บทที่ 58: มาคำนวณกันดูว่ายังขาดเงินอีกเท่าไหร่!

จ้าวต้าไห่กลับถึงหมู่บ้าน เข็นมอเตอร์ไซค์เข้าไปในลานบ้าน คุณย่าจงชุ่ยหุงข้าวเสร็จแล้ว เวลาไม่เช้าแล้ว เกือบๆ บ่ายสองโมง เขาจึงรีบกินข้าวทันที

จ้าวต้าไห่กินข้าวไปพลางบอกไปพลางว่าหอยแมลงภู่ขายได้เจ็ดสิบห้าหยวนต่อกิโลกรัม ได้เงินทั้งหมดเจ็ดพันสามร้อยกว่าหยวน

ตะเกียบของจงชุ่ยสั่นไปหลายครั้ง คิดว่าถ้าขายได้ห้าสิบหยวนต่อกิโลกรัมก็ดีมากแล้ว ไม่คิดเลยว่าจะขายได้ถึงเจ็ดสิบห้าหยวน ได้เงินเพิ่มมาอีกยี่สิบห้าหยวนต่อกิโลกรัม

“เฮ้อ!”

“นี่มันทำเงินได้เยอะมาก!”

“น่าเสียดายที่น้ำลดใหญ่ครั้งหน้าคงจะมีมอเตอร์ไซค์ลงไปในทะเลเยอะแยะเลย”

“ต้าไห่”

“แกต้องแอบๆ ไปนะ อย่าให้คนอื่นรู้”

จงชุ่ยรู้สึกเสียดายมาก

“ฮ่า!”

“คุณย่าครับ”

“น้ำลดใหญ่ครั้งหน้า ไม่ต้องพูดถึงมอเตอร์ไซค์เลยครับ รถสามล้ออะไรพวกนั้นคงไม่น้อยหรอกครับ”

จ้าวต้าไห่ได้ยินก็หัวเราะ ทะเลก็ไม่ใช่สวนหลังบ้านของเรา กว้างใหญ่ขนาดนั้น คนทั้งหมู่บ้านล่างโถ่วรวมถึงหมู่บ้านใกล้เคียงก็ลงไปในทะเล จะไปแอบได้ยังไง นอกจากนี้ ที่หอยแมลงภู่พวกนี้ขายได้ราคาดีขนาดนี้ก็เป็นเพราะโชคช่วยมากกว่า ถ้าไม่ได้บังเอิญเจออู๋เหว่ยหมิน ถ้าขายแค่ที่ตลาดของแห้งก็จะได้แค่สามสี่พันหยวน ไม่ถึงห้าพันหยวนแน่นอน ถ้าเป็นของหลิวกังอาจจะได้มากกว่านั้น แต่ก็ไม่มากเท่าไหร่

จ้าวต้าไห่นึกถึงเรื่องปลาไหลเลือดขึ้นมา แล้วก็ถามจงชุ่ยอย่างละเอียดว่าที่ไหนมีปลาไหลเลือดเยอะที่สุด

จงชุ่ยรีบส่ายหน้า ปลาไหลเลือดขายได้ราคาสูงก็จริง แต่เหนื่อยและเปลืองแรงมาก ไม่คุ้มค่าที่จะขุด ไม่มีใครอยากขุดของพวกนี้

จ้าวต้าไห่รู้ว่านี่เป็นเรื่องจริง มันเป็นงานที่คนทั่วไปทำไม่ได้จริงๆ ถ้าไม่ใช่เพราะหลิวกังให้ราคาที่สูงมาก เราคงไม่คิดจะขุดด้วยซ้ำ เขาถามที่อยู่ให้แน่ใจแล้วก็เก็บเรื่องไว้ก่อน ยังไม่ได้ตัดสินใจว่าจะไปขุดดีหรือไม่

ยามค่ำคืนเงียบสงัด

จ้าวต้าไห่อยู่ในห้องของตัวเอง ในมือถือกระดาษและปากกา กำลังคำนวณบัญชี

ปูเสฉวนห้าร้อยเก้าสิบเอ็ดหยวนหนึ่งเฟิน

ปูม้าสองพันแปดร้อยสามหยวน

ปลาตีนหนึ่งพันหยวนห้าเฟิน

ปลากะรังแดงกับปลาเก๋าสามพันเจ็ดร้อยหยวนสี่เฟิน

ปูม้าหนึ่งพันหกร้อยสามสิบสองหยวน

หอยแมลงภู่แห้งเกือบหนึ่งร้อยจินทำเงินได้มากที่สุด ขายได้เจ็ดพันสามร้อยห้าสิบเจ็ดหยวนห้าสิบเฟิน

ซื้อมอเตอร์ไซค์ไปเจ็ดร้อยหยวน รวมกับค่าใช้จ่ายอื่นๆ แล้วก็ประมาณหนึ่งพันหยวน

จ้าวต้าไห่คำนวณอย่างละเอียดหลายครั้ง เงินในมือตอนนี้ไม่เกินหนึ่งหมื่นหกพันหยวน

“จะหาเงินจากไหนมาเพิ่มดีนะ?”

จ้าวต้าไห่ขมวดคิ้ว คุณตาทวดจ้าวสือเคยบอกไว้ว่าการซ่อมเรือประมงของพ่อแม่ที่ทิ้งไว้ ต้องใช้เงินอย่างน้อยสองหมื่นหยวน ช่วงนี้เราทำงานหนักอย่างเอาเป็นเอาตาย จนไม่รู้ตัวเลยว่าหาเงินได้เกินหนึ่งหมื่นหกพันหยวนแล้ว แต่ก็ยังขาดอีกสี่พันหยวน

การหาเงินสี่พันหยวนยากไหม? ถ้าขุดหอยแมลงภู่ได้อีกหนึ่งพันจิน ก็จะแก้ปัญหาได้ทันทีและยังมีเงินเหลืออีกด้วย แต่น้ำลดใหญ่มีแค่ปีละหนึ่งถึงสองครั้งเท่านั้น ต่อให้พรุ่งนี้น้ำลดใหญ่ คนในหมู่บ้านและหมู่บ้านใกล้เคียงก็คงลงทะเลกันหมดแล้ว การจะขนกลับมาได้หนึ่งพันจินอีกครั้งก็เหมือนกับฝันกลางวัน นี่เป็นเหมือนการซื้อขายครั้งเดียวจบ ปลากะรังแดงถ้าได้อีกสักตัวที่หนักสี่ห้าจินก็จะได้เงินสี่ห้าพันหยวนเหมือนกัน แต่สวรรค์หรือพญามังกรก็ไม่ใช่บรรพบุรุษของเรา เรื่องดีๆ จะเกิดขึ้นกับเราทุกวันได้ยังไง

ปูม้า?

ปูเสฉวน?

ปลาตีน?

ของพวกนี้ก็ทำเงินได้ แต่ของที่จับง่ายๆ พวกนี้ก็ถูกจับไปหมดแล้ว ที่เหลืออยู่ก็มีไม่มาก การจะหาเงินสี่พันหยวนได้ก็ต้องค่อยๆ สะสมไปทีละน้อยๆ ใช้เวลาอย่างน้อยสองสามเดือน หรืออาจจะสี่ห้าเดือนเลยก็ได้

จ้าวต้าไห่รู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย เขาลุกขึ้นจากห้อง เดินออกจากลานบ้าน ไปยืนอยู่หน้าประตูบ้าน มองลงไปยังทะเลที่มืดมิด

บนผิวน้ำที่มืดสนิท มีแสงไฟจุดเล็กๆ กระจายอยู่ทุกหนแห่ง บางจุดก็เคลื่อนที่เร็ว บางจุดก็เคลื่อนที่ช้า ทั้งหมดเป็นเรือประมงที่กำลังวางอวนจับปลาอยู่ในทะเล

จ้าวต้าไห่รู้สึกอิจฉามาก

“เรือประมงคือคำตอบ!”

“ต้องรีบซ่อมมันให้เสร็จโดยเร็วที่สุด!”

จ้าวต้าไห่กัดฟัน ตั้งใจแน่วแน่ว่าจะต้องซ่อมเรือประมงให้เสร็จโดยเร็วที่สุด บริเวณรอบๆ หมู่บ้าน ไม่ว่าจะเป็นเขตโขดหินหรือป่าชายเลน มีคนไปมาหาสู่กันมาหลายร้อยปีแล้ว การหาอาหารกินสักมื้อสองมื้อก็ไม่ใช่ปัญหา ง่ายและสะดวกมาก แต่การจะหาเงินมันยากจริงๆ โชคของเราก็ถือว่าดีมากแล้ว แต่คงเป็นไปไม่ได้ที่จะโชคดีแบบนี้ไปตลอด การจะทำเงินในหมู่บ้านชาวประมง โดยเฉพาะการจะทำเงินได้อย่างต่อเนื่อง ต้องมีเรือประมง เมื่อมีเรือประมงก็สามารถออกทะเลได้ สามารถไปในที่ที่ไกลกว่าเดิมได้ ก็มีโอกาสทำเงินได้มากขึ้น การไม่มีเรือประมงก็เหมือนกับการไม่มีขา ทำอะไรก็ไม่ได้

จ้าวต้าไห่หันหลังกลับเข้าลานบ้าน หาจอบสองอัน อันหนึ่งค่อนข้างกว้าง อีกอันค่อนข้างแคบ เขาเลือกอันที่แคบกว่ามา ตรวจสอบอย่างละเอียด ด้ามจอบกับตัวจอบเหล็กแน่นหนาดี ไม่มีหลวม เขารู้สึกไม่ค่อยมั่นใจ เลยลองไปใช้ในแปลงผักหลังบ้านดูสองสามที ก็พบว่าถนัดมือมาก

จ้าวต้าไห่ถือจอบกลับมาที่ลานบ้าน คุณย่าจงชุ่ยยืนอยู่หน้าประตูห้องโถงมองมาที่เขา

“พรุ่งนี้จะไปขุดปลาไหลเลือดเหรอ?”

จงชุ่ยจับกรอบประตูแล้วถาม

“เถ้าแก่หลิวกังจากเหลาหงยุ่นที่เมืองให้ราคาดีมากครับ ผมก็เลยคิดว่าจะลองขุดดูหน่อย จะได้มีเงินเพิ่ม”

จ้าวต้าไห่วางจอบลง แล้วหาตะกร้าไม้ไผ่ขนาดเล็กที่มีปากแคบก้นใหญ่มาหนึ่งใบ ล้างให้สะอาด แล้วเอาถุงพลาสติกสองใบกับถุงตาข่ายใส่เข้าไป การขุดปลาไหลเลือดเหนื่อยมากก็จริง แต่ก็ใครจะรู้ว่าเรากำลังขาดเงินอยู่ล่ะ?

“ได้!”

“งั้นก็ลองดู”

“ถ้ามีก็ขุด ไม่มีก็อย่าฝืน แล้วค่อยหาทางอื่น”

จงชุ่ยไม่ได้ห้ามในครั้งนี้ จ้าวต้าไห่อยากหาเงินเพิ่มเพื่อซ่อมเรือประมงให้เสร็จเร็วๆ ขาดเงินและไม่มีช่องทางทำเงินมากนัก ก็ทำได้แค่เหนื่อยหน่อยเท่านั้น

จ้าวต้าไห่เตรียมตัวขุดปลาไหลเลือดเสร็จเรียบร้อยแล้วก็นอนแต่หัวค่ำ

จ้าวต้าไห่ไม่ได้ตื่นเช้า แต่ตื่นขึ้นมาตามธรรมชาติ มองดูเวลาก็เกือบสิบโมงแล้วจึงลุกขึ้น จงชุ่ยหุงข้าวเสร็จแล้วตั้งแต่เช้า กินข้าวเสร็จก็พักผ่อนอยู่ครู่หนึ่ง พอถึงเวลาประมาณเที่ยงวัน เขาก็เอาจอบสวมบ่า แบกตะกร้าไม้ไผ่บนไหล่ สวมหมวกฟาง แล้วเดินตรงไปยังทะเลหน้าหมู่บ้าน

จงชุ่ยเดินออกจากประตูบ้าน มองดูแผ่นหลังของจ้าวต้าไห่ แล้วก็ยืนอยู่พักใหญ่ก่อนจะหันหลังกลับเข้าบ้าน ถ้าไม่ใช่เพราะขาดเงินจริงๆ ใครจะออกไปทำงานในช่วงเวลานี้กัน?

พระอาทิตย์ยามบ่ายร้อนแรงมาก พื้นดินร้อนระอุ

จ้าวต้าไห่สวมรองเท้าผ้าใบ รู้สึกถึงความร้อนที่พุ่งขึ้นมาเหมือนกำลังเดินอยู่บนแผ่นเหล็กที่ร้อนแดง

อากาศร้อนจัดจริงๆ ทั้งหมู่บ้านเงียบสนิท ไม่มีใครอยู่ข้างนอกเลย ทุกคนหลบอยู่ในบ้าน

จ้าวต้าไห่เดินมาถึงท่าเรือเล็กๆ หน้าหมู่บ้าน เหงื่อไหลเป็นเม็ดๆ เหมือนน้ำที่ไม่มีราคา หยดลงมาไม่หยุด เสื้อผ้าเปียกชุ่มไปทั้งตัว แขนขาและลำคอที่ไม่ได้ถูกเสื้อผ้าปกคลุมรู้สึกแสบร้อนเหมือนถูกเข็มทิ่มแทง

จ้าวต้าไห่หรี่ตา มองไปที่ทะเล แสงแดดกระทบผิวน้ำ มีลมพัดมาเป็นระลอกๆ ทำให้เกิดแสงสีขาวสะท้อนตามาก น้ำทะเลเพิ่งจะเริ่มลด ต้องใช้เวลาประมาณหนึ่งชั่วโมงถึงจะลดลงไปหมด

จ้าวต้าไห่เดินเลียบไปตามชายฝั่งมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันตกของหมู่บ้าน สถานที่ที่ขุดปลาไหลเลือดได้อยู่ถัดจากป่าชายเลนไปทางตะวันตกเล็กน้อย ตอนเด็กๆ พ่อเคยพาไปขุดที่นั่น คุณย่าก็บอกว่ามันเป็นที่เดียวกันกับที่เมื่อคืนนี้ที่พูดถึง เขาคิดว่าจะลองไปที่นั่นดูก่อน ถ้ามีก็ขุด ไม่มีก็ค่อยเปลี่ยนที่ใหม่