บทที่ 69: บังเอิญเจอติงเสี่ยวเซียง

ท่าเรือเล็กๆ ของหมู่บ้านล่างโถ่ว

จ้าวต้าไห่มองดูโจวฝูเฉิงที่กำลังสั่งคนงานสองคนให้ขนแผ่นไม้ลงจากรถบรรทุกทีละแผ่นๆ แล้วเอาไปวางเรียงกันบนชายหาดใกล้ๆ เขาซื้อแผ่นไม้ที่ต้องใช้ทั้งหมดในราคาแค่หนึ่งหมื่นห้าพันแปดร้อยหยวน เทียบกับไม้ใหม่แล้ว เขาประหยัดไปได้เจ็ดแปดพันหยวนเลยทีเดียว แล้วจะต้องไปหาซื้อจักรยานทำไมกันล่ะ?

จ้าวต้าไห่นึกถึงเรือประมงของตัวเองที่อยู่ในป่า การลากมันออกมาดูเหมือนจะลำบากหน่อย ก็เลยพูดกับจ้าวสือว่าอยากจะย้ายมันออกมาตั้งแต่ตอนนี้ ตอนที่ยังไม่ได้ซ่อมแซมและไม่หนักมาก เขาก็โดนตบหัวเข้าให้

โจวฝูเฉิงยิ้มแล้วบอกจ้าวต้าไห่ว่า ตอนนี้เรือประมงยังซ่อมไม่เสร็จ แถมยังมีแผ่นไม้บางส่วนถูกถอดออกไปแล้วด้วย แรงที่ลงไม่สม่ำเสมอ ถ้าเคลื่อนย้ายก็อาจจะเกิดปัญหาได้ ถ้าเบาหน่อยก็แค่ส่วนที่ทำไว้หลวม แต่ถ้าหนักหน่อยโครงอาจจะพังได้ นอกจากนี้ บริเวณชายหาดมีคนออกทะเลหาปลาเดินไปมาเยอะ ถ้าเป็นตอนกลางวันก็ยังดีหน่อย แต่ตอนกลางคืนมืดๆ ถ้ามีคนมาเดินชนก็เป็นเรื่องยุ่งยากได้ ส่วนเรื่องกลัวว่าเรือจะลงน้ำไม่ได้นั้นมีวิธีจัดการมากมาย ไม่ต้องพูดถึงเรือที่ยาวแค่สิบกว่าเมตรเลย ต่อให้ใหญ่กว่านั้นก็ยังมีวิธี

จ้าวต้าไห่จึงเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น

โจวฝูเฉิงขนแผ่นไม้ลงเสร็จแล้วก็เดินไปดูเรือที่จะซ่อม ดูว่าจะรับงานนี้ได้ไหม แต่พอคิดว่าจ้าวสือเป็นผู้เชี่ยวชาญ เขาก็เปลี่ยนใจ แล้วพาคนงานขึ้นรถจากไป

พระอาทิตย์ลับขอบฟ้าแล้ว ท้องฟ้าเต็มไปด้วยแสงสีแดงฉาน

จ้าวต้าไห่ดึงผ้าใบกันน้ำมาคลุมแผ่นไม้ที่วางเรียงกันเอาไว้ อากาศริมทะเลเปลี่ยนแปลงเร็วมาก ตอนกลางคืนน้ำค้างลงหนัก ไม้พวกนี้มีส่วนที่เพิ่งถูกตัดใหม่ๆ บางส่วนก็ทาสีไว้แต่ก็ผ่านแดดผ่านฝนมาหลายปีจนไม่เหลือประโยชน์แล้ว ถ้าไม้เปียกก็ต้องรอให้แห้งถึงจะทำงานได้ เสียเวลาเปล่าๆ นอกจากนี้ การคลุมไว้ก็เป็นการป้องกันเด็กซนๆ ในหมู่บ้านไม่ให้ปีนขึ้นไปเล่นด้วย ความปลอดภัยมาเป็นอันดับแรก

“ต้าไห่!”

“ซื้อไม้มาแล้วเหรอ?!”

…

“โอ้โห!”

“อีกไม่นานก็จะออกทะเลหาปลาได้แล้วสิ!”

…

“ถ้าต้องการคนช่วยก็บอกได้เลยนะ งานอื่นไม่เป็น แต่แรงงานเหลือเฟือเลย!”

…

จ้าวสือย่อตัวลง สูบบุหรี่น้ำอย่างสบายอารมณ์ ตอนนี้เป็นเวลาที่ท่าเรือหมู่บ้านคึกคักมาก คนที่เดินไปมาเห็นจ้าวต้าไห่ก็ทักทายกัน ในใจเขามีความสุขมาก จ้าวต้าไห่เป็นคนเหลวไหลเมื่อสองปีที่แล้ว คนในหมู่บ้านต่างก็ดูถูก พอเจอก็แสร้งทำเป็นมองไม่เห็นหรือไม่ก็เดินเลี่ยงไปเลย แต่พอช่วงนี้เขาตั้งใจทำงานหนัก โดยเฉพาะการหาเงิน ทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนไป

“คุณตาทวดครับ!”

“คิดอะไรอยู่ครับ?”

จ้าวต้าไห่คลุมแผ่นไม้เสร็จแล้ว เห็นจ้าวสือสูบบุหรี่น้ำอยู่และเหม่อลอยไปไหนไม่รู้ ก็เลยเรียกขึ้นมา

จ้าวสือลุกขึ้นยืน ถือบุหรี่น้ำแล้วเดินจากไป

จ้าวต้าไห่ยิ้มๆ คนแก่ในหมู่บ้านก็เป็นแบบนี้แหละ ถ้ายังไม่แต่งงานก็จะมองว่าเป็นเด็กเล็ก หน้าตายิ้มแย้มมีความสุข บางทีอาจจะล้วงขนมออกจากกระเป๋าให้กิน แต่ถ้าแต่งงานแล้วหรือเป็นหัวหน้าครอบครัวแบบเรา ก็จะพูดกันตรงๆ มีธุระก็พูด ธุระไม่มีก็ไม่ต้องพูด ถ้าทำงานไม่ดีก็จะโดนด่าทันที

จ้าวต้าไห่จัดของเรียบร้อย กำลังจะกลับบ้าน ก็เห็นจงสือจู้กับเหลยต้าโหย่วแบกอวนประมงเดินมาแต่ไกล เขามองดูทะเลแล้ว เห็นว่าคลื่นไม่สูงมาก ลมที่พัดมาตั้งแต่เมื่อวานจนถึงเมื่อเช้าก็แรงมาก แต่มาเร็วไปเร็ว ตอนที่เขายุ่งอยู่ก็เลยไม่ได้สนใจ แต่ตอนนี้เพิ่งจะเห็นว่าบนเรือประมงก็มีคนกำลังเตรียมตัวเพื่อออกทะเลหาปลากันแล้ว

จ้าวต้าไห่รอให้จงสือจู้กับเหลยต้าโหย่วเดินมาถึง คุยกันอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็หิ้วของที่จัดไว้ขึ้นมอเตอร์ไซค์กลับบ้าน

บังเอิญเจอติงเสี่ยวเซียง

จ้าวต้าไห่กลับมาถึงบ้าน ดื่มน้ำแล้วพักอยู่ครู่หนึ่ง เดินไปที่สวนผักหลังบ้าน ผักที่โตเร็วที่สุดเก็บไปกินได้แล้ว เขาก็เก็บผักมาประมาณหนึ่งกิโลกรัม รดน้ำอีกรอบแล้วค่อยกลับเข้ามาในลานบ้าน

จงชุ่ยเห็นผักที่อยู่ในมือของจ้าวต้าไห่ก็ยิ้มแล้วบอกว่า คราวนี้ไม่ต้องไปซื้อที่เมืองแล้ว ประหยัดเงินไปได้เยอะเลย

จ้าวต้าไห่ลากเก้าอี้มานั่งตรงหน้าจงชุ่ย คอยหยิบผักไปพลางเล่าเรื่องที่วันนี้ไปซื้อแผ่นไม้กับคุณตาทวดจ้าวสือให้ฟังว่าพรุ่งนี้จะเริ่มซ่อมเรือประมงอย่างเป็นทางการ พอพูดเรื่องเสร็จก็เป็นเวลาเกือบหกโมงแล้ว เขาก็ถือผักที่เด็ดเรียบร้อยแล้วเข้าไปในครัวเพื่อทำอาหารเย็น วันนี้ไม่ได้ทำงานหนักมาก แค่วิ่งไปมาข้างนอก อาหารเย็นเลยทำแบบง่ายๆ ทอดปลาเค็มหนึ่งจาน ผัดผักหนึ่งจาน แล้วก็ตอกไข่สองฟองทำซุปหนึ่งชาม

จ้าวต้าไห่ทำอาหารเย็นเสร็จก็จัดโต๊ะในลานบ้าน แล้วเรียกคุณย่าจงชุ่ยมานั่งกินข้าวด้วยกัน

จ้าวต้าไห่กินข้าวเย็นเสร็จก็รีบเข้านอนแต่หัวค่ำ วันรุ่งขึ้นเขาตื่นขึ้นมาตอนตีห้ากว่าๆ ไม่ได้รีบไปทำงานทันที แต่ขี่มอเตอร์ไซค์ไปเมือง ไปที่ตลาดผักซื้อขาหมูใหญ่กับกระดูกหมูใหญ่ แล้วก็ซื้อรากบัวกับเต้าหู้อีกหน่อย หลังจากนี้คุณตาทวดจ้าวสือจะมาช่วยงาน จะให้เงินก็คงจะโกรธหน้าคว่ำ ก็ทำได้แค่ทำอาหารให้ดีขึ้นหน่อย

จ้าวต้าไห่ถือเนื้อกับผักที่ซื้อมา คนในตลาดตอนเช้าเยอะมาก รีบกลับหมู่บ้านก็ไม่ได้ ทำได้แค่ค่อยๆ เบียดเสียดเดินไปข้างหน้า

“หา?”

“คุณมาทำอะไรที่นี่?”

จ้าวต้าไห่หันไปมอง เห็นติงเสี่ยวเซียงยืนห่างออกไปไม่ถึงสองก้าว กำลังเบิกตากว้างมองเขาอยู่

“ผมมาซื้อเนื้อหน่อย”

“คุณมาทำอะไรที่นี่? ไม่ต้องเฝ้าแผงปลาหรือไง?”

จ้าวต้าไห่ชูถุงที่อยู่ในมือให้ดู ตอนเช้าตรู่เป็นช่วงที่คนมาซื้อของเยอะที่สุด เป็นช่วงที่ทำเงินได้ดีที่สุด ติงเสี่ยวเซียงควรจะอยู่ที่แผงปลาเพื่อช่วยที่บ้านขายปลาต่างหาก

“หนูมาซื้ออาหารเช้าค่ะ ตอนนี้ยังเช้าอยู่ อีกครึ่งชั่วโมงถึงจะเริ่มยุ่งค่ะ”

ติงเสี่ยวเซียงมองจ้าวต้าไห่แล้วก็ทำท่าเขินๆ ถามว่าช่วงนี้ไม่ได้ออกทะเลหาปลาเหรอ ทำไมไม่เห็นมาขายปลาที่ตลาดเลย

จ้าวต้าไห่มองซาลาเปาในมือของติงเสี่ยวเซียง แล้วบอกว่าไม่กี่วันก่อนเราไปขุดปลาไหลเลือดมา แล้วก็เอาไปขายที่เหลาของหลิวกัง ช่วงนี้เราก็กำลังซ่อมเรือประมงอยู่ พอซ่อมเสร็จถึงจะออกทะเลหาปลา

“พอผมซ่อมเรือประมงเสร็จ ออกทะเลไปหาปลาได้แล้ว เอาไปขายที่แผงของคุณแล้วอย่าลืมให้ราคาสูงๆ นะครับ”

จ้าวต้าไห่ไม่ได้พูดเล่น พอออกทะเลหาปลาได้แล้วก็จะไปตลาดปลาเป็นครั้งคราว ไม่ใช่ว่าจะไปคอยตามตอแย แต่ก็ต้องเจอหน้าติงเสี่ยวเซียงบ่อยๆ พอสนิทกันมากขึ้นก็จะมีโอกาส ตอนนี้ไม่ใช่ยุคที่แม่สื่อจะมาหาแล้วแต่งงานกันได้เลย

“หา?!”

“เรื่องนั้นหนูตัดสินใจไม่ได้หรอกค่ะ ราคาปลาขึ้นอยู่กับแม่ของหนูค่ะ”

ติงเสี่ยวเซียงส่ายหน้า

จ้าวต้าไห่มองหน้าเล็กๆ ที่มีแก้มยุ้ยหน่อยๆ ของติงเสี่ยวเซียงที่ทำหน้าจริงจัง ก็เกือบจะอดใจไม่ไหวที่จะเอื้อมมือไปบีบแก้มเธอ

“เมื่อกี้คุณพูดว่าจะซ่อมเรือประมงเหรอ? ซ่อมเรือประมงอะไรเหรอคะ!?”

…

“ถ้าคุณมีปลามาขาย ก็มาตอนเช้าๆ หน่อยนะคะ ตอนนั้นแม่ของหนูยังไม่อยู่ค่ะ”

…

“หนูต้องกลับแล้วล่ะค่ะ!”

“เดี๋ยวถ้าแม่ของหนูมาตามหาจะยุ่งเอา”

…

จ้าวต้าไห่ยืนอยู่ตรงปากทางตลาดผัก ติงเสี่ยวเซียงกำลังรีบเดินไปที่ตลาดปลา เขารออยู่ครู่หนึ่งจนมองไม่เห็นเธอแล้ว จึงเดินไปที่มอเตอร์ไซค์ที่จอดอยู่ข้างถนน ตอนนี้ก็หกโมงครึ่งแล้ว ต้องรีบกลับหมู่บ้านไปซ่อมเรือ

แผงปลาเจ๊ลี่ในตลาดปลา

จางลี่จัดปลาบนแผงเรียบร้อยแล้ว หยิบผ้ามาเช็ดมือ มองดูติงเสี่ยวเซียงที่นั่งอยู่บนเก้าอี้กำลังกินซาลาเปาอย่างรีบร้อน ปากเล็กๆ ของเธออิ่มจนเหมือนกระรอก ไม่รู้ทำไมเธอถึงรู้สึกว่ามีอะไรแปลกๆ ติงเสี่ยวเซียงกลับมาหลังจากไปซื้ออาหารเช้า แต่รอยยิ้มก็ติดอยู่ตรงมุมปาก

“แม่!”

“มีอะไรเหรอคะ?”

“รีบกินสิ อีกเดี๋ยวก็ยุ่งแล้ว!”

ติงเสี่ยวเซียงรีบกลืนซาลาเปาที่อยู่ในปากอย่างรวดเร็ว เมื่อกี้เธอเจอจ้าวต้าไห่ ถึงแม้จะไม่ได้นัดเจอกันโดยตั้งใจ แต่ก็คือได้เจอกันแล้ว แถมยังคุยกันอีกด้วย เธอก็เลยรู้สึกผิดเล็กน้อย

“เจอเรื่องอะไรมา? ทำไมถึงยิ้มได้ขนาดนี้?”

จางลี่หยิบซาลาเปาขึ้นมาหนึ่งลูก กินไปพลางจ้องติงเสี่ยวเซียงไปพลาง

“หา?”

“มีเรื่องอะไรน่าดีใจที่ไหนล่ะคะ?!”

“แม่!”

“มีคนมาซื้อปลาแล้วค่ะ!”

ติงเสี่ยวเซียงส่ายหน้า เรื่องของจ้าวต้าไห่บอกไม่ได้ ถ้าบอกแม่ก็จะโกรธอีก พอดีเห็นคนคนหนึ่งเดินเข้ามา เธอก็ฉุกคิดขึ้นมาได้ รีบเตือนจางลี่

“เถ้าแก่”

“อยากได้อะไรเหรอ?”

“กุ้งลายเสือกับปลาจินกู่ของวันนี้ใช้ได้เลยนะ”

จางลี่หันไปดู เห็นว่ามีคนมาซื้อปลาจริงๆ ก็วางซาลาเปาในมือลง แล้วรีบเรียกให้ลูกค้ามาซื้อ เรื่องที่ติงเสี่ยวเซียงดูแปลกๆ ก็ถูกลืมไปชั่วขณะ

ติงเสี่ยวเซียงถอนหายใจอย่างโล่งอก กินซาลาเปาที่เหลือในสองสามคำ แล้วก็ไปช่วยขายปลา