บทที่ 60: ไม่ปิดบัง! ถามก็บอกไปว่าไปขุดปลาไหลเลือด!

พระอาทิตย์อยู่กลางท้องฟ้าพอดี

อุณหภูมิสูงมาก

จ้าวต้าไห่เหงื่อท่วมตัวเปียกโชก การขุดปลาไหลเลือดเป็นงานที่ใช้แรงงานหนักมาก ยากกว่าการจับปลาตีนเสียอีก การไถลไปมาบนเลนด้วยม้าไม้ไผ่ช่วยประหยัดแรงไปได้เยอะ แต่การขุดปลาไหลเลือดนั้นแต่ละจอบต้องใช้แรงทั้งหมด ตอนแรกๆ ขุดสองสามรูยังไม่เป็นไร แต่พอเวลาผ่านไป ขุดได้เยอะขึ้นเรื่อยๆ การเดินบนหาดเลนที่เท้าจมลึกก็ใช้แรงมากแล้ว การยกจอบขึ้นและแซะดินโคลนแต่ละชั้นยิ่งเหนื่อยกว่า

จ้าวต้าไห่หอบหายใจอย่างแรง หยุดพักเพื่อดื่มน้ำที่เอามาด้วย คอและปอดเหมือนกับไฟที่กำลังไหม้ เขาพักอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็เดินหน้าต่อไปเพื่อขุดต่อ

จ้าวต้าไห่เห็นรูของปลาไหลเลือดรูหนึ่ง ปากรูยังใหม่และชัดเจนมาก มีเมือกติดอยู่ด้วย รับรองได้ว่ามีปลาไหลเลือดอยู่ในนั้นร้อยเปอร์เซ็นต์ เขาใช้จอบแซะไปสองครั้งเห็นว่ารูเล็ก ปลาไหลเลือดตัวไม่ใหญ่ เขาจึงเลิกขุดแล้วเดินต่อไป หลังจากขุดมาเกือบสองชั่วโมง เขาก็พบว่าหาดเลนตรงหน้ามีความหนาแน่นของปลาไหลเลือดสูงมาก และส่วนใหญ่เป็นตัวใหญ่ๆ ยิ่งตัวใหญ่ก็ยิ่งมีราคาแพง เมื่อมีตัวใหญ่ๆ ก็ต้องขุดเอาตัวใหญ่ๆ ก่อน และในเมื่อวันนี้เรามาขุดปลาไหลเลือดที่นี่ ถ้าได้ผล คนในหมู่บ้านจะต้องรู้แน่นอน พรุ่งนี้ต้องมีคนมาขุด และอาจจะไม่น้อยเลย เวลาของเรามีจำกัด เราไม่สามารถขุดทั้งหมดได้ จึงต้องรีบขุดเอาแต่ตัวใหญ่ๆ ก่อน เพื่อให้ใช้แรงที่มีอย่างคุ้มค่าที่สุด

พระอาทิตย์เริ่มคล้อยต่ำ

จ้าวต้าไห่ได้ยินเสียงน้ำทะเลไหล จึงเงยหน้าขึ้นดู ไม่รู้ตัวเลยว่าน้ำเริ่มขึ้นแล้ว และอยู่ห่างออกไปแค่หลายสิบเมตร น้ำทะเลดูเหมือนจะผุดขึ้นมาจากใต้ดิน ความเร็วเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว

จ้าวต้าไห่ส่ายหน้า ปลาไหลเลือดมีเยอะจริงและตัวใหญ่ด้วย แต่พอถึงช่วงน้ำขึ้นแล้วและน้ำขึ้นมาถึงเท้าแล้วก็ขุดต่อไปไม่ได้แล้ว

จ้าวต้าไห่รีบเดินกลับไปเป็นร้อยเมตร เพื่อหนีจากน้ำทะเลที่กำลังขึ้นมา หาเจอรูของปลาไหลเลือดรูก็รีบขุดทันที เวลานี้ต้องแข่งกับเวลา เขาเลยกลั้นหายใจ ใช้จอบในมือแซะโคลนอย่างรวดเร็ว ขุดได้อีกตัวก็ถือว่าได้เพิ่มอีกตัว

จ้าวต้าไห่ใช้จอบแซะลงไปอย่างแรง แล้วใช้สองมือกระชากขึ้นมา โคลนก้อนใหญ่ก็กระเด็นขึ้นมา ปลาไหลเลือดตัวหนึ่งก็โผล่หางออกมา เขากำลังจะฟันซ้ำอีกจอบ น้ำทะเลก็ไหลเข้ามาในหลุมที่ขุดไว้จากทางเท้าของเขา

“บ้าเอ๊ย!”

จ้าวต้าไห่ร้องลั่น แล้วทิ้งจอบในมือลง ย่อตัวลงอย่างรวดเร็ว ใช้นิ้วมือขวาล้วงเข้าไปในรูที่ขุดไว้ สัมผัสได้ถึงตัวปลาไหลเลือดที่ลื่นๆ แล้วใช้นิ้วล็อกมันไว้ ในวินาทีนั้นเอง อะดรีนาลีนก็พลุ่งพล่าน หัวใจเต้นแรงเหมือนกลอง เขาหอบหายใจอย่างแรง เพื่อทำให้สงบลงชั่วครู่ แล้วจึงลุกขึ้น มือขวาที่ล้วงออกมาก็กำปลาไหลเลือดไว้แน่น

จ้าวต้าไห่เช็ดหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำ ไม่รู้ว่าเป็นเหงื่อหรือน้ำทะเล มองดูปลาไหลเลือดในมือ เบิกตากว้าง ตัวมันยาวเกินห้าสิบเซนติเมตร หนาเท่ากับนิ้วสองนิ้วรวมกัน เส้นผ่านศูนย์กลางเกินสองเซนติเมตรแน่นอน อ้วนมาก จนตัวกลมเลย ปลาไหลเลือดขนาดใหญ่ขนาดนี้ ตอนแรกก็คิดว่าจะเป็นปลาไหลชนิดอื่นหรือเปล่า พอมองดูดีๆ อยู่ครู่หนึ่งก็มั่นใจว่าเป็นปลาไหลเลือด ลองกะน้ำหนักดูแล้วน่าจะหนักครึ่งจิน

ใหญ่!

ใหญ่จริงๆ!

ตัวนี้ตัวเดียวขายได้หนึ่งร้อยหรือหนึ่งร้อยห้าสิบหยวนเลย

จ้าวต้าไห่เปิดปากถุงพลาสติกในตะกร้าออก แล้วใส่ปลาไหลเลือดลงไป น้ำทะเลตอนนี้ขึ้นมาถึงเข่าแล้ว ไม่สามารถวิ่งหนีความเร็วของน้ำที่กำลังขึ้นมาได้แล้ว ขุดต่อไปไม่ได้แล้ว

จ้าวต้าไห่เก็บของ จอบวางบนบ่า ข้างหนึ่งแบกตะกร้าใส่ปลาไหลเลือด อีกข้างแบกถุงตาข่ายใส่หอยตลับ แล้วเดินลุยน้ำไปยังชายฝั่งอย่างรวดเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้

จ้าวต้าไห่เดินขึ้นมาบนชายหาดแล้วก็เซไปเล็กน้อย เกือบจะล้มลงไป มือต้องยันพื้นไว้จึงทรงตัวอยู่ได้ เขาวางจอบลง วางตะกร้าใส่ปลาไหลเลือดไว้ แล้วนั่งลงบนทราย ตอนที่ขุดปลาไหลเลือดตัวสุดท้าย น้ำทะเลก็ขึ้นมาถึงเข่าแล้ว การเดินบนหาดเลนที่เท้าจมและมีแรงต้านของน้ำทะเล แถมยังต้องแบกน้ำหนักของปลาไหลเลือดและหอยตลับบนบ่า โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากที่ขุดมาหลายชั่วโมงแล้ว แรงกายก็ถูกใช้ไปจนหมด การเดินแต่ละก้าวเป็นเรื่องยากลำบากมาก

จ้าวต้าไห่หอบหายใจอย่างหนัก ร่างกายรู้สึกว่างเปล่า ไม่มีแรงเหลือเลย ไม่รีบร้อนที่จะกลับบ้าน เหนื่อยเกินไปต้องพักสักครู่ แต่พอคิดถึงปลาไหลเลือดที่อยู่ในตะกร้าอย่างน้อยก็หกเจ็ดจิน ความเหนื่อยทั้งหมดก็คุ้มค่า

พระอาทิตย์ค่อยๆ จมลงสู่ปลายอีกด้านของท้องทะเล

ยามค่ำคืนมาเยือน

จ้าวต้าไห่เดินไปตามชายหาดอย่างช้าๆ มุ่งหน้ากลับหมู่บ้าน

“โอ้โห!”

“ต้าไห่”

“ไปทำอะไรมาน่ะ?”

…

“ซุปหอยตลับนี่อร่อยจริงๆ นะ”

…

“ตอนตีสามตีสี่ผมไปขุดหอยหลอด เห็นนายกำลังอ้อมไปที่หาดเลนหน้าป่าชายเลน”

“ไปขุดปลาไหลเลือดมาเหรอ?!”

…

ที่ท่าเรือหมู่บ้านคึกคักมาก มีเรือประมงสิบกว่าลำเกือบทุกลำมีคนอยู่ กำลังจัดอวนประมงหรือล้างเรือประมง เพื่อเตรียมออกทะเลหาปลาในตอนกลางคืน

“ขุดปลาไหลเลือดมาทำเงินหน่อย จะให้เอาแต่นั่งกินเงินเก่าไม่ได้ใช่ไหมล่ะ?!”

…

“ตัวใช้ได้เลย”

“แต่ขุดยากมาก!”

“แค่ครึ่งวันก็ปวดเอวปวดหลังแล้ว”

…

“ไม่รู้ว่าเพราะช่วงนี้ไม่มีใครขุดเลยหรือเปล่า แต่มีเยอะใช้ได้เลยนะ”

“ถ้าไม่มีอะไรทำก็ลองไปขุดดูสิ”

…

จ้าวต้าไห่หยุดเดิน พูดคุยสัพเพเหระอยู่สิบกว่านาทีจึงเดินกลับบ้าน

คนในหมู่บ้านจะรู้ไหมว่าพรุ่งนี้เราจะไปขุดปลาไหลเลือด?

แน่นอนว่าต้องรู้!

แล้วจะหลบคนในหมู่บ้านไหม?

ถ้าอยากทำก็แค่เดินอ้อมไปหน่อยก็ทำได้แล้ว เมื่อก่อนเราก็เคยทำแบบนี้ อย่างน้อยหนึ่งสองวันคนในหมู่บ้านก็จะไม่รู้ว่าเราไปขุดปลาไหลเลือด โดยเฉพาะไม่รู้ว่าเราขุดได้เท่าไหร่ ก็จะได้เงินเพิ่มขึ้นไม่น้อยเลย แต่ตอนนี้ทำไม่ได้แล้ว เมื่อก่อนเราเป็นคนเหลวไหล ไม่มีใครในหมู่บ้านให้ความสำคัญ อยากทำอะไรก็ทำ อยากจะทำแบบไหนก็ทำ แต่ช่วงนี้ภาพลักษณ์ของเราในสายตาคนในหมู่บ้านเปลี่ยนไปมาก ไม่มีใครกล้าดูถูกเราอีกแล้ว ไม่อย่างนั้นจะมีคนมาทักทายเยอะขนาดนี้ได้ยังไง? ถ้าเรายังทำตัวแบบเมื่อก่อน แอบซ่อนอะไรไม่บอก คนในหมู่บ้านจะต้องไม่คบค้ากับเราแน่นอน ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน คนเราก็ไม่สามารถอยู่ได้ด้วยตัวเองคนเดียวเสมอไป วันหนึ่งก็อาจจะเจอเรื่องที่ต้องให้คนอื่นช่วยก็ได้ไม่ใช่เหรอ การขุดปลาไหลเลือดเป็นเรื่องที่ไม่ควรปิดบัง บอกไปอย่างตรงไปตรงมา ไม่ได้พูดถึงเรื่องราคาที่ซื้อแพงๆ หลิวกังบอกกับเราแต่ไม่ได้บอกว่านี่เป็นราคาที่เหลาเขารับซื้อทั่วไป ถ้าเราพูดออกไป แล้วถ้ามีคนจำนวนมากขุดปลาไหลเลือดได้เยอะแยะ แล้วนำไปให้หลิวกัง หลิวกังไม่รับซื้อตามราคานั้น เราก็จะสร้างปัญหาให้กับตัวเอง หลิวกังก็โทษเรา คนที่ขุดปลาไหลเลือดได้ก็โทษเราเช่นกัน

“ทุกคนจะไปขุดปลาไหลเลือดกันไหม? ตัวมันใหญ่จริงๆ เลยนะ! จ้าวต้าไห่ใช้เวลาแค่ครึ่งวันก็ขุดได้ตั้งห้าหกจินแล้ว!”

…

“ฉันทำเรื่องแบบนั้นไม่ได้หรอก!”

“ขุดปลาพวกนี้ปวดเอวมาก ร่างกายก็แก่แล้ว แค่ครึ่งวันก็ต้องไปนอนพักบนเตียงหลายวันเลย ไม่คุ้มค่าหรอก!”

…

“พอแล้ว!”

“เงินพวกนี้ไม่ใช่ใครจะหาได้ง่ายๆ!”

“ฉันยังจะออกทะเลหาปลาอย่างซื่อสัตย์ต่อไปดีกว่า!”

…

คนที่ท่าเรือเห็นจ้าวต้าไห่ขุดปลาไหลเลือดมาได้หลายกิโลกรัม ต่างก็อิจฉามาก หลายคนก็อยากจะลองทำดู แต่ก็รีบเปลี่ยนความคิดไปทันที การขุดปลาไหลเลือดไม่ใช่ใครๆ ก็ทำได้ เงินที่จ้าวต้าไห่หาได้ก็ไม่ได้แปลว่าคนอื่นจะหาได้ นี่มันต้องใช้ร่างกายจริงๆ