บทที่ 62: ข้อห้ามใหญ่ในหมู่บ้านชาวประมง

สิบเอ็ดโมงเช้า

จ้าวต้าไห่จัดของเสร็จแล้วเดินออกจากประตูบ้าน เขาก็หรี่ตาลงทันที แสงอาทิตย์บนท้องฟ้าสว่างจ้ามาก แยงตาจนต้องใช้เวลาสองสามวินาทีถึงจะชิน

“อากาศนี่มันบ้าไปแล้ว!”

จ้าวต้าไห่ส่ายหน้า อากาศร้อนจริงๆ แต่จะบ่นไปก็เท่านั้น ยังไงก็ต้องทำงานอยู่ดี เขาก็แบกจอบกับตะกร้า เดินตรงไปอย่างรวดเร็ว ไม่นานก็มาถึงท่าเรือหน้าหมู่บ้าน

“ต้าไห่”

“แกจะไปขุดปลาไหลเลือดอีกแล้วเหรอ?!”

เหลยต้าโหย่วเพิ่งลงมาจากเรือประมงก็เจอจ้าวต้าไห่พอดี

“โอ้โห!”

“เมื่อคืนจับปลาได้เยอะเลยนี่!”

จ้าวต้าไห่มองดูอวนประมงที่อยู่บนบ่าของเหลยต้าโหย่ว มีหลายจุดที่พันกันเป็นก้อน เกล็ดปลาขนาดเท่าหัวแม่มือสะท้อนแสงแดดเป็นประกาย มองเห็นได้ชัดเจน

“เที่ยวนี้ออกทะเลโชคดีหน่อย จับปลาตัวใหญ่ได้หลายตัว แล้วก็มีปลาตัวเล็กๆ อีก รวมๆ กันแล้วก็เกือบสองร้อยจิน”

เหลยต้าโหย่วมีความสุขมาก เขาบอกขนาดของปลาที่จับมาได้

จ้าวต้าไห่มองดูเหลยต้าโหย่วที่แบกอวนเดินกลับบ้านไปอย่างรวดเร็ว เขารู้สึกอิจฉามาก การมีเรือประมงนี่มันดีจริงๆ ออกทะเลไปก็ไม่ได้แปลว่าจะจับปลาได้เสมอไป บางครั้งก็ทำงานทั้งวันแต่ไม่ได้ปลาเล็กปลาใหญ่เลยสักกิโลกรัม แต่ตราบใดที่ออกทะเลไปก็มีโอกาส เหลยต้าโหย่ววันนี้จับปลาได้สองร้อยจิน ไม่ว่าจะตัวเล็กตัวใหญ่รวมๆ กันแล้วก็ต้องได้อย่างน้อยยี่สิบสามสิบหยวนต่อกิโลกรัม ก็ได้เงินห้าหกพันหยวนในครั้งเดียว ถ้าโชคดีกว่านี้อีกหน่อย จับได้แต่ปลาดีๆ ก็ไม่ใช่เรื่องเป็นไปไม่ได้ที่จะได้เจ็ดแปดพันหรือถึงหนึ่งหมื่นหยวนเลย

จ้าวต้าไห่มองดูเรือประมงสิบกว่าลำที่จอดอยู่ที่ท่าเรือ แล้วก็หันหลังเดินตรงไปยังชายหาดที่จะไปขุดปลาไหลเลือด เงินในมือตอนนี้เกือบหนึ่งหมื่นแปดพันหยวนแล้ว พยายามขุดปลาไหลเลือดให้เยอะขึ้นอีกหน่อย หาเงินเพิ่มอีกสองพันหยวนก็พอสำหรับค่าซ่อมเรือประมงแล้ว ไม่ต้องใช้เวลาอีกนาน เราก็จะได้ขับเรือประมงออกทะเลหาปลาได้

จ้าวต้าไห่มองดูน้ำทะเลที่ลดลงไปแล้ว อ้อมป่าชายเลนไปยังที่ที่เคยขุดปลาไหลเลือดเมื่อวานนี้ พอมองไปข้างหน้าก็ประหลาดใจเล็กน้อย ทั้งหาดเลนไม่มีคนอยู่เลย

เป็นไปไม่ได้มั้ง?

ไม่มีใครในหมู่บ้านสนใจเลยเหรอ?

จ้าวต้าไห่รู้สึกแปลกใจมาก เมื่อวานตอนกลับมาที่ท่าเรือก็เจอคนในหมู่บ้าน ทุกคนก็รู้ว่าเราขุดปลาไหลเลือดได้เยอะ เขาก็เลยคิดว่าวันนี้จะมีคนมาบ้าง ไม่คิดเลยว่าจะมาเจอกับภาพแบบนี้

จ้าวต้าไห่ไม่ได้คิดมาก ฝนจะตก แม่จะแต่งงาน เรื่องของคนในหมู่บ้านเราจัดการไม่ได้ เราก็รีบลงมือทำงานทันที

จ้าวต้าไห่ขุดอยู่ครึ่งชั่วโมง ตัวเปียกโชกไปหมด เขาดึงหมวกฟางที่สวมอยู่ขึ้นมาพัดลมไปสองสามทีก็ไม่ช่วยอะไร อากาศร้อนระอุ ลมที่พัดมาก็ร้อนระอุเช่นกัน

มีน้ำลดขึ้นก็มีปลาขึ้นเหรอ?

จ้าวต้าไห่ขมวดคิ้ว ครึ่งชั่วโมงที่ผ่านมาขุดได้แค่ปลาไหลเลือดสองตัวเท่านั้น ไม่เพียงแต่จำนวนน้อย แต่ตัวยังเล็กกว่าเดิมอีกด้วย ขนาดเท่ากับนิ้วก้อย ถ้าเป็นเมื่อวานนี้ก็คงไม่ขุด หรือขุดได้ก็คงจะทิ้งไป ไม่เข้าตาเลย

จ้าวต้าไห่ดื่มน้ำไปสองสามอึก พักอยู่ครู่หนึ่ง จัดการความหงุดหงิดในใจ แล้วก็ขุดต่อไป ถ้าไม่มีตัวใหญ่ก็ขุดตัวเล็ก ถ้ามีจำนวนน้อยก็ค่อยๆ ขุด ใช้เวลาเพิ่มขึ้นหน่อย ขุดได้หนึ่งตัวก็เหมือนได้เงินเพิ่มหนึ่งตัว ขุดไปขุดมาก็พบว่าปลาไหลเลือดตัวใหญ่ไม่ได้หายไปไหน อาจจะเป็นเพราะน้ำขึ้นน้ำลง หรือน้ำยังขุ่นอยู่ ทำให้รูและรอยของมันไม่ชัดเจน หาได้ยาก

จ้าวต้าไห่เบิกตากว้าง ค่อยๆ เดินไปข้างหน้า สายตามองหาเบาะแสเล็กๆ บนหาดเลน แล้วก็พบอะไรบางอย่าง

จ้าวต้าไห่ใช้จอบค่อยๆ แซะโคลนชั้นบนสุดออก รูของปลาไหลเลือดที่ชัดเจนก็ปรากฏขึ้นมา เขาก็เริ่มลงมือทันที ใช้เวลาสองสามนาทีก็ขุดปลาไหลเลือดขนาดเท่าหัวแม่มือขึ้นมาได้ แล้วก็หยิบมันใส่ลงในถุงพลาสติกในตะกร้า ม้วนปากถุงให้แน่น แล้วกดลงไปเบาๆ แล้วใช้มือล้วงเข้าไปในโคลนที่ขุดออกมาคว้าหอยหลอดสองตัว แล้วก็โยนใส่ตะกร้าไปอีก ได้กับข้าวอร่อยๆ เพิ่มอีกหนึ่งมื้อ

“เยี่ยม!”

“ตัวใหญ่ใช้ได้เลย!”

…

“ฮ่า!”

“ปลาไหลเลือดตัวใหญ่ก็ยังมีอยู่นี่!”

…

อารมณ์ของจ้าวต้าไห่เริ่มดีขึ้นเรื่อยๆ รูของปลาไหลเลือดตัวใหญ่ในวันนี้ไม่ค่อยชัดเจนนัก คนที่ไม่มีประสบการณ์จะหาได้ยากมาก หาดเลนที่น้ำลดลง คนส่วนใหญ่ก็คิดว่ามันเป็นแค่โคลนที่มีน้ำขัง ไม่ว่าจะที่ไหนก็เหมือนกันหมด แต่จริงๆ แล้วมันไม่ใช่แบบนั้นเลย ถ้าสังเกตดีๆ จะพบว่าบางที่ดินจะนูนขึ้นมา บางที่ก็จะมีเมือกของปลาไหลเลือดติดอยู่ แต่การจะมองให้ออกและหาให้เจอไม่ใช่เรื่องง่ายเลย แม้แต่คนที่โตมาในหมู่บ้านชาวประมงและมีประสบการณ์การออกทะเลหาปลาอย่างโชกโชนก็ยังมีไม่กี่คนที่มีความสามารถแบบนี้ การที่เราหาเจอได้เป็นเพราะประสบการณ์ที่พ่อสอนไว้

จ้าวต้าไห่เดินไปข้างหน้าอีกหกเจ็ดเมตร แล้วก็เจอรูของปลาไหลเลือดตัวใหญ่อีกตัว แต่เขายังไม่รีบขุด เขามองไปที่คนคนหนึ่งที่อยู่ห่างออกไปสองสามเมตร เขาเห็นคนคนนี้ตั้งแต่ตอนที่ขุดปลาไหลเลือดได้สองตัวแรกแล้ว ตอนนั้นก็ไม่ได้สนใจอะไรมากนัก ถึงแม้หาดเลนตรงนี้จะอยู่ไม่ไกลจากหมู่บ้านของเรา แต่มันก็ไม่ใช่ที่ดินของหมู่บ้าน ใครๆ ก็มาได้ เราขุดปลาไหลเลือดของเราเอง คนอื่นจะขุดหอยตลับ หอยหลอด หรือแม้กระทั่งปลาไหลเลือดเหมือนกัน เราก็ห้ามไม่ได้ แต่คนคนนี้เดินตามเราเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ ตอนแรกอยู่ห่างออกไปสิบกว่าเมตร แล้วก็เป็นเจ็ดแปดเมตร ตอนนี้เหลือแค่สามสี่เมตร สายตามองจ้องมาที่ที่เราหาเจอ โดยเฉพาะการเฝ้ามองขั้นตอนการขุดของเราอย่างละเอียด

แอบดู!

จ้าวต้าไห่ก็เข้าใจทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น

อย่าคิดว่าปลาไหลเลือดอยู่บนหาดเลน น้ำลดลงแล้วใครก็สามารถถือจอบมาขุดได้ การขุดได้มากน้อยแค่ไหน ใช้แรงและใช้เวลาน้อยแค่ไหนมันแตกต่างกันมาก ในพื้นที่เดียวกัน บางคนขุดได้หลายกิโลกรัมในหนึ่งรอบน้ำลดน้ำขึ้น แต่บางคนขุดได้แค่สามสี่ตัว ถ้าไม่มีใครสอนให้ ขุดยังไงก็ขุดไม่ได้! มีความสามารถนี้แค่คนเดียว จอบเล่มเดียวก็เลี้ยงดูครอบครัวได้แล้ว

“ตามมาทำไมใกล้ขนาดนี้วะ!”

“ฉันเลี้ยงข้าวแกหรือไง?”

จ้าวต้าไห่ไม่เกรงใจ ถลึงตาใส่ไปทันที ไอ้คนนี้ก็ไม่ใช่ลูกหลานของเรา เราก็ไม่ใช่พ่อปู่ของเขา จะต้องทำดีกับเขาด้วยเหรอ?

หลินจิ่งเฉิงวันนี้มาที่นี่เพื่อขุดหอยหลอดหรือหอยตลับอะไรพวกนั้นมาขายเพื่อหาเงิน พอมาถึงก็เห็นจ้าวต้าไห่ขุดปลาไหลเลือด ตอนแรกก็ไม่ได้สนใจอะไร ที่นี่มีปลาไหลเลือดและมีเยอะด้วย มีคนมาขุดอยู่บ่อยๆ แต่เราไม่มีความสามารถก็เลยไม่สนใจ แต่พอเห็นจ้าวต้าไห่ขุดได้ตัวใหญ่ๆ ติดๆ กัน เขาก็รู้สึกอยากได้ขึ้นมาทันที อดไม่ได้ที่จะอยากดูว่าจ้าวต้าไห่ขุดยังไง ถ้าเขาเรียนรู้เทคนิคได้ เขาก็จะสามารถทำเงินจากการขุดปลาไหลเลือดได้แล้ว มันหาเงินได้ดีกว่าการขุดหอยหลอดหอยตลับตั้งเยอะ

แย่แล้ว!

ถูกจับได้แล้ว!

หน้าของหลินจิ่งเฉิงแดงก่ำเหมือนไฟ เท้าหยุดนิ่ง ไม่กล้าเดินตามไปอีก การขุดปลาไหลเลือดไม่ใช่แค่ถือจอบไปขุดมั่วๆ ก็ได้ ต้องมีเทคนิค ในหมู่บ้านชาวประมงแห่งนี้ เทคนิคการจับปลาหรือแหล่งหาปลา รวมถึงการดูน้ำขึ้นน้ำลง ล้วนเป็นสิ่งที่สืบทอดกันมาปากต่อปาก เป็นเรื่องสำคัญที่เกี่ยวกับเงินทองและปากท้อง การมองดูอยู่ห่างๆ แล้วเรียนรู้ได้ก็ถือเป็นความสามารถ แต่การเดินตามติดแบบนี้คือการละเมิดข้อห้ามที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของหมู่บ้านชาวประมง

จ้าวต้าไห่ขุดปลาไหลเลือดขึ้นมาได้อีกตัว เป็นตัวใหญ่เช่นเคย ใส่ลงในถุงพลาสติกในตะกร้า แล้วเดินหน้าต่อไปเพื่อขุดต่อ เราแสดงท่าทีชัดเจนแล้ว ถ้าคนคนนี้ยังเดินตามมาอีก ก็อย่ามาโทษว่าเราไม่เกรงใจนะ