!”

“จ้าวต้าไห่บอกว่าเจ็ดสิบห้าหยวนต่อกิโลกรัม!”

หลิวกังทั้งโกรธทั้งร้อนใจ ชี้ไปที่เฉิงเหวินเฟิงแล้วพูดอย่างโมโห สองสามปีมานี้เขารับซื้อของแห้งจากร้านของเฉิงเหวินเฟิงมาตลอด โดยเฉพาะหอยแมลงภู่ที่รับซื้อมาไม่น้อย พอได้ยินหนึ่งร้อยยี่สิบหยวนหรือหนึ่งร้อยห้าสิบหยวนต่อกิโลกรัมก็รู้เลยว่าคุณภาพเป็นยังไง

“ฉันอยากได้เงินเพิ่มมันผิดตรงไหน? ที่ตลาดของแห้งนี้ก็รับซื้อหอยแมลงภู่ในราคานี้กันหมด! ฉันจะไปทำลายกฎเกณฑ์ของตลาดได้ยังไง?”

เฉิงเหวินเฟิงปากแข็ง แต่ในใจรู้สึกผิดนิดหน่อย เขากลอกตาไปมา ไม่ค่อยกล้ามองหน้าหลิวกัง

“ที่ตลาดของแห้งนี้มีราคาแบบนี้เหรอ? ของที่วางบนชั้นวางของในร้านแกก็รับซื้อมาในราคาแค่ยี่สิบสามสิบหยวนต่อกิโลกรัมก็จริง แต่มันคือของอะไรล่ะ? ตัวเล็กก็ไม่ต้องพูดถึง ทั้งหมดเป็นหอยที่ขุดมาแล้วขายที่ตลาดไม่ได้แล้วถูกนำมาตากแห้งไง เมื่อไม่กี่วันก่อนน้ำลดใหญ่ หอยแมลงภู่ที่จ้าวต้าไห่เอามาขายก็ต้องเป็นหอยที่เพิ่งขุดมาใหม่ๆ และไอ้หนูนั่นต้องเลือกแต่ตัวใหญ่ๆ แน่นอน!”

“บ้าเอ๊ย!”

“ตาแก่แกนี่ทำธุรกิจจนสมองเพี้ยนไปแล้วหรือไง?”

“อยากทำเงินก็ไม่ผิดอะไร แต่แกต้องรู้จักดูคนเป็นบ้างสิ?”

“แกมองยังไงว่าจ้าวต้าไห่เป็นเด็กโง่คนหนึ่งล่ะ?”

หลิวกังพูดไม่เกรงใจเลย เฉิงเหวินเฟิงให้ราคาแค่ยี่สิบสามสิบหยวนต่อกิโลกรัมนี่มันบ้าไปแล้ว นักธุรกิจก็อยากทำเงินอยู่แล้ว ราคาซื้อยิ่งต่ำก็ยิ่งได้กำไรมาก เฉิงเหวินเฟิงตั้งราคาต่ำก็ไม่ใช่เรื่องผิด แต่ต้องรู้จักดูคน จ้าวต้าไห่เป็นคนประเภทที่ถ้าให้ราคาต่ำเกินไป ยอมเอาไปให้หมากินก็ไม่ยอมขาย เฉิงเหวินเฟิงทำธุรกิจมาหลายปีแล้ว ไม่มีทางที่เขาจะไม่มีสายตาแบบนี้ สาเหตุหลักคือเขาโลภและดูถูกจ้าวต้าไห่ การอ้างว่าทำลายกฎเกณฑ์ของตลาดนี่มันเหลวไหลมาก

เฉิงเหวินเฟิงถอนหายใจ มันเป็นความผิดของเขาจริงๆ การซื้อถูกขายแพงเป็นสิ่งที่นักธุรกิจทุกคนทำกัน การกดราคาของเขาก็เป็นเรื่องปกติ แต่ก็อย่างที่หลิวกังพูด ต้องรู้จักดูคน บางคนไม่รู้ราคาตลาด เป็นคนซื่อสัตย์และหลอกง่าย แต่บางคนก็รู้ราคาตลาดและมีนิสัยที่แข็งกร้าว คนกลุ่มแรกก็กดราคาได้ แถมยังกดราคาได้แบบสุดๆ ส่วนคนกลุ่มหลังก็กดราคาได้เหมือนกัน แต่ต้องไม่กดราคาแรงเกินไป และจ้าวต้าไห่ก็เป็นคนประเภทหลังอย่างไม่ต้องสงสัย

“ไม่ต้องพูดถึงเจ็ดสิบห้าหยวนเลยนะ ต่อให้แกให้ห้าสิบหยวน จ้าวต้าไห่ก็ต้องขายให้แกแน่นอน แล้วแกก็จะขายต่อทำกำไรได้อีกหลายสิบหยวนต่อกิโลกรัม มันไม่ดีเหรอ? ทำไมต้องอยากได้กำไรหนักๆ ด้วย สุดท้ายเลยไม่ได้อะไรเลยสักอย่าง”

หลิวกังพูดไปก็ร้อนใจไป

“เฮ้ย!”

“ไอ้อ้วนหลิว”

“แกโมโหอะไรนักหนา?”

“พลาดโอกาสนี้ไป ไม่ได้รับซื้อหอยแมลงภู่พวกนั้น คนที่เสียเงินคือฉันไม่ใช่แก”

เฉิงเหวินเฟิงค่อยๆ คิดตาม เรื่องนี้มันไม่ปกติเลย หลิวกังทำไมถึงดูโมโห ตื่นเต้น และโกรธกว่าเขาเสียอีก

หลิวกังยิ้มเจื่อนๆ บอกเฉิงเหวินเฟิงว่าเขารู้จักจ้าวต้าไห่ตั้งแต่แรกแล้ว และจ้าวต้าไห่ก็เคยบอกว่าจะนำของดีๆ มาส่งที่เหลาของเขาเป็นที่แรก แต่หอยแมลงภู่พวกนั้นไม่ได้ถูกนำมาส่ง เพราะจ้าวต้าไห่คิดว่าเหลาของเขาขายแต่ของสดคงไม่ต้องการของแห้ง

“แกบอกสิว่าเรื่องนี้จะให้ไปพูดกับใคร?”

“ถ้าแกรวมซื้อไว้ ฉันก็จะไปซื้อต่อจากแกไง”

หลิวกังไม่รู้จะพูดอะไรดี ความคิดของจ้าวต้าไห่ก็ไม่ได้ผิดอะไร เพราะเหลาของเขามุ่งเน้นขายของทะเลสด หรือไม่จ้าวต้าไห่อาจจะฉลาดแกมโกง ลองไปถามราคาที่ตลาดของแห้งก่อน เถ้าแก่ร้านของแห้งอย่างเฉิงเหวินเฟิงก็พร้อมใจกันให้ราคาต่ำ จ้าวต้าไห่ไม่ยอมขาย ก็บังเอิญมีคนมาซื้อไปพอดี ไม่แน่ว่าถ้าไม่เจอคนนั้น จ้าวต้าไห่อาจจะแวะมาที่เหลาของเขา ถามเขาว่าต้องการหรือไม่ก็ได้

“สุดท้ายเราสองคนเลยไม่ได้ของเลยสักคน”

หลิวกังหงุดหงิดมากๆ หอยแมลงภู่แห้งมีอยู่ทุกที่ แต่คุณภาพแตกต่างกันมาก หอยแมลงภู่ที่ตากแห้งสดๆ ตามฤดูกาลจะมีรสชาติดีเยี่ยมมาก ที่เหลาของเขาถ้าเอาหอยแมลงภู่สิบแปดตัวมาทำอาหารกับหมูสามชั้นในหม้อดิน แล้วใส่ขิง ต้นหอม และกระเทียมลงไป ตุ๋นด้วยไฟแรง อาหารจานนี้ก็จะขายได้สามร้อยแปดสิบแปดหยวน กำไรมหาศาลเลยทีเดียว

“ฮ่า!”

“ตอนนี้เราสองคนก็ตกอยู่ในชะตากรรมเดียวกันแล้ว”

เฉิงเหวินเฟิงเห็นท่าทางของหลิวกังก็หัวเราะออกมาทันที

“มื้อเที่ยงนี้แกต้องเลี้ยงข้าวฉันแล้วก็ต้องเลี้ยงเหล้าด้วย”

…

“ได้!”

“ในเมืองนี้ไม่มีที่ไหนดีกว่าเหลาของแกแล้ว”

“มื้อเที่ยงนี้ไปกินที่นั่นแหละ จดบัญชีไว้ก่อนแล้วค่อยจ่ายทีหลัง”

…

“ชิ!”

“ไม่อายบ้างหรือไง!”

…

หลิวกังกับเฉิงเหวินเฟิงเดินไปคุยไปทะเลาะกันไป การได้รับหอยแมลงภู่ของจ้าวต้าไห่มานั้นทำกำไรได้จริง แต่ก็ไม่ได้มากมายอะไรนัก หรือพูดอีกอย่างก็คือเงินที่ไม่ได้กำไรนั้นไม่ได้ทำให้รู้สึกเจ็บปวดอะไร ที่รู้สึกเจ็บใจคือโอกาสมาถึงตรงหน้าแล้วแต่กลับทำธุรกิจไม่สำเร็จ แต่การทำธุรกิจก็เป็นแบบนี้ โอกาสในการทำเงินที่พลาดไปมีไม่รู้กี่ครั้งแล้ว ของของจ้าวต้าไห่ไม่ใช่ครั้งแรก และก็ไม่ใช่ครั้งสุดท้ายแน่นอน ตอนแรกก็รู้สึกหงุดหงิดและเสียใจเล็กน้อย แต่พอหัวเราะได้ก็ปล่อยวางได้