บทที่ 64: คำเตือนอย่างเป็นมิตรจากจ้าวต้าไห่

จ้าวต้าไห่มองดูน้ำทะเลที่ซัดเข้ามาถึงเท้า หลุมที่เพิ่งขุดเต็มไปด้วยน้ำ ปลาไหลเลือดที่เกือบจะขุดได้ก็หนีไปได้อย่างปลอดภัย เขาส่ายหัวแล้วแบกจอบเดินขึ้นฝั่งไปสองสามก้าว

จ้าวต้าไห่ดื่มน้ำที่เหลืออยู่ในกระติกจนหมด พักอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็เอามือล้วงเข้าไปในถุงพลาสติกควานหาดู ปลาไหลเลือดที่ขุดได้ช่วงแรกๆ ตัวใหญ่หน่อย ส่วนสองชั่วโมงสุดท้ายขุดได้แต่ตัวเล็กๆ ทำอะไรไม่ได้ คนอื่นๆ ที่รีบมาขุดปลาไหลเลือดก็แห่กันไปที่หาดเลนส่วนนอกสุดที่มีปลาเยอะและตัวใหญ่ พอเห็นสถานการณ์ไม่ค่อยดี เขาก็รีบกลับมาที่ชายฝั่งด้านใกล้ๆ แทน ถึงแม้ตัวจะเล็กกว่าหน่อย แต่คนน้อยกว่า ปลาไหลเลือดไม่ถูกรบกวนก็หาได้ง่ายกว่าและขุดได้มากกว่า คุณภาพไม่ดีก็ใช้ปริมาณเข้าช่วยแล้ว เขากะคร่าวๆ แล้ว การขุดตัวเล็กน่าจะได้เงินมากกว่าการไปเบียดเสียดกับคนอื่นเพื่อขุดตัวใหญ่

น้ำทะเลขึ้นมาถึงฝั่ง ซัดเข้าชายหาดเป็นระลอกๆ

จ้าวต้าไห่ล้างมือเท้าและจอบจนสะอาด แล้วก็แบกจอบกับตะกร้าขึ้นบ่าเดินกลับบ้านไป มันหนักจนไหล่ของเขาชาไปหมด วันนี้ขุดได้เยอะจริงๆ

จ้าวต้าไห่กลับมาถึงท่าเรือเล็กๆ ก็มีคนอยู่บนเรือประมงเต็มไปหมด เมื่อวานเหลยต้าโหย่วจับปลาได้เยอะ ทุกคนกำลังรอให้น้ำขึ้นเพื่อจะออกทะเลไปหาปลา มีคนถามว่าเขาขุดปลาไหลเลือดได้เท่าไหร่ พอรู้ว่าได้สิบกว่ากิโลกรัมก็อิจฉามาก แล้วก็เตือนว่าวันนี้มีคนจากหมู่บ้านอื่นมาขุดเยอะแล้ว พรุ่งนี้อาจจะมีคนมาเยอะกว่านี้อีก

จ้าวต้าไห่เดินเข้าประตูบ้านตอนที่ฟ้าเพิ่งจะมืด เขาวางจอบและตะกร้าลง เอาปลาไหลเลือดเทลงในถังใบใหญ่ แล้ววางไว้ในห้องโถง แล้วจึงเดินไปที่มุมลานบ้าน เปิดก๊อกน้ำ ล้างมือเท้า แล้วก้มตัวลงเอาน้ำราดหัวไหลลงมาถึงคอ รู้สึกเจ็บแปลบๆ เหมือนโดนเข็มทิ่ม เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ เอามือแตะดู รู้สึกร้อนเหมือนไฟ ความจริงคือผิวของเขาโดนแดดเผาเป็นรอยไหม้ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ คนที่ออกทะเลก็หลีกเลี่ยงเรื่องนี้ไม่ได้ เมื่อโดนแดดบ่อยๆ ผิวก็จะหนาขึ้น ต่อให้แดดแรงแค่ไหนก็ไม่เป็นอะไร

จงชุ่ยเดินออกมาจากครัวพอดี เห็นเข้าก็รู้สึกสงสาร เช็ดหางตาเล็กน้อย

จ้าวต้าไห่บอกว่าไม่เป็นไรแล้วก็ไม่พูดเรื่องนี้อีกแล้ว คนที่ออกทะเลไม่มีใครหลีกเลี่ยงเรื่องนี้ได้ ตากไปเรื่อยๆ พอผิวหนาขึ้นก็จะไม่เป็นอะไร

จ้าวต้าไห่กินข้าวเย็นเสร็จก็รู้สึกเหนื่อยจนแทบจะหมดแรง เข้านอนแต่หัวค่ำ แต่เพราะผิวที่คอไหม้แดด ทำให้ต้องนอนคว่ำหน้าเท่านั้น

เหลาหงยุ่น

หลิวกังตื่นแต่เช้าเพื่อรับซื้อปลา กุ้ง และปู ซึ่งเป็นเรื่องสำคัญมากว่าวันนี้และวันต่อๆ ไปจะมีอาหารทะเลสดๆ ขายหรือไม่ เขาจึงต้องทำด้วยตัวเองทุกวัน

วันนี้หลิวกังมีความสุขมาก ปลา กุ้ง และปูที่ชาวประมงหรือพ่อค้าปลาเอามาส่งสดมาก มีชีวิตชีวามาก ที่ทำให้เขามีความสุขยิ่งกว่าก็คือมีคนนำปลาไหลเลือดมาส่งอย่างต่อเนื่อง ตอนนี้รับซื้อมาได้เกินห้าสิบกิโลกรัมแล้ว วันนี้ต้องรับซื้อได้ไม่น้อยแน่นอน เขารู้สึกภูมิใจที่ตัวเองใช้เรื่องที่จ้าวต้าไห่เอาปลาไหลเลือดมาให้เขาส่งข่าวออกไปได้ผลดีขนาดนี้ ต้นทุนในการรับซื้อก็ต่ำกว่าจ้าวต้าไห่มาก ทำให้ได้กำไรเพิ่มขึ้นเยอะเลย หลังจากนี้ก็จะมีคนนำมาส่งทุกวัน ไม่ต้องกังวลว่าของจะไม่พอขาย

“เอ๊ะ?!”

“จ้าวต้าไห่ยังไม่มาอีกเหรอ?”

หลิวกังนึกขึ้นได้ว่าวันนี้ยังไม่เห็นจ้าวต้าไห่เลย ในตอนนั้นเองก็มีเสียงมอเตอร์ไซค์ดังขึ้นมา เขาหันไปมอง เห็นว่าเป็นจ้าวต้าไห่ที่ขี่มอเตอร์ไซค์มาจอดตรงหน้า

หลิวกังมองดูถังที่อยู่ด้านหลังมอเตอร์ไซค์ รู้ว่าข้างในมีปลาไหลเลือด แต่ราคาที่รับซื้อกับคนอื่นไม่เหมือนกัน เขาไม่กล้าชั่งและคิดเงินตรงหน้าเหลาอาหาร ถ้าคนอื่นได้ยินโดยเฉพาะคนที่เอาปลาไหลเลือดมาส่งก็จะโวยวายกันแน่ๆ

จ้าวต้าไห่จอดมอเตอร์ไซค์แล้วปลดถังที่ใส่ปลาไหลเลือดลง แล้วเดินไปข้างๆ เพื่อหลีกเลี่ยงคนอื่นๆ ที่มาขายปลา กุ้ง และปู

“เถ้าแก่หลิวครับ”

“นี่มันอะไรกันครับ?”

“ไม่มีใครเห็นอะไรแปลกๆ เลยใช่ไหมครับ?”

จ้าวต้าไห่รู้สึกแปลกใจมาก ไม่รู้ว่าหลิวกังทำอะไร

“วันนี้ไม่ได้มีแต่นายคนเดียวที่เอาปลาไหลเลือดมาขาย ราคาของคนอื่นก็ไม่สูงเท่านายด้วย ฉันไม่กล้าให้พวกนั้นรู้หรอก”

หลิวกังไม่ปิดบัง

จ้าวต้าไห่หันไปมองคนหลายคนที่ถือตะกร้ามาที่หน้าร้าน เขามีความทรงจำเล็กน้อยว่าเป็นคนที่เขาเจอตอนขุดปลาไหลเลือดเมื่อบ่ายวานนี้

หลิวกังตรวจดูปลาไหลเลือดอย่างละเอียด แล้วชั่งน้ำหนัก แยกเป็นสามขนาด คือเล็ก กลาง ใหญ่ ได้ทั้งหมดสิบเอ็ดกิโลกรัมสามตำลึง คำนวณเงินแล้วรวมเป็นสามพันหนึ่งร้อยห้าสิบหกหยวน

“ช่วงนี้มีน้ำลดที่เหมาะสม”

“น่าจะมีปลาไหลเลือดเยอะเลย!”

หลิวกังนับเงินแล้วยื่นให้จ้าวต้าไห่ รู้สึกเจ็บปวดเล็กน้อย ราคานี้สูงจริงๆ แต่มีแค่รอบนี้เท่านั้น พรุ่งนี้ราคาจะไม่ใช่ราคานี้แล้ว

จ้าวต้าไห่รับเงินแล้วส่ายหัว พรุ่งนี้เราไม่ขุดแล้ว และหลังจากนี้ก็คงไม่ขุดปลาไหลเลือดอีกแล้ว เมื่อบ่ายวานมีคนมาขุดเยอะขึ้นเรื่อยๆ เบียดเสียดกันจนขุดได้ไม่เท่าไหร่ นอกจากนี้ ถ้าเราขุดคนเดียวหลิวกังไม่มีของก็จะให้ราคาสูง แต่ตอนนี้มีคนขุดเยอะแล้ว ราคาต้องลดลงแน่นอน

“หา?”

“ไม่ขุดแล้วเหรอ?”

หลิวกังตะลึง จ้าวต้าไห่ทำเงินจากเขาไปได้กว่าห้าพันหยวนในช่วงสองวันนี้ เขาคิดว่าจ้าวต้าไห่จะขุดต่อไป แต่ไม่คิดว่าจะไม่ขุดแล้ว แต่เขาก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร วันนี้มีคนเอาปลาไหลเลือดมาให้เขาขายเยอะ มีจ้าวต้าไห่เพิ่มอีกคนก็ไม่มากไป ขาดจ้าวต้าไห่ไปคนหนึ่งก็ไม่น้อยไป

จ้าวต้าไห่นับเงินเสร็จแล้วก็ใส่กระเป๋า กำลังจะจากไป ก็เห็นมอเตอร์ไซค์อีกหลายคันมาจอดหน้าเหลาอาหาร ถือตะกร้าลงมาเพื่อขายปลาไหลเลือดอีก เขารู้สึกว่าเรื่องนี้ไม่ค่อยปกติ วันแรกและช่วงสองสามชั่วโมงแรกเมื่อวานมีแค่เราคนเดียวที่ขุดปลาไหลเลือด แต่จู่ๆ ก็มีคนมาขุดเยอะขึ้นมาทันที เดิมทีเราก็คิดว่ามีคนเห็นตอนขายแล้วข่าวก็แพร่ออกไป แต่ตอนนี้ดูแล้วไม่ใช่แบบนั้น แค่มีคนเห็น ข่าวคงแพร่ไปเร็วขนาดนี้ไม่ได้ พอคิดถึงเรื่องที่หลิวกังบอกว่าราคาของคนอื่นไม่เหมือนกับของเรา เรื่องนี้คงเป็นฝีมือของหลิวกังแน่นอน เขาใช้โอกาสนี้ปล่อยข่าวออกไป นี่เป็นแผนที่ดีจริงๆ ถ้ามีเราขุดแค่คนเดียว เขาก็ต้องให้ราคาสูง แต่ถ้ามีคนขุดเยอะขึ้น เขาก็จะได้ของมากขึ้น ที่สำคัญคือราคาที่รับซื้อก็จะต่ำลง ทำให้เขามีกำไรมากขึ้น

“ฮ่าๆ!”

“เถ้าแก่หลิวครับ”

“ถึงแม้จะมีคนมาขุดเยอะ แต่คุณคงจะได้ปลาไหลเลือดไม่เยอะเท่าไหร่หรอกครับ”

จ้าวต้าไห่ยิ้มๆ หลิวกังปล่อยข่าวออกไปเพื่อให้มีคนมาขุดเยอะๆ แล้วลดราคาลงก็เป็นเรื่องปกติ ถ้าเป็นเราก็ทำแบบเดียวกัน แต่ไม่ว่าจะอย่างไร เราถูกเขาหลอกไปเล็กน้อย เราก็ต้องเอาคืนบ้าง ไม่สิ ต้องเรียกว่าเตือนหลิวกังอย่างเป็นมิตรต่างหาก

“หา?”

“ทำไมถึงพูดอย่างนั้น?”

หลิวกังใจหายวาบ

“เถ้าแก่หลิวครับ”

“ปลาไหลเลือดขุดยากนะครับ ตอนนี้มีคนขุดเยอะมาก วันหนึ่งคนหนึ่งจะขุดได้สักเท่าไหร่? ทำเงินไม่ได้เยอะหรอกครับ ใครจะอยากทำล่ะครับ?”

จ้าวต้าไห่ถือถังเปล่าที่แขวนอยู่บนโครงเบาะหลังมอเตอร์ไซค์ มัดให้แน่นหนา สตาร์ทรถแล้วบิดคันเร่งจากไป

สีหน้าของหลิวกังดูไม่ดีเลย คำพูดของจ้าวต้าไห่น่าจะเป็นเรื่องจริง วันนี้มีคนมาขายปลาไหลเลือดให้เขาเยอะจริง แต่แต่ละคนขุดมาได้ไม่มากเลย บางคนได้ไม่ถึงกิโลกรัม คนที่ได้มากที่สุดก็ได้ไม่ถึงสองกิโลกรัม ราคาที่เขาให้ก็สูงกว่าราคาตลาดและราคาปีก่อนจริง แต่ก็ไม่มีประโยชน์ อย่าคิดว่าวันนี้มีคนมาขุดและนำมาขายให้เขาเยอะ แต่ไม่กี่วันต่อมาพอคนพวกนี้พบว่าวันหนึ่งขุดได้น้อยและทำเงินได้ไม่เยอะ ก็จะไม่อยากไปขุดอีกแล้ว จ้าวต้าไห่ไม่ขุดก็คงเพราะเหตุผลนี้แหละ

หลิวกังรู้สึกแย่ในใจ ใช้มือตบหัวตัวเองอย่างแรง นี่มันเอาหินมาทุบเท้าตัวเองชัดๆ เรื่องนี้ไม่ควรทำแบบนี้ เขาควรจะหาคนสักสิบแปดคน ไม่ต้องให้ราคาเหมือนที่ให้จ้าวต้าไห่ ให้ราคาต่ำกว่านั้นหน่อยก็ได้ ขอแค่คนพวกนี้สามารถขุดได้วันละห้าหกกิโลกรัมและทำเงินได้เป็นพันหยวนก็พอแล้ว เขาจะได้มีของขายในเหลาอาหาร และคนพวกนั้นก็จะขุดไปจนกว่าจะหมดฤดูของปลาไหลเลือด ตอนนี้พูดอะไรไปก็สายเกินไปแล้ว