บทที่ 63: เป็นอีกวันที่ยอดเยี่ยม! แต่ก็เป็นการซื้อขายครั้งเดียวแล้ว!

หลินจิ่งเฉิงขุดหอยหลอดได้ตัวหนึ่ง ทั้งอวบทั้งใหญ่ ล้างในแอ่งน้ำเล็กๆ แล้วโยนลงในตะกร้าไม้ไผ่ที่คาดเอวไว้ ปกติถ้าขุดได้ขนาดนี้ก็จะดีใจมาก แต่วันนี้เขากลับไม่มีอารมณ์นั้นเลย คอยเงยหน้ามองจ้าวต้าไห่ที่อยู่ห่างออกไปหลายสิบเมตรเป็นพักๆ

ตัวหนึ่ง?

อีกตัว?

บ้าเอ๊ย!

ไม่มีวันหมดหรือไง?!

ใหญ่จริงๆ!

หลินจิ่งเฉิงยิ่งมองก็ยิ่งตาแดงก่ำ ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง จ้าวต้าไห่ก็ขุดปลาไหลเลือดได้สี่ห้าตัวแล้ว แต่ละตัวหนักเกินสองตำลึง

ราคาปลาไหลเลือดสูงมาก กิโลกรัมละเป็นร้อยกว่าสองร้อยหยวน ส่วนหอยหลอดน่ะเหรอ? อย่างมากก็กิโลกรัมละสิบหยวน เหนื่อยแทบตาย ขุดได้วันละสิบกิโลกรัมก็ถือว่าได้ผลผลิตดีแล้ว แต่ก็ยังสู้ปลาไหลเลือดที่ขุดได้แค่ครึ่งชั่วโมงไม่ได้เลย

“ฮึ่ม!”

“ฉันขุดไม่ได้เหรอ?”

“งั้นก็ไม่ต้องมีใครขุดได้ทั้งนั้นแหละ!”

หลินจิ่งเฉิงหัวเราะอย่างเยาะเย้ย การเดินเข้าไปใกล้จ้าวต้าไห่ไม่ได้ แต่ก็มีวิธีอื่น บรรพบุรุษในหมู่บ้านเคยพูดไว้ว่าการขุดปลาไหลเลือดต้องทำอย่างเบามือ ห้ามเดินสะเปะสะปะหรือวิ่งไปมา เพราะจะทำให้ปลาไหลเลือดตกใจแล้วมุดลึกลงไปในดิน จะขุดได้ยากมาก เขาก็เลยยกเท้าขึ้นแล้วเดินอย่างหนักๆ ไปตามหาดเลนตรงหน้าจ้าวต้าไห่

จ้าวต้าไห่เหงื่อไหลท่วมตัว การขุดปลาไหลเลือดกลางแดดไม่ใช่เรื่องที่คนธรรมดาจะทำได้จริงๆ สองมือใช้แรงตลอดเวลาจนเริ่มรู้สึกชา กล้ามเนื้อหลังและเอวก็ตึงไปหมด เหนื่อยจนแทบไม่ไหวแล้ว

ปลาไหลเลือดมันฉลาดขนาดนี้เลยเหรอ?

ทำไมถึงหลบลึกขนาดนี้?

จ้าวต้าไห่มองดูเท้าตัวเอง ปลาไหลเลือดตัวเมื่อกี้ ต้องตามขุดไปในพื้นที่สี่ห้าตารางเมตรลึกเกือบหนึ่งเมตรเลยทีเดียว ใช้เวลาเกือบยี่สิบนาที ใช้แรงกายมหาศาลมาก

จ้าวต้าไห่มองย้อนกลับไป พบว่าปลาไหลเลือดสามสี่ตัวที่ขุดได้เมื่อกี้ก็ใช้เวลานานมากเหมือนกัน เรื่องนี้มันไม่ปกติเลย ปลาไหลเลือดที่นี่ตัวใหญ่และมีจำนวนมาก บางตัวก็หลบลึกจริง แต่ก็มีน้อยกว่ายี่สิบเปอร์เซ็นต์ ส่วนใหญ่จะหลบอยู่ในที่ตื้นๆ ถ้าหารูเจอแล้ว อย่างน้อยก็ใช้เวลาสามสี่นาที ไม่เกินสิบนาทีก็จะขุดมันออกมาได้ ต่อให้ใช้เวลาหน่อยก็แค่ขุดในพื้นที่ที่กว้างขึ้น ไม่จำเป็นต้องขุดให้ลึกขนาดนั้น

จ้าวต้าไห่คิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออก เขาก็หยุดพักแล้วเดินหน้าต่อไป ไม่นานก็เจอรี่ปลาไหลเลือดรูหนึ่ง เขากำจอบในมือแน่นกำลังจะขุด ก็เห็นรอยเท้าเป็นทางยาวอยู่ใกล้ๆ ห่างไปไม่ถึงเมตร รอยเท้าลึกมาก รอยข้างๆ ก็เป็นรอยคล้ายร่องลากของหนัก นั่นแสดงว่ามีของหนักๆ ถูกลากไปด้วย

มีคนเหรอ?

ใครกัน?

ทำไมโง่ขนาดนี้?

เดินบนหาดเลนแล้วใช้แรงเหยียบซะลึกขนาดนั้นเลย? ลากของหนักๆ ไปทำไม? ทำไมไม่แบกขึ้นบ่าไปล่ะ? แรงเยอะจนใช้ไม่หมดหรือไง?

จ้าวต้าไห่เงยหน้าขึ้นมองไปข้างหน้า ห่างออกไปห้าหกสิบเมตร มีคนหนึ่งอยู่ นั่นก็คือคนที่เพิ่งเดินตามหลังเรามาไม่นาน สีหน้าของเขาขมุกขมัวลงทันที ความโกรธแล่นขึ้นไปถึงศีรษะ อย่าว่าแต่คนที่มีประสบการณ์เลย แม้แต่มือใหม่ที่เดินบนหาดเลนก็ยังไม่ใช้แรงเหยียบลงไปแรงขนาดนั้น เพราะจะเปลืองแรงมาก คนนี้มองจากสีผิวก็รู้ว่าเป็นคนจากหมู่บ้านชาวประมงแถวนี้แน่นอน แต่เขากลับใช้แรงเหยียบในแต่ละก้าวอย่างเต็มที่ แถมจอบในมือก็ไม่ได้แบกบนบ่า แต่ลากลงบนพื้นโคลน เดินวนเวียนอยู่ข้างหน้าเราเพื่อขวางเราไม่ให้ไปไกลกว่านี้ ไม่แปลกใจเลยที่ปลาไหลเลือดที่เราขุดได้เมื่อกี้ต้องขุดให้ลึกมากถึงจะเจอ เพราะพวกมันตกใจจนมุดลงไปที่ก้นรูเลย

จ้าวต้าไห่ทิ้งจอบในมือลง เดินเข้าไปหาหลินจิ่งเฉิงอย่างรวดเร็ว ห่างไปห้าหกเมตร เขาก็ย่อตัวลง ขุดโคลนขึ้นมาก้อนหนึ่งแล้วปาใส่ทันที

หลินจิ่งเฉิงคอยสังเกตจ้าวต้าไห่ตลอด พอเห็นเขาเดินมาก็เห็นแล้ว โคลนถูกปามา เขาก็หลบไปข้างๆ โคลนก็เลยตกลงไปในแอ่งน้ำเล็กๆ ข้างๆ โคลนผสมน้ำกระเด็นใส่หัวและหน้าของเขาไปหมด

หลินจิ่งเฉิงกำลังจะด่าทอ แต่จ้าวต้าไห่ก็พุ่งเข้ามาถึงตัวแล้วเหมือนเสือร้าย ทำให้เขาตกใจมาก ต้องกลืนคำพูดกลับเข้าไป อดทนจนหน้าแดงก่ำ

“ถ้าแกทำเรื่องแบบนี้อีก ฉันจะหักขาแกซะ!”

จ้าวต้าไห่จ้องหลินจิ่งเฉิงเขม็ง

“ทำอะไร?”

“ที่นี่เป็นบ้านแกหรือไง? แกเดินได้ฉันเดินไม่ได้หรือไง?!”

หลินจิ่งเฉิงยืดคอขึ้นพูด แต่ในใจรู้สึกไม่ดีเลย เขารู้ว่าเรื่องนี้ตัวเองไม่ถูก ตอนแรกคิดว่าจ้าวต้าไห่แค่จะโวยวาย แต่ทำอะไรไม่ได้ เขาจะถือโอกาสนี้ระบายความอัดอั้น แล้วก็เดินจากไป แต่ไม่คิดเลยว่าจ้าวต้าไห่จะเดินเข้ามาหาเขาโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง

“แกมาจากหมู่บ้านไหน? หาผู้ใหญ่บ้านของแกมาคุยกันไหม?”

“ฉันคือจ้าวต้าไห่จากหมู่บ้านล่างโถ่ว ถ้าเรื่องที่แกทำมันมีเหตุผล ฉันจะจัดโต๊ะจีนห้าสิบโต๊ะแล้วคุกเข่าขอโทษ แต่ถ้าไม่มีเหตุผล ก็อย่างที่ฉันพูดเมื่อกี้ ฉันจะหักขาแกซะ”

จ้าวต้าไห่หัวเราะเยาะ หลินจิ่งเฉิงคิดว่าพูดแบบนี้แล้วจะจบเหรอ? ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเหรอ? หมู่บ้านริมทะเลไม่ได้มีแค่หมู่บ้านล่างโถ่ว แต่มีเรียงติดกันไปเรื่อยๆ โดยทั่วไปแล้วหาดเลนที่ติดกับหมู่บ้านก็จะเป็นพื้นที่ของหมู่บ้านนั้นๆ ส่วนพื้นที่ตรงกลางระหว่างหมู่บ้าน ใครก็สามารถเข้าไปได้ หาดเลนที่ขุดปลาไหลเลือดอยู่ตรงกลางระหว่างสองหมู่บ้าน ใครอยากมาก็มาได้ แต่ก็มีกฎ การที่คนเยอะๆ มาอยู่รวมกันในที่เดียวกัน ทุกคนก็ต้องเลือกทิศทางของตัวเองแล้วเดินหน้าไป ห้ามเดินสะเปะสะปะ สามารถเดินตามหลังคนอื่นได้ แต่ห้ามเดินตัดหน้า หรือถ้าจะเดินตัดหน้าก็ต้องมีระยะห่างที่พอสมควร การวางอวนประมงบนทะเลก็มีกฎแบบนี้เหมือนกัน หลินจิ่งเฉิงขุดปลาไหลเลือดไม่เป็น ดันมาเดินสะเปะสะปะอยู่ข้างหน้าเรา ทำผิดกฎ แถมยังทิ้งรอยเท้าไว้เป็นทางยาว ไม่ใช่ว่าปากแข็งแล้วจะรอดพ้นได้

สีหน้าของหลินจิ่งเฉิงดูไม่ดีเลย จ้าวต้าไห่บอกชื่อหมู่บ้านและชื่อตัวเองออกมาตรงๆ แบบนี้ไม่ใช่เรื่องล้อเล่นแล้ว คนในหมู่บ้านชาวประมงทำงานเอาชีวิตเป็นเดิมพัน ต้องอดทนกับความร้อนและแดดเพื่อแลกกับเงินเล็กๆ น้อยๆ อารมณ์ฉุนเฉียวได้ง่าย เรื่องที่เขาทำมันไม่มีเหตุผลเอาซะเลย ถ้ายังดื้อดึง จ้าวต้าไห่หักขาเขาแน่นอน จะไปหาที่พูดความจริงที่ไหนก็ไม่ได้ เขาจึงไม่กล้าพูดอะไรอีก หันหลังแล้วเดินจากไปอย่างเงียบๆ

จ้าวต้าไห่มองหลินจิ่งเฉิงเดินจากไปอย่างหงอยๆ แม้แต่หอยหลอดก็ไม่กล้าขุด หัวเราะอย่างเยาะเย้ย แล้วขุดปลาไหลเลือดต่อไป ทุกคนก็หาเงินจากทะเลเหมือนกัน การมาเจอกันในที่เดียวกันก็ต้องใช้ความสามารถของตัวเอง ถ้าขุดไม่ได้แล้วอิจฉาจนมาสร้างเรื่อง คงจะฝันไปเถอะว่าจะใจดีด้วย ถ้าหลินจิ่งเฉิงกล้าพูดดื้อดึงอีกคำเดียว เขาจะใช้หมัดคุยกันทันที ไม่ต้องพูดอะไรมากอีกแล้ว

จ้าวต้าไห่หาทำเลใหม่แล้วก็ขุดต่อไป พอไม่มีใครมาสร้างความวุ่นวาย ปลาไหลเลือดไม่ตกใจก็จะอยู่ในที่ตื้นๆ ความเร็วในการขุดของเขาก็เร็วขึ้นเรื่อยๆ ผลผลิตก็เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ตะกร้าที่อยู่ข้างหลังก็หนักขึ้นเรื่อยๆ

พระอาทิตย์เริ่มคล้อยต่ำ

จ้าวต้าไห่หยุดพัก มือเท้าปวดเมื่อยไปหมด ฝ่ามือรู้สึกแสบร้อน หลังกับเอวก็แข็งเหมือนหิน การขุดปลาไหลเลือดที่ใช้แรงงานหนักมาสองวันติดกันทำให้ร่างกายอ่อนล้ามาก

จ้าวต้าไห่ดื่มน้ำไปหลายอึก แล้วเงยหน้ามองไปรอบๆ บนหาดเลนมีคนเพิ่มขึ้นมาไม่น้อยเลย ทุกคนกำลังขุดปลาไหลเลือดอยู่ ไม่ต้องคิดเลยว่าต้องเป็นคนที่ถูกเราไปขายปลาไหลเลือดให้หลิวกังแล้วข่าวก็แพร่กระจายไป ตอนแรกก็คิดว่าคนที่มาก็คงจะเป็นคนในหมู่บ้านเรา แต่ตอนนี้ของดีดันไปตกอยู่กับคนนอกหมดเลย

จ้าวต้าไห่มองไปที่ชายฝั่ง เห็นมีคนจำนวนมากแบกจอบและตะกร้าลงมาในทะเล เขาส่ายหน้าแล้วถอนหายใจ ที่นี่มีปลาไหลเลือดเยอะจริง แต่ไม่ว่าจะทำอะไร พอคนเยอะ การหาเงินก็จะยากขึ้นทันที ปลาไหลเลือดที่นี่มีเยอะก็ไม่มีประโยชน์ เพราะคนขุดเยอะ แบ่งๆ กันแล้วก็จะได้กันคนละไม่มาก ที่สำคัญกว่านั้นคือคนเยอะแล้วก็เดินไปมาเบียดเสียดกัน ทำให้ปลาไหลเลือดตกใจแล้วมุดลงไปที่ก้นรู การขุดแต่ละตัวก็จะยากขึ้นและใช้เวลานานขึ้น ไม่คุ้มค่าเลย ตอนแรกก็คิดว่าจะถือโอกาสที่หลิวกังให้ราคาดีๆ ขุดให้ได้หลายๆ วัน แต่ความคิดนี้คงจะเป็นจริงได้ยากแล้ว การขุดปลาไหลเลือดกลายเป็นเรื่องที่ต้องทำในครั้งเดียวแล้วจบไป

จ้าวต้าไห่หยุดพักอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็ขุดต่อไป ขุดได้มากเท่าไหร่ก็เอาเท่านั้น พยายามให้ได้มากที่สุด เพราะหลังจากวันนี้แล้ว พรุ่งนี้คงจะขุดไม่ได้อีกแล้ว การขุดปลาไหลเลือดคงจะจบลงเพียงเท่านี้