บทที่ 68: ไม้จากเรือเก่า

จ้าวต้าไห่เหงื่อท่วมตัว เสื้อผ้าเปียกโชก พอสิ่วไปถึงจุดสุดท้าย เขาก็หยุดพัก หายใจอยู่สองสามครั้ง งานดูเหมือนจะง่าย แต่จริงๆ แล้วเหนื่อยมาก อย่างแรกคือไม้ของเรือแข็งมาก อีกอย่างคือต้องเจาะเอาแต่ส่วนที่ถูกแมลงกัดกินหรือส่วนที่เน่าออก แล้วเจาะรูให้เล็กที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพื่อให้ซ่อมแซมได้ง่ายและกระทบต่อเรือน้อยที่สุด

จ้าวสือตรวจสอบอย่างละเอียดทีละจุด ไม่พบปัญหาอะไรเลย พอใจมากที่เขาทำงานได้เร็วและละเอียดแบบนี้ ไม่เหมือนกับเด็กหนุ่มอายุยี่สิบที่ทำอะไรไม่ระมัดระวังเลย

จ้าวสือถอนหายใจ คนที่เก่งแบบนี้คนสุดท้ายคือพ่อของจ้าวต้าไห่ ไม่ว่าจะงานอะไรก็เรียนรู้ได้เร็วและทำได้ดี น่าเสียดายที่จากไปเร็วเกินไป

จ้าวสือหยิบตลับเมตรออกมา เริ่มวัดขนาดของแผ่นไม้ที่ทุบออกไป แล้วก็ใช้ดินสอเขียนลงบนกระดาษไปด้วย

จ้าวต้าไห่ยืนดูอยู่ข้างๆ อย่างละเอียด เรื่องนี้ไม่ง่ายเลย เรือประมงมีส่วนโค้งหลายจุด แถมยังมีมุมเล็กมุมน้อยอีกมากมาย ต้องใช้ไม้กี่แผ่น? ต้องใช้ไม้แบบไหน? แผ่นไหนใหญ่แผ่นไหนเล็ก? โดยเฉพาะอย่างยิ่งตอนนี้เป็นการซ่อมเรือ ไม่ใช่การสร้างเรือใหม่ ต้องมีความแม่นยำยิ่งกว่าเดิม เวลาติดตั้งถึงจะง่ายและประหยัดเงินได้ และในอนาคตก็ต้องเกี่ยวข้องกับเรือประมงอย่างแน่นอน วันหนึ่งเราอาจจะต้องซ่อมเรือประมงด้วยตัวเองก็ได้ เมื่อมีโอกาสก็ต้องพยายามเรียนรู้ให้มากที่สุด ชาวประมงที่ดีต้องซ่อมเรือประมงได้

จ้าวต้าไห่รอให้จ้าวสือวัดขนาดเสร็จ แล้วก็ถามเรื่องที่ไม่เข้าใจ พอได้ไม้มาแล้วก็จะลองซ่อมดูเอง แล้วก็จะได้เข้าใจทั้งหมด

จ้าวต้าไห่กับจ้าวสือวัดขนาดและคำนวณขนาดของแผ่นไม้ที่ต้องการเสร็จก็เป็นเวลาใกล้เที่ยงพอดี จงชุ่ยหุงข้าวไว้แล้ว พวกเขาจึงกินข้าวแล้วก็รีบขี่มอเตอร์ไซค์ไปที่เมืองเพื่อซื้อแผ่นไม้

ไม้จากเรือเก่า

โรงต่อเรือหงฉี

จ้าวต้าไห่เดินเข้าไป มองดูเรือประมงขนาดใหญ่เล็กที่จอดอยู่สองข้างทาง บางลำทำจากเหล็ก ส่วนใหญ่ทำจากไม้ สภาพเก่ามาก บางลำเหลือแต่กระดูกงู บางลำเหลือแต่แผ่นไม้ วางกองซ้อนกันอยู่ ส่งกลิ่นคาวทะเลและสนิมฟุ้งกระจาย เรือประมงเหล่านี้เคยแล่นอยู่ในทะเลอย่างสง่างาม ไม่รู้ว่าเคยจับปลาได้มากเท่าไหร่ ทำเงินได้มากเท่าไหร่ ตอนนี้ทำได้แค่อยู่ที่นี่เพื่อรอการผุพัง

จ้าวต้าไห่กับจ้าวสือเดินเข้ามาจนถึงส่วนในสุด เห็นโรงเก็บขนาดใหญ่ มีโครงกระดูกงูของเรือประมงไม้ตั้งอยู่บนโครง ขนาดดูแล้วน่าจะยาวสิบหกถึงสิบเจ็ดเมตร

“เถ้าแก่โจว!”

“เถ้าแก่โจว!”

จ้าวสือไม่เห็นใครอยู่ จึงตะโกนเรียกเสียงดัง

“ทำอะไรน่ะ?”

“ตาแก่แกขับรถมาหาฉันทำไม?”

จ้าวต้าไห่หันกลับไปมอง เห็นชายชราคนหนึ่งอายุพอๆ กับจ้าวสือ กำลังเข็นรถสามล้อที่เต็มไปด้วยแผ่นไม้หลายแผ่นเดินมา เขารีบเดินเข้าไปช่วยแล้วเข็นเข้าไปในโรงเก็บอย่างรวดเร็ว

“ไอ้หนูมาจากไหน?”

โจวฝูเฉิงใช้ผ้าเช็ดเหงื่อ แล้วเช็ดมือ มองดูจ้าวต้าไห่ก็พยักหน้า เพราะเขาก็เดินเข้ามาช่วยงานอย่างไม่รีรอ ถือว่าใช้ได้เลย

“จ้าวต้าไห่”

“ลูกหลานของพี่ใหญ่ของฉัน”

จ้าวสือพูดไปพลางเดินดูเรือประมงที่กำลังสร้างอยู่ในโรงเก็บไปพลาง

โจวฝูเฉิงเงียบไปครู่หนึ่งแล้วถอนหายใจ เมืองเล็กๆ กับหมู่บ้านเล็กๆ เรื่องราวต่างๆ แพร่กระจายไปทั่ว เขากับจ้าวสือก็เป็นเพื่อนกันมาหลายปี พอได้ยินก็รู้เรื่องราวทั้งหมดทันที

จ้าวสือใช้มือตบกระดูกงูของเรือประมงที่กำลังสร้างอยู่แรงๆ “ของดี” เป็นเรือที่ดีจริงๆ เขาก็หันกลับมาบอกว่าวันนี้มาซื้อแผ่นไม้

โจวฝูเฉิงตะลึงไปชั่วครู่ จ้าวสือก็อายุเท่าเขาแล้ว ทำงานหนักไม่ได้ ออกทะเลก็ไม่ได้ มาซื้อแผ่นไม้ก็ต้องซ่อมเรือประมงแน่ๆ เขาก็นึกออกทันทีว่าเป็นเรื่องอะไร จึงอดไม่ได้ที่จะหันไปมองจ้าวต้าไห่

“มาซื้อแผ่นไม้ไปซ่อมเรือของพ่อกับแม่ แล้วก็ออกทะเลหาปลา”

จ้าวต้าไห่พยักหน้า โจวฝูเฉิงคงรู้เรื่องของที่บ้านเราแล้ว

“เรือลำนั้นนายก็เป็นคนสร้างเอง นายคุ้นเคยกับมันดี รีบหาไม้ดีๆ ให้ฉันหน่อย”

จ้าวสือเอาแผ่นกระดาษที่มีขนาดที่จดไว้ไปวางบนโต๊ะ

“แผ่นไม้พวกนี้ไม่ถูกเลยนะ รวมๆ กันแล้วก็สองหมื่นสามพันหยวน ถ้าเลือกดีๆ หน่อยก็ประมาณสองหมื่นห้าพันหยวน”

โจวฝูเฉิงหยิบแผ่นกระดาษขึ้นมาดูอย่างละเอียด แล้วใช้ลูกคิดคำนวณอยู่พักหนึ่ง จึงเงยหน้าขึ้นมองจ้าวต้าไห่กับจ้าวสือ

“หา?”

“ทำไมแพงขนาดนี้?”

จ้าวสือตะลึงไปชั่วครู่ ราคานี้สูงกว่าที่เขาประเมินไว้ถึงสามห้าพันหยวนเลย

“หลักๆ คือราคาไม้แพง ราคาขึ้นจากไม่กี่ปีที่แล้วเกือบสามสิบเปอร์เซ็นต์”

“ผมจำได้ว่าเรือลำนั้นยาวสิบเมตรแปดสิบเซนติเมตร กว้างสองเมตรสี่สิบแปดเซนติเมตร แผ่นไม้หลักที่พื้นเรือต้องใช้ไม้แผ่นเดียวถึงจะทนทาน แผ่นไม่กว้างแต่ยาว เงินเกินครึ่งก็ใช้ไปกับส่วนนี้แล้ว บวกกับแผ่นไม้ส่วนอื่นๆ ราคาก็ขึ้นไปถึงสองหมื่นหยวนแล้ว”

“ส่วนเศษไม้อื่นๆ ราคาอย่างน้อยก็สองสามพันหยวน”

โจวฝูเฉิงล้วงบุหรี่จากกระเป๋าออกมา แล้วยื่นให้จ้าวสือหนึ่งตัว ช่วงหลายปีที่ผ่านมาคนที่ต่อเรือไม้มีน้อยลง ไม่เพียงแต่ราคาไม่ลด แต่กลับแพงขึ้น ไม้ก็แพง ค่าแรงก็แพง นี่มันบ้าไปแล้ว

“ทำไมถึงขึ้นราคาแบบนี้ได้?”

“ลดราคาให้หน่อย!”

…

“เฮ้ย!”

“มีครั้งไหนที่ฉันเคยฟันกำไรจากแกล่ะ?”

“ราคานี้เหลือแค่ค่าเหนื่อยแล้ว!”

“จะลดให้ยังไงได้แค่สองสามร้อยหยวน จะให้ลดสองสามพันเลยหรือไง?”

…

จ้าวต้าไห่ฟังจ้าวสือกับโจวฝูเฉิงต่อรองราคา ก็เริ่มปวดหัว เราหาเงินมาสองหมื่นหยวนอย่างยากลำบาก ตั้งใจจะเอามาซื้อไม้ซ่อมเรือ ไม่คิดเลยว่าราคาจะขึ้นมาเยอะขนาดนี้

ทำยังไงดี?

ต้องไปหาเงินมาเพิ่มอีกเหรอ?

จ้าวต้าไห่ครุ่นคิดไปพลาง มองไปที่นอกโรงเก็บไปพลาง เห็นเรือประมงเก่าๆ หลายลำ ก็เกิดความคิดขึ้นมาในทันที

“เถ้าแก่โจวครับ”

“ราคาที่คุณบอกนี่คือไม้ใหม่ใช่ไหมครับ?”

จ้าวต้าไห่ถามโจวฝูเฉิง

โจวฝูเฉิงตอบทันทีว่าแน่นอนว่านี่คือราคาของไม้ใหม่

จ้าวต้าไห่ชี้ไปที่เรือเก่าๆ ที่กองอยู่ข้างนอก แล้วถามว่ามีไม้ที่ถอดจากเรือเก่าไหม ถ้ามีเราไม่ขอซื้อไม้ใหม่ ขอซื้อแต่ไม้จากเรือเก่า

“แกต้องการซื้อไม้จากเรือเก่าเหรอ? ทำไมจะไม่มีล่ะ? แต่แกแน่ใจนะว่าจะซื้อไม้แบบนี้?”

โจวฝูเฉิงไม่คิดว่าจ้าวต้าไห่จะคิดแบบนี้

“ซื้อแต่ไม้จากเรือเก่าครับ”

จ้าวต้าไห่ตัดสินใจแล้ว ไม้จากเรือเก่าก็คือไม้ที่ถูกถอดออกมาจากเรือประมงเก่าๆ ราคาไม้ใหม่แพง แต่ไม้จากเรือเก่าที่เคยใช้งานมาแล้วราคาถูก เหมือนกับชิ้นส่วนรถมือสอง เราอยากจะซ่อมเรือให้เสร็จเร็วๆ เพื่อออกทะเลหาปลาได้เร็วๆ มันเหมาะที่สุดแล้ว

โจวฝูเฉิงไม่พูดอะไร หันไปมองจ้าวสือ

“ต้าไห่”

“แกคิดอะไรอยู่? หาเงินเพิ่มอีกหน่อยแล้วค่อยว่ากันใหม่ดีไหม?”

จ้าวสือขมวดคิ้ว ไม่ต้องการให้จ้าวต้าไห่ซื้อไม้จากเรือเก่า

“คุณตาทวดครับ”

“เราซ่อมเรือประมง ต้องการประหยัดเงินและประหยัดเวลาครับ การออกทะเลหาปลาเหมือนเอาชีวิตไปแขวนไว้บนเส้นด้าย เราไม่ต้องกังวลเรื่องอะไรมากมายหรอกครับ”

จ้าวต้าไห่พูดตรงๆ ไม้จากเรือเก่าก็คือไม้ที่ถอดออกมา เรือประมงส่วนใหญ่ถูกทิ้งหลังจากเกิดอุบัติเหตุ จ้าวสือคงรู้สึกว่ามันไม่เป็นมงคล แต่เราไม่สนใจเรื่องนี้เลย ถ้าจะพูดก็ต้องพูดว่าเรือที่เรากำลังซ่อมก็เป็นเรือที่เคยเกิดอุบัติเหตุมาแล้ว ถ้าเรามีเงินเราก็คงซื้อเรือใหม่หรือเรือที่ใหญ่กว่านี้ ไม่ใช่เพราะไม่มีเงินเราถึงคิดจะซ่อมมันหรือไง? จะมีความคิดและพิธีรีตองอะไรมากมายนัก?

จ้าวสือเงียบไปครู่หนึ่งแล้วพยักหน้า คำพูดของจ้าวต้าไห่มีเหตุผลจริงๆ ไม่ต้องคิดอะไรมากแล้ว