บทที่ 71+72: เหนื่อยแต่มีเป้าหมาย!

จ้าวสือกินข้าวเย็นเสร็จ ไม่มีอะไรทำ เขาก็เดินออกจากบ้านไปที่ลานกว้างกลางหมู่บ้าน เห็นคนหลายคนมารวมตัวกันพูดคุยกัน แต่เขามองดูรอบๆ แล้วไม่เห็นจ้าวต้าไห่และจงชุ่ย

จ้าวสือรู้สึกเป็นห่วงว่าตอนที่เขาไม่อยู่ จ้าวต้าไห่จะทำงานลวกๆ จนไม่มั่นคง เขาก็เลยเดินไปที่บ้านจ้าวต้าไห่ ยืนอยู่หน้าประตูรั้วแล้วเรียกชื่อจ้าวต้าไห่ แล้วประตูก็เปิดออก

“ต้าไห่ล่ะ?”

“ไปนอนแล้วเหรอ?”

จ้าวสือเห็นคนที่เปิดประตูเป็นจงชุ่ยก็แปลกใจ

“รีบร้อนอยากซ่อมเรือประมงให้เสร็จ กินข้าวเย็นเสร็จก็หิ้วตะเกียงเจ้าพายุไปที่ป่าอีกแล้ว”

“บอกเด็กคนนี้ว่าอย่าทำงานหนักขนาดนั้นก็ไม่ฟัง”

จงชุ่ยส่ายหน้า

จ้าวสือไม่คิดเลยว่าจ้าวต้าไห่ทำงานมาทั้งวันแล้วจะยังทำงานอยู่ตอนนี้อีก เขาจึงตัดสินใจไปดู

จ้าวสือเดินไปที่ริมป่า ได้ยินเสียงค้อนทุบเบาๆ ดังมาจากข้างใน เขาก็รีบเดินไปอีกสองสามก้าว ก็เห็นแสงไฟจากตะเกียงเจ้าพายุที่สว่างจ้า จ้าวต้าไห่กำลังวุ่นอยู่กับการทำงานอยู่ข้างๆ พอเดินเข้าไปดูใกล้ๆ ก็เห็นว่าผมและร่างกายส่วนบนที่เปลือยเปล่าของเขาเต็มไปด้วยเหงื่อเม็ดเล็กๆ ไหลลงมาไม่หยุด

“หา?!”

“คุณตาทวด”

“คุณตาทวดมาทำไมครับ?”

จ้าวต้าไห่ตั้งใจอุดร่องรอยเรืออยู่ดีๆ ก็มีเงาคนอยู่ตรงหน้า ทำให้เขาตกใจ พอเงยหน้าขึ้นดู ก็เห็นว่าเป็นจ้าวสือ

จ้าวสือดูร่องรอยเรือที่ถูกอุดไปแล้วอย่างละเอียดอยู่พักใหญ่ มันเรียบและมั่นคง งานทำได้ดีมาก เขาก็ไม่ได้พูดอะไร หันหลังเดินกลับบ้านไป

จ้าวต้าไห่ยิ้มๆ งานของเราทำได้ดี จ้าวสือถึงได้ไม่พูดอะไร ไม่อย่างนั้นก็คงจะโดนตบหัวไปแล้ว

ตี๋ใหญ่ใจดี

ดึกมากแล้ว

จ้าวต้าไห่มองดูเวลาก็เห็นว่าดึกแล้ว เขาจึงตัดสินใจกลับบ้านไปนอนพักผ่อน พรุ่งนี้ค่อยกลับมาแต่เช้าอีกครั้ง

จ้าวต้าไห่คลายเชือกที่มัดไว้ แล้วดึงผ้าพลาสติกกันน้ำมาคลุมเรือประมงทั้งหมด แล้วใช้ทรายรอบๆ กดให้แน่น เพื่อป้องกันไม่ให้ลมแรงพัดผ้าคลุมหลุดออกไป

จ้าวต้าไห่เก็บเครื่องมือทั้งหมดใส่ถุงแล้วหิ้วเดินผ่านป่า พอเท้าเหยียบลงบนพื้นทรายนุ่มๆ ก็ได้ยินเสียงซ่าๆ ซ่าๆ เขายกตะเกียงเจ้าพายุในมือขึ้น ก็เห็นสิ่งมีชีวิตหลายสิบตัววิ่งไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว ในพริบตาเดียวก็หายเข้าไปในความมืดที่แสงไฟส่องไปไม่ถึง

จ้าวต้าไห่ยิ้มๆ พวกนี้คือปู ชื่อจริงๆ ของมันเราไม่รู้ แต่ในหมู่บ้านเรียกว่า ปูทราย แตกต่างจากปูทั่วไปที่มักจะอาศัยอยู่ในทะเล ปูพวกนี้จะขุดรูบนหาดทรายที่น้ำทะเลซัดไปไม่ถึง รูลึกตั้งแต่ครึ่งเมตรจนถึงหนึ่งสองเมตร ตอนกลางวันจะซ่อนตัวอยู่ในรูเพื่อหลบเลี่ยงจากศัตรูและแสงแดด พอถึงตอนกลางคืนก็จะปีนออกมาเพื่อหาซากปลาและกุ้งตัวเล็กๆ ที่ตายแล้วกิน

ปูทรายกับปูทั่วไปยังมีความแตกต่างกันอยู่อีกอย่างหนึ่งคือมันวิ่งเร็วมาก วิ่งบนหาดทรายได้สามห้าเมตรในพริบตา เหมือนม้าเร็ว นี่จึงเป็นอีกที่มาของชื่อมัน

ปูทรายกินได้ไหม? กินได้แน่นอน และอร่อยมากด้วย

จ้าวต้าไห่ลูบท้องตัวเอง ทำงานที่ใช้แรงมาตลอดทั้งคืน ตอนนี้ดึกมากแล้ว ไม่ได้คิดอะไร พอคิดถึงก็รู้สึกหิวจนท้องร้องโครกคราก น้ำลายไหลออกมา

“หา!”

“มีทางไปสวรรค์ไม่ไป มีทางลงนรกไม่ไปเอง!”

“อย่าโทษว่าเราไม่เกรงใจนะ จะขอให้พวกแกทำบุญกับเราหน่อยแล้วกัน!”

จ้าวต้าไห่วางถุงที่อยู่ในมือลง เดินไปที่ริมป่า หักกิ่งไม้ขนาดเท่านิ้วมือที่ยาวสองเมตรมาหนึ่งกิ่ง ปาดใบไม้ออกจนหมด แล้วลองฟาดไปสองสามครั้งเกิดเสียงซู่ๆ ถ้าฟาดลงบนร่างกายคนก็ต้องเป็นรอยเลือดแน่นอน

จ้าวต้าไห่เดินกลับมาบนชายหาดอย่างเบาๆ ปรับแสงตะเกียงเจ้าพายุให้เบาลง เหลือแค่แสงสีเหลืองขนาดเท่ากำปั้น แล้วก็ยืนนิ่งอยู่พักหนึ่ง ตอนแรกบริเวณรอบๆ เงียบมาก แต่ผ่านไปไม่กี่นาที ก็มีเสียงซ่าๆ ซ่าๆ ดังขึ้นมาและดังขึ้นเรื่อยๆ

จ้าวต้าไห่ไม่ได้รีบร้อน รออีกเจ็ดแปดนาทีจนเสียงรอบๆ ดังขึ้นเป็นวงกว้าง

“กระทะน้ำมันกำลังรอพวกแกอยู่!”

จ้าวต้าไห่สูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วใช้เท้าถีบทรายอย่างแรง พุ่งออกไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว วิ่งไปสองสามก้าว เขาก็ย่อตัวลง ใช้กิ่งไม้ที่อยู่ในมือฟาดไปตามพื้นทราย วิ่งไปฟาดไปเป็นระยะห้าหกสิบเมตรจึงหยุด

จ้าวต้าไห่หอบหายใจอย่างแรง การวิ่งด้วยความเร็วสูงเมื่อครู่ทำให้เขาเหนื่อยมาก เขาพักอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็เดินกลับไปที่ตะเกียงเจ้าพายุ แล้วก็บิดไฟให้สว่างขึ้น แล้วหิ้วไปดูตรงที่เขาฟาดไปแล้ว ก็เป็นไปตามที่คิด ปูทรายตัวแล้วตัวเล่า “นอนหงายท้อง” อยู่บนพื้นทราย

ปูทรายวิ่งบนหาดทรายเร็วมาก การจะใช้สองขาไล่จับไม่ใช่เรื่องง่าย ต่อให้ตามทันก็ต้องใช้แรงเยอะมาก จับได้ไม่กี่ตัวก็เหนื่อยจนหมดแรงแล้ว

วิธีที่ง่ายและมีประสิทธิภาพที่สุดมีสองวิธี อย่างแรกคือใช้กิ่งไม้รอจนปูพวกนี้ไม่ระวังตัว แล้วพุ่งเข้าไปในความมืด กิ่งไม้ยาวๆ ฟาดไปตามพื้นทราย ก็จะทำให้ปูทรายขาหัก วิ่งไม่ได้แล้วก็นอนหงายท้องอยู่บนพื้นทราย ส่วนอีกวิธีคือขุดหลุม เอาถังน้ำใบหนึ่งวางลงในหลุม แล้วเอาทรายรอบๆ ถมให้เรียบ เอาปลาเน่ากุ้งเน่าไปวางเป็นเหยื่อ ปูทรายจะเดินมาหาอาหารแล้วตกลงไปในถัง ปีนขึ้นมาไม่ได้ เหมือนการจับเต่าในไห

จ้าวต้าไห่เอาถุงใบหนึ่งมา เดินไปเก็บปูทีละตัวๆ ปูทรายพวกนี้ตัวใหญ่จริง และมีจำนวนเยอะมาก เขาเก็บทั้งตัวใหญ่ตัวเล็กได้ประมาณสี่ห้ากิโลกรัม

จ้าวต้าไห่พอคิดถึงรสชาติของปูทราย น้ำลายก็ไหล เขาก็หิ้วถุงเครื่องมือแล้วเดินกลับบ้านไปอย่างรวดเร็ว

จ้าวต้าไห่กลับถึงบ้าน วางถุงเครื่องมือไว้ แล้วหิ้วปูทรายเข้าไปในครัว เห็นจงชุ่ยกําลังซาวข้าวอยู่ คงคิดว่าเขาทำงานกลับมาต้องหิวแน่ๆ เลยจะทำอาหารให้กิน เขาก็รีบบอกว่าเดี๋ยวเราทำเอง

“โอ้โห!”

“ปูทรายนี่ตัวใหญ่จริงๆ!”

จงชุ่ยลากเก้าอี้มานั่งข้างๆ เตาไฟ เอาหญ้าแห้งกำหนึ่งใส่ลงไปแล้วจุดไฟ วางกิ่งไม้ทับลงไปอีก ไฟก็ลุกขึ้นมาทันที

“เฮ้!”

“ไม่มีใครกินของพวกนี้”

“ตัวไม่ใหญ่ก็แปลกแล้ว”

จ้าวต้าไห่พูดไปพลางล้างปูทรายอย่างชำนาญ ใช้มีดสับขาออกทั้งหมด แล้วเปิดฝาออก แกะเหงือกกับกระเพาะทิ้งไป ตัวมันอ้วนมาก เนื้อแน่น และมีไข่แดงด้วย

ปูทรายกินได้จริงและรสชาติก็ดีมากจริงๆ แต่มีคนกินน้อยมาก

ที่หมู่บ้านชาวประมงแบบนี้ยังมีคนกินน้อย ส่วนใหญ่เด็กๆ ก็จับมาเล่นเท่านั้น

พอเวลาผ่านไปนานขึ้น ตัวก็ต้องใหญ่ขึ้นเป็นธรรมดา

จ้าวต้าไห่ล้างปูทรายจนสะอาด ใส่ในตะกร้าแล้วสะเด็ดน้ำ กระทะเหล็กใหญ่ได้ใส่น้ำมันจนร้อนแล้ว เขาก็ใส่ปูทรายลงไปทันที เกิดเสียงซู่ๆ มีควันลอยขึ้นมาเล็กน้อย แล้วก็ได้กลิ่นคาวของอาหารทะเลที่หอมฟุ้ง

จ้าวต้าไห่ใช้ตะหลิวผัดไปสองสามครั้ง ใส่ข้าวที่ซาวแล้วลงไปผัดต่ออีกสองนาที ใส่น้ำลงไปแล้วต้มด้วยไฟแรง สิบกว่านาทีต่อมา เขาก็เปิดฝากระทะ หั่นขิงใส่ลงไป แล้วก็ใส่เกลือกับน้ำมันลงไปเล็กน้อย ตักใส่หม้อใบใหญ่แล้วยกไปที่ห้องโถง แล้วก็กลับไปที่ครัวเพื่อเอาชามกับตะเกียบและช้อนมา ตักข้าวต้มให้คุณย่าจงชุ่ยหนึ่งชาม ส่วนของตัวเองก็ยกขึ้นมากินเลยโดยไม่กลัวร้อน ข้าวต้มแข็งๆ ทำให้เคี้ยวแล้วสนุก น้ำซุปข้นๆ ผสมกับมันปูสีเหลืองอร่าม ปูทรายที่ผัดแล้วให้รสชาติสดใหม่ผสมกับความหอมที่ผัดจนเกรียม กินไปพลางเหงื่อไหลไปพลาง ไม่มีอะไรจะทำให้รู้สึกพึงพอใจได้มากไปกว่าการมีเป้าหมายในชีวิต แล้วทำงานจนเหนื่อยแทบหมดแรง แล้วได้กินอาหารอร่อยๆ หนึ่งมื้อแล้ว