บทที่ 65: เก็บเงินได้สองหมื่น! ซื้อเนื้อเลี้ยงคุณตาทวด!

“เถ้าแก่หลิว!”

“คุณทำอะไรอยู่น่ะ?”

หลิวกังหันกลับไปมอง จางลี่ขี่รถสามล้อมาขนปลาอยู่ ห่างจากเขาไม่ถึงห้าเมตร เรื่องปลาไหลเลือดมันจบไปแล้ว เสียใจไปก็ไม่มีประโยชน์อะไร เขาส่ายหัวแล้วปล่อยมันไป ทำในสิ่งที่ควรจะทำดีกว่า

หลิวกังดูปูม้าที่จางลี่นำมาให้ ขนาดไม่ได้ใหญ่เป็นพิเศษ แต่ละตัวหนักประมาณสองถึงสามตำลึง แต่พอหยิบขึ้นมาดูแล้วก็รู้สึกว่ามันหนักมือมาก เนื้อแน่นจริงๆ เขาก็พยักหน้ารับซื้อ อาหารทะเลสิ่งสำคัญคือความสด ขนาดเป็นเรื่องรองลงมา

“เถ้าแก่หลิวครับ”

“แล้วไอ้หนูจ้าวต้าไห่ช่วงนี้ไม่ได้มาที่คุณเหรอครับ?”

จางลี่รับเงินมาแล้วก็ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็เอ่ยปากถาม

“ฮ่าๆๆ!”

“ทำไมถึงถามถึงจ้าวต้าไห่ล่ะครับ? หรือว่าแม่ยายเห็นลูกเขยแล้วรู้สึกถูกชะตาขึ้นมาแล้วหรือไง?”

หลิวกังไม่คิดเลยว่าจางลี่จะถามถึงจ้าวต้าไห่

“ฮึ่ม!”

“อย่าแม้แต่จะคิด!”

“ฉันต้องคอยจับตาดูไอ้หนุ่มนี่ไว้ ไม่ให้เข้ามาใกล้ลูกสาวฉัน!”

จางลี่ขมวดคิ้วเข้าหากัน

หลิวกังเห็นดังนั้นก็หัวเราะ ความคิดของจางลี่เป็นเรื่องที่ไม่แปลก แต่ลูกสาวใครก็บังคับไม่ได้ เรื่องนี้ติงเสี่ยวเซียงต้องตัดสินใจเอง

จางลี่รู้สึกหงุดหงิดมาก ตั้งแต่ครั้งที่แล้วที่รับซื้อหอยแมลงภู่หน้าหมู่บ้านล่างโถ่ว เธอก็อยากจะคุยเรื่องจ้าวต้าไห่กับติงเสี่ยวเซียงหลายครั้ง แต่ติงเสี่ยวเซียงก็บอกว่าเหนื่อยหรือไม่ก็เปลี่ยนเรื่องไปเลย ไม่ยอมพูดถึงเรื่องนี้เลย ถ้าไม่ใช่แบบนี้ เธอจะมาถามหลิวกังทำไม? วันนี้งานยุ่งมาก ปกติให้ติงเสี่ยวเซียงมาคนเดียวก็ได้ แต่กลัวจะไปเจอจ้าวต้าไห่ เลยไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องมาเอง

หลิวกังครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็เล่าเรื่องที่จ้าวต้าไห่ไปขุดปลาไหลเลือดให้ฟังว่าในเวลาสองวันเขาขายปลาไหลเลือดได้ประมาณยี่สิบกิโลกรัม

จางลี่รู้สึกประหลาดใจ ปลาไหลเลือดไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะขุดได้ ในเวลาสองวันขุดได้เยอะขนาดนี้ แสดงว่าเขามีความสามารถ และที่สำคัญกว่านั้นคือเขาทำงานหนักอย่างเอาเป็นเอาตาย

“คุณไม่อยากให้ติงเสี่ยวเซียงแต่งงานกับจ้าวต้าไห่ก็ไม่ผิดหรอกครับ นี่มันลูกสาวคุณ เรื่องในครอบครัวคุณ แต่ว่าจ้าวต้าไห่นี่เป็นคนที่ทำงานหนักจริงๆ คนอายุยี่สิบกว่าๆ ที่ทำงานหนักขนาดนี้มีไม่กี่คนหรอก ที่นี่ของเรา ถ้ามีสองแขนสองขา แล้วทำงานหนัก การเลี้ยงดูครอบครัวไม่ใช่เรื่องยากอะไร ถึงจะเหนื่อยหน่อย แต่นี่ก็ไม่ใช่เรื่องที่น่าอับอายอะไรหรอกครับ”

หลิวกังพูดเสร็จก็หันไปรับซื้อปลา กุ้ง ปูต่อ วันนี้มีคนมาเยอะไปหน่อย คนที่อยู่ในเหลาก็ไม่พอช่วย

จางลี่อึ้งไปพักใหญ่ แล้วก็ขี่รถสามล้อจากไป

ที่ตลาดสด

“เถ้าแก่!”

“ฆ่าไก่ตัวหนึ่ง!”

“เอาตัวที่อ้วนๆ นะ!”

…

“ขอหมูสามชั้นหนึ่งกิโลกรัม และซี่โครงหมูอีกสองกิโลกรัม”

…

จ้าวต้าไห่ดีใจมาก เพิ่งขายปลาไหลเลือดสิบกว่ากิโลกรัมไป เงินสำหรับซ่อมเรือประมงเก็บครบแล้ว พอออกจากเหลาหงยุ่นก็ตรงไปที่ตลาดสดทันที ซื้อไก่ หมูสามชั้น ซี่โครงหมู แล้วก็ซื้อผักอีกนิดหน่อย และซื้อของอื่นๆ อีก รวมๆ แล้วเสียเงินไปเกือบสามร้อยหยวน แล้วจึงขี่มอเตอร์ไซค์กลับหมู่บ้านล่างโถ่ว

จ้าวต้าไห่เข็นมอเตอร์ไซค์เข้าไปในลานจอดเรียบร้อย แล้วเอาของที่ซื้อมาทั้งหมดเข้าไปในครัว เดินเข้าไปในห้องโถง ดึงเก้าอี้ออกมาตัวหนึ่ง แล้วนั่งลงตรงหน้าจงชุ่ยที่กำลังถักอวนประมงอยู่

“คุณย่าครับ”

“ผมเพิ่งขายปลาไหลเลือดที่ขุดมาเมื่อวานไป ตอนนี้เงินในมือมีประมาณสองหมื่นหรือสองหมื่นหนึ่งพันหยวนแล้วครับ”

จ้าวต้าไห่บอกจงชุ่ยว่าเงินพอแล้ว ต่อไปก็เตรียมซ่อมเรือประมง

จงชุ่ยพอได้ยินก็เงยหน้ามองจ้าวต้าไห่ แล้วก็พยักหน้าในที่สุด

“คุณย่าครับ”

“ผมซื้อเนื้อกับผักมาแล้ว ตั้งใจว่าวันนี้จะชวนคุณตาทวดกับคุณย่าทวดมากินข้าวด้วยกันครับ”

จ้าวต้าไห่ยิ้มๆ คุณย่าไม่ได้พูดอะไร แต่ในใจคงจะรู้สึกปลาบปลื้มใจมาก

จงชุ่ยพยักหน้า จ้าวต้าไห่ไม่มีประสบการณ์ในการซ่อมเรือประมง ต่อไปต้องให้จ้าวสือมาช่วย นี่เป็นงานใหญ่ ถึงแม้จะเป็นญาติกัน แต่ก็ต้องชวนมาเลี้ยงข้าว

บ่ายสี่โมงเย็น

จ้าวต้าไห่ก็เริ่มยุ่งแล้ว ฆ่าไก่แล้วปล่อยให้เลือดไหลออก ถอนขนจนสะอาด ต้มน้ำในหม้อใหญ่ให้เดือดแล้วเอาไก่ทั้งตัวใส่ลงไป ใช้เวลาสิบกว่านาที ใช้ตะเกียบจิ้มดูตรงส่วนที่หนาที่สุด ถ้าไม่มีเลือดไหลออกมาแล้วแสดงว่าสุกดีแล้ว เขาก็เอาไก่ใส่ลงในอ่างน้ำต้มสุกที่เตรียมไว้แล้วแช่ไว้พักหนึ่ง แล้วจึงยกขึ้นมาวางบนถาดเหล็กขนาดใหญ่ แล้วก็หั่นเป็นชิ้นๆ นี่ก็คือไก่ต้ม เป็นอาหารจานหลักที่ใช้เลี้ยงคนในหมู่บ้าน หมูสามชั้นก็เอาไปนึ่งกับปลาเค็ม ซี่โครงหมูก็เอาไปต้มซุป สุดท้ายก็ผัดผักหนึ่งอย่าง

ที่ห้องโถง

จงชุ่ยกำลังคุยอยู่กับจินหวงเถา ส่วนจ้าวสือก็กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างๆ แล้วสูบบุหรี่น้ำอยู่ไม่หยุด

“ต้าไห่เด็กคนนี้ทำงานหนักจริงๆ ในเวลาแค่นี้เอง ก็หาเงินซ่อมเรือประมงได้แล้ว”

จินหวงเถาถอนหายใจ ที่หมู่บ้านชาวประมงนี้จะหาเงินได้ไหม? การจับปลาเล็กๆ น้อยๆ ขุดหอยตลับ หรือทำอะไรเล็กๆ น้อยๆ ก็ทำเงินได้ทั้งนั้น แต่ต้องทำงานหนัก จ้าวสือเคยบอกว่าการซ่อมเรือประมงต้องใช้เงินสองหมื่นหยวน จ้าวต้าไห่เตรียมเงินได้ในเวลาอันสั้น โชคก็ส่วนหนึ่ง แต่ที่สำคัญกว่านั้นคือเขาต้องทำงานหนักมากและลำบากมากแน่นอน

“ฮ่าๆๆ!”

“เด็กคนนี้เปลี่ยนไปเหมือนเป็นคนละคนเลย”

จงชุ่ยหยิบขนมสองชิ้นวางลงในมือของจินหวงเถา

“พี่สะใภ้”

“พี่จะวางใจให้ต้าไห่เด็กคนนี้ออกทะเลหาปลาจริงๆ หรือคะ?!”

จินหวงเถาไม่อยากจะพูดเรื่องนี้ แต่ก็อดทนไม่ไหว พูดเรื่องนี้มาหลายครั้งแล้ว วันนี้ก็ตั้งใจว่าจะพูดอีกครั้ง

“จินเถา”

“ฉันเข้าใจที่เธอพูด จ้าวสือกับเธอไม่สบายใจที่จะให้ต้าไห่เด็กคนนี้ออกทะเลหาปลา แต่ถ้าไม่ออกทะเลแล้วจะทำยังไง?”

“เงินที่ซ่อมเรือประมงพวกนี้ อย่ามองว่าใช้เวลาไม่นาน แต่ก็ไม่ง่ายเลย ปูพวกนั้นอะไรพวกนั้นก็เป็นการขายในครั้งเดียว ถ้าไม่ออกทะเลหาปลา ก็ไม่มีทางอื่นจริงๆ”

จงชุ่ยตบเข่าตัวเองเบาๆ จะไม่เป็นห่วงได้ยังไง? แต่มันไม่มีทางอื่นจริงๆ

“อย่าพูดเรื่องนี้เลย”

“ต้าไห่เด็กคนนี้มีความคิดของตัวเองแล้ว เรื่องที่ตัดสินใจไปแล้วเราก็ห้ามไม่ได้ ยังไงก็ต้องเลี้ยงครอบครัว ไม่ต้องห่วงไปหรอก”

จ้าวสือเห็นจินหวงเถาจะพูดต่อก็โบกมือห้าม

จินหวงเถาถอนหายใจ แต่ละครอบครัวก็มีปัญหาของตัวเอง เรื่องนี้พูดไปมากแค่ไหนก็ไร้ประโยชน์ ไม่พูดดีกว่า

“เรื่องซ่อมเรือประมง นายก็ช่วยสอนหน่อยนะ”

จงชุ่ยหันไปมองจ้าวสือ

จ้าวสือพยักหน้า ไม่พูดอะไร นั่งก้มหน้าสูบบุหรี่

พระอาทิตย์ลับขอบฟ้า ยามค่ำคืนมาเยือน

จ้าวต้าไห่จัดโต๊ะในลานบ้าน เปิดไฟ แล้วยกอาหารมา คุณย่าจงชุ่ยและจินหวงเถาเขาตักข้าวและซุปให้ แล้วก็เอาชามสองใบมาเทเหล้าที่ซื้อมา แล้วดื่มกับจ้าวสือ

จ้าวสือไม่พูดอะไร ไม่ค่อยได้กินกับข้าวเท่าไหร่ แต่ดื่มเหล้าอย่างหนัก ตอนแรกก็ห้าม แต่ห้ามไม่ได้ก็เลยปล่อยไป ไม่นานเขาก็เมาแล้ว

จ้าวต้าไห่แบกจ้าวสือกลับบ้านไปกับจินหวงเถา พอเขากลับมาถึงลานบ้าน คุณย่าจงชุ่ยก็กินข้าวเสร็จแล้ว กลับเข้าไปถักอวนประมงในห้องโถง

พระจันทร์ลอยเด่นอยู่กลางท้องฟ้า

จ้าวต้าไห่นั่งอยู่คนเดียวข้างโต๊ะ กินเนื้ออย่างเต็มที่ ดื่มเหล้าอย่างเต็มที่ จ้าวสือไม่เห็นด้วยที่เราจะออกทะเลหาปลา แต่ก็พูดอะไรเพื่อห้ามเราไม่ได้ และเขาก็รู้ดีว่าห้ามไม่ได้จริงๆ ไม่ว่าเรื่องจะใหญ่แค่ไหน ก็ไม่มีเรื่องไหนใหญ่ไปกว่าการกินข้าวแล้ว อันตรายที่ใหญ่ที่สุดก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่ ไม่ใช่เรื่องอะไรเลยในเรื่องนี้ คุณย่าจงชุ่ยก็เห็นด้วยที่เราจะซ่อมเรือประมงและออกทะเลหาปลาตั้งแต่แรก แต่ในใจก็ต้องเป็นห่วงมากแน่นอน เพียงแค่ปากไม่ได้พูดออกมา

เพื่อไม่ให้จ้าวสือ โดยเฉพาะคุณย่าจงชุ่ยเป็นห่วง แล้วไม่ยอมออกทะเลหาปลาเหรอ? งั้นก็ต้องไปทำงานในเมือง แต่คุณย่าอายุมากแล้ว พ่อกับแม่ก็จากไปแล้ว คุณย่าเป็นญาติคนเดียวของเรา ถ้าไปทำงานในเมืองแล้วไม่อยู่ใกล้ๆ ถ้าเกิดอะไรขึ้นมา เราจะให้อภัยตัวเองไปตลอดชีวิตไม่ได้ การอยู่ในหมู่บ้านก็ต้องใช้ชีวิตต่อไป ก็ต้องหาเงิน การออกทะเลเป็นทางเลือกเดียวของเรา

จ้าวต้าไห่ไม่ได้ดื่มมากเกินไปและไม่ได้เมา พรุ่งนี้ต้องเริ่มซ่อมเรือประมงแล้ว จะให้เสียเวลาไม่ได้