บทที่ 61: ขายปลาไหลเลือด! ได้เงินเพียบ! แผนของหลิวกัง!

จ้าวต้าไห่เดินเข้าไปในลานบ้าน ตะโกนเรียกคุณย่าจงชุ่ย แล้ววางจอบลง เอาปลาไหลเลือดออกมาจากตะกร้า เทใส่ถังแล้วเติมน้ำทะเลลงไปเล็กน้อยเพื่อให้มันชื้น แล้วหิ้วเข้าไปในห้องโถง วางไว้ที่มุมห้อง อากาศร้อน ต้องระวังอย่าให้มันแห้งจนตาย พอจัดการเรื่องนี้เสร็จแล้ว ก็เดินออกจากลานบ้าน เปิดก๊อกน้ำ ล้างมือเท้าและหน้าให้สะอาด หลังจากตากแดดมาครึ่งค่อนวัน น้ำเย็นๆ ที่พรมลงมาบนร่างกายก็ทำให้เขารู้สึกสบายตัวอย่างบอกไม่ถูก

“คุณย่าครับ”

“น่าจะไม่มีใครขุดนานแล้วนะครับ ตัวก็เลยใช้ได้เลย มีเยอะด้วยครับ ทั้งหมดน่าจะมีเจ็ดแปดกิโลกรัม”

จ้าวต้าไห่หิ้วถุงตาข่ายใส่หอยตลับเข้าไปในครัว คุณย่าจงชุ่ยกำลังหุงข้าวอยู่ในครัว อายุมากแล้ว หูไม่ค่อยดี เมื่อกี้เขาตะโกนเรียกไปแล้วแต่ไม่ได้ยิน

“โอ้โห!”

“กลับมาแล้วเหรอ!”

“ดูสิแดดเผาจนดำไปหมดแล้ว”

จงชุ่ยลุกขึ้นยืน ดึงมือของจ้าวต้าไห่มาดูอย่างละเอียด ผิวถูกแดดทะเลเผาจนแดงเหมือนงิ้ว

จ้าวต้าไห่รู้ว่าจงชุ่ยรู้สึกสงสาร แต่เรื่องนี้เป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ คนที่อยู่ริมทะเล ตราบใดที่ออกทะเลไปทำงานก็ต้องเป็นแบบนี้

จ้าวต้าไห่มองดูข้าวบนเตาไฟ เห็นว่าใกล้จะสุกแล้ว ปลาไหลเลือดเก็บไว้เพื่อขาย ไม่กล้ากินเอง เขาหยิบตะกร้าออกมา เทหอยตลับออก เหลือไว้สำหรับมื้อหน้าเล็กน้อย ที่เหลือทั้งหมดล้างให้สะอาด ไม่ต้องทำอะไรพิเศษ ตั้งกระทะเหล็กให้ร้อน ใส่น้ำมันลงไปเล็กน้อย หั่นขิงสองสามแผ่น ใส่หอยตลับลงไป ผัดด้วยไฟแรงสองนาที พอหอยเปิดปากก็ใส่น้ำลงไป การทำแบบนี้ทำให้ได้ทั้งเนื้อหอยกินและได้น้ำซุปด้วย เป็นการยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว

ยามค่ำคืนมาเยือน

หมู่บ้านชาวประมงริมทะเล พอพระอาทิตย์ตกดิน ท้องฟ้าก็มืดลงอย่างรวดเร็ว

จ้าวต้าไห่และจงชุ่ยกำลังกินข้าวกันในลานบ้าน หลอดไฟที่ส่องสว่างอยู่บนหัวดึงดูดแมลงตัวเล็กๆ ให้บินไปมา ลมทะเลพัดมาทำให้รู้สึกร้อนเล็กน้อย แต่ก็สบายตัวมาก

จ้าวต้าไห่ทำงานกลางแดดมาทั้งวัน เหนื่อยมาก เขาถือชามข้าวใบใหญ่แล้วซดน้ำซุปหอยตลับไปครึ่งชาม รสชาติหวานอร่อยผสมกับรสขิงเล็กน้อย ร่างกายเหมือนกับที่นาที่แห้งแล้งมานานแล้วได้รับน้ำฝน เขาก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก สบายตัวอย่างบอกไม่ถูก

จ้าวต้าไห่หยิบตะเกียบขึ้นมา รีบตักข้าวเข้าปากจนหมดไปเกือบหนึ่งชามใหญ่ๆ เพื่อรองท้อง ตักหอยตลับในน้ำซุปออกมาใส่จาน หยิบขึ้นมาดูตัวหนึ่ง ตัวอ้วนมาก ใช้ตะเกียบเขี่ยเนื้อออกแล้ววางลงในชามของจงชุ่ย

“ฮึ่ม!”

“รีบกินสิ”

“ทำงานมาทั้งวันแล้ว กินข้าวเสร็จก็รีบเข้านอนแต่หัวค่ำเลย”

จงชุ่ยหยิบตะเกียบขึ้นมากินข้าว

จ้าวต้าไห่หิวจริงๆ กินข้าวไปสามชามในเวลาไม่ถึงสิบนาที และซดซุปไปสองชาม คุณย่าจงชุ่ยกินข้าวไม่เร็วขนาดนั้น เขาจึงวางชามกับตะเกียบลง แล้วลุกขึ้นเดินเล่นไปที่สวนผักหลังบ้าน อาศัยแสงจันทร์ที่อ่อนๆ ดูว่าดินยังชื้นอยู่ การต่อท่อน้ำเป็นเรื่องที่ดีจริงๆ สะดวกขึ้นเยอะเลย

จ้าวต้าไห่กลับมาที่ลานบ้าน

จงชุ่ยก็ตะโกนให้รีบเข้านอน

จ้าวต้าไห่คิดดูแล้ว พรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้าเพื่อไปเมือง และตอนบ่ายก็ต้องไปขุดปลาไหลเลือดอีก ต้องพักผ่อนแต่หัวค่ำดีกว่า ตอนแรกก็คิดว่าจะรอจงชุ่ยกินข้าวเสร็จแล้วค่อยเก็บล้าง แต่คุณย่าของเขาเป็นคนไม่ถือตัว ก็เลยพยักหน้า อาบน้ำ แล้วนอนลงบนเตียง ไม่นานก็หลับไปเลย

จงชุ่ยกินข้าวเย็นเสร็จ ล้างจานชามเก็บเข้าที่ แล้วเดินเข้าไปในห้องของจ้าวต้าไห่อย่างเบาๆ

“เฮ้อ!”

“ลูกเอ๊ยลำบากแล้ว”

“แต่ก็ทำอะไรไม่ได้นี่นา!”

จงชุ่ยเห็นจ้าวต้าไห่นอนหลับไม่รู้เรื่องอยู่บนเตียงก็ส่ายหน้า ถอนหายใจ แล้วปิดไฟในห้อง เดินออกมานั่งถักอวนประมงในห้องโถง

เช้าตรู่

เจ็ดโมง

จ้าวต้าไห่ตื่นนอน เดินออกจากลานบ้าน ขยับแขนขา เอว ไหล่ และแขนยังคงปวดเล็กน้อย การขุดปลาไหลเลือดก็เป็นแบบนี้ ต่อให้ร่างกายแข็งแรงขนาดไหนก็ทนไม่ไหว เขามองดูในครัว เห็นว่าคุณย่าจงชุ่ยกำลังทำอาหารเช้าอยู่ ไม่ต้องให้เราเข้าไปช่วยแล้ว เขาก็เข็นมอเตอร์ไซค์ออกมา เอาถังใส่ปลาไหลเลือดวางบนโครงที่เบาะหลัง มัดให้แน่นหนา จัดของเรียบร้อย พอทานอาหารเช้าเสร็จก็ออกจากบ้านทันที มุ่งหน้าไปที่เมืองแล้วตรงไปที่เหลาหงยุ่น เห็นหลิวกังกำลังรับซื้ออาหารทะเลอยู่

หลิวกังได้ยินเสียงมอเตอร์ไซค์ก็หันกลับมา เห็นเป็นจ้าวต้าไห่ ก็รีบเดินเข้ามาทันที นึกถึงเรื่องปลาไหลเลือดที่เคยคุยกันเมื่อสองวันก่อน เขารีบเปิดฝาถังอย่างไม่รอช้า

“โอ้โห!”

“ตัวใหญ่ใช้ได้เลย!”

หลิวกังร้องออกมา แล้วใช้สามนิ้วคีบปลาไหลเลือดขึ้นมาอย่างชำนาญ มองดูอยู่สองสามครั้งแล้วก็พยักหน้าอย่างพอใจ ไม่พูดอะไรมาก รีบเอาไม้ชั่งมาชั่งดู ตัวขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางหนึ่งเซนติเมตรได้สามกิโลกรัมหนึ่งตำลึง ตัวขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางสองเซนติเมตรขึ้นไปได้สองกิโลกรัมเจ็ดตำลึง ที่เหลือตัวเล็กหน่อยได้สองกิโลกรัมสามตำลึง รวมทั้งหมดได้แปดกิโลกรัมหนึ่งตำลึง

“หนึ่งพันเก้าร้อยหกหยวน”

หลิวกังคำนวณเงินเสร็จก็จ่ายเงินทันที

“เถ้าแก่หลิวครับ”

“ยังต้องการปลาไหลเลือดอีกไหมครับ?”

จ้าวต้าไห่เก็บเงินเรียบร้อย พรุ่งนี้จะยังรับซื้ออยู่ไหมและรับซื้อราคาเท่าไหร่ต้องถามให้ชัดเจน

หลิวกังรีบตอบทันทีว่าพรุ่งนี้ก็ยังรับซื้ออยู่ ปลาไหลเลือดเท่านี้ยังไม่พอขายครึ่งวันเลย ต้องรับซื้อต่อไปแน่นอน ราคาเดิม ยิ่งเยอะยิ่งดี

จ้าวต้าไห่พยักหน้า แล้วขี่มอเตอร์ไซค์จากไป

“โอ้โห!”

“นี่มันปลาไหลเลือดใช่ไหม?”

…

“ตัวใหญ่จริงๆ เลย!”

…

“อวบอั๋น!”

“ของดีเลย!”

…

“ขุดยากมาก!”

“ไอ้หนุ่มเมื่อกี้มาจากหมู่บ้านไหน?”

“เก่งจริงๆ!”

…

หลิวกังมองคนที่เข้ามามุงดูความคึกคัก มองปลาไหลเลือดในถังที่วางอยู่บนพื้น ปากก็ขยับเล็กน้อย เมื่อกี้มัวแต่ดีใจที่ได้ปลาไหลเลือด ตอนนี้เพิ่งจะคิดได้ว่าต้นทุนมันสูงจริงๆ ไม่ถึงสิบกิโลกรัม แต่ต้องจ่ายเงินเกือบสองพันหยวนไปแล้ว รับซื้อแพงก็ต้องขายแพง กำไรที่ควรได้ก็ไม่ได้หายไป แต่ถ้ารับซื้อถูกแล้วยังขายแพงได้อีก ก็จะได้กำไรมากขึ้นไม่ใช่เหรอ? ราคาของจ้าวต้าไห่ได้ตั้งไว้แล้ว กลับคำไม่ได้ แต่ราคาของคนอื่นจะให้สูงขนาดนี้ไม่ได้

หลิวกังกลอกตาไปมา แล้วก็คิดแผนดีๆ ได้

“ปลาไหลเลือดพวกนี้ตัวใหญ่ใช้ได้เลยใช่ไหม?”

…

“คงไม่มีคนขุดมานานแล้ว! ไม่อย่างนั้นจะตัวใหญ่ขนาดนี้ได้ยังไง?”

“ที่อยู่ในถังเพิ่งชั่งได้แปดกิโลกรัมหนึ่งตำลึง ใช้เวลาขุดแค่หนึ่งวันเท่านั้นเอง”

…

“ขุดมาจากไหน? ต้องให้พูดด้วยเหรอ? ก็ชายหาดหน้าหมู่บ้านล่างโถ่วและหมู่บ้านแถวนั้นไง พวกนายที่ออกทะเลหาปลาประจำจะไม่รู้ได้ยังไง?”

…

“ถ้านายขุดมาได้ ฉันก็จะรับซื้อในราคานี้ ปีนี้ราคาดี ตัวเล็กกิโลกรัมละหนึ่งร้อยยี่สิบ ตัวกลางหนึ่งร้อยหกสิบ ตัวใหญ่สองร้อย”

…

หลิวกังรับซื้อปลาต่อไป พูดเรื่องปลาไหลเลือดไปเรื่อยๆ คนที่อยู่รอบๆ พวกนี้ก็เป็นพ่อค้าปลาหรือไม่ก็พวกที่รับซื้อปลา พอได้ยินราคาที่เขาบอกก็ตั้งใจฟังกันใหญ่ เขารู้ว่าแผนของเขาได้ผล ปลาไหลเลือดขุดยากจริง แต่สู้ราคาที่สูงขนาดนี้ไม่ได้ ที่สำคัญคือตอนนี้ทุกคนได้เห็นแล้วว่าจ้าวต้าไห่ขุดได้แต่ตัวใหญ่ๆ มีตัวเล็กเหรอ? พวกนี้จะไม่สนใจเลย ในหัวคิดแค่อย่างเดียวว่า คนอื่นขุดได้ เราก็ต้องขุดได้ วันหนึ่งขุดได้สิบกว่ากิโลกรัมก็ทำเงินได้เยอะแล้ว ยิ่งมีคนมาขุดเยอะก็ยิ่งเป็นผลดีกับเขา เขาจะได้ปลาไหลเลือดมามากขึ้น รับซื้อได้ในราคาที่ต่ำลง และทำกำไรได้มากขึ้น

จ้าวต้าไห่ไปตลาดซื้อเนื้อกับผักและเต้าหู้อีกสองสามก้อน และซื้อเครื่องปั๊มออกซิเจนขนาดเล็กด้วย การจับปลาบ่อยๆ ของแบบนี้ขาดไม่ได้อยู่แล้ว เขาก็รีบกลับไปที่หมู่บ้านล่างโถ่ว พอถึงบ้านก็เพิ่งจะเก้าโมงเช้ากว่าๆ การซื้อมอเตอร์ไซค์ถึงแม้จะใช้เงินและเติมน้ำมันก็เสียเงิน แต่สะดวกและประหยัดเวลามาก คุ้มค่าจริงๆ

จ้าวต้าไห่รีบหุงข้าว เนื้อกับผักที่ซื้อมาจากเมืองอย่างแรกก็เอาไปทำพะโล้ อย่างหลังก็ผัดน้ำมัน ส่วนหอยตลับเจ็ดแปดตัวที่เก็บไว้เมื่อคืนกับเต้าหู้ก็นำมาทำเป็นซุป คุณย่าจงชุ่ยถักอวนประมงอยู่ที่บ้าน ไม่ต้องรีบกินข้าว เราจะไปขุดปลาไหลเลือดอีกตอนบ่าย ต้องกินข้าวแต่หัวค่ำเพื่อพักผ่อนแล้วค่อยออกไป จะได้มีแรงดีๆ