บทที่ 73: คนจะจนก็หาเรื่องหาเงินจนได้

พระอาทิตย์อยู่กลางท้องฟ้า ร้อนมากจนแทบจะทนไม่ไหว

จ้าวต้าไห่ถอดเสื้อออก มือซ้ายถือสิ่ว มือขวาถือค้อน ทุบลงไปทีละครั้งๆ อย่างไม่รีบเร่ง ขี้ผึ้งปูนผสมกับป่านถูกตอกเข้าไปในรอยต่อของเรือทีละนิดๆ เหงื่อไหลลงมาเหมือนน้ำค้างไม่หยุด แต่เขาก็ไม่มีเวลาจะสนใจมันแล้ว เขาตอกป่านเส้นสุดท้ายเข้าไปในรอยต่อเล็กๆ ที่ท้ายเรือ ยืดตัวขึ้น วางสิ่วกับค้อนลงพอดีก็เห็นคุณตาทวดจ้าวสือเดินผ่านป่าเข้ามาหา

“คุณตาทวดครับ”

“คุณตาทวดดูหน่อยว่าใช้ได้ไหม มีปัญหาอะไรหรือเปล่าครับ”

จ้าวต้าไห่หยิบเสื้อที่วางอยู่บนขอบเรือมาเช็ดเหงื่อออก เขารู้สึกประหม่าเล็กน้อย หลังจากทำงานมาสามวัน รอยต่อทั้งหมดของเรือก็ถูกอุดร่องรอยไปหมดแล้ว จะใช้ได้หรือไม่ จะได้รับการยอมรับจากจ้าวสือหรือไม่ ก็จะรู้ผลแล้ว

“ใช้ได้!”

“รอยต่อของเรือก็ทำได้แค่นี้แหละ”

“ตากไว้สองวันให้แห้ง แล้วค่อยทาขี้ผึ้งปูนทับอีกที”

จ้าวสือสูบบุหรี่น้ำไปสองสามอึก แล้ววางบุหรี่น้ำลงบนพื้น เดินไปที่ข้างเรือ ดูร่องรอยที่จ้าวต้าไห่ได้อุดไปแล้วอย่างละเอียด ส่วนที่ทำไว้ก่อนหน้านี้แห้งสนิทแล้ว เขาก็ลองเอามือกดดู รู้สึกแน่นดี แล้วใช้สิ่วแทงดูแรงๆ ก็ไม่ขยับเลย ถือว่าใช้ได้จริงๆ

จ้าวต้าไห่ก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก การได้รับการยอมรับจากผู้เชี่ยวชาญอย่างจ้าวสือไม่ใช่เรื่องง่ายเลย ตอนที่อุดร่องรอยก็ไม่ได้อุดจนเสมอกับแผ่นไม้เรือ แต่เว้นให้เป็นร่องเล็กๆ จ้าวสือบอกว่าให้เอาขี้ผึ้งปูนมาทาทับเพื่อปิดร่องเล็กๆ นี้ จะช่วยป้องกันน้ำรั่วได้ดียิ่งขึ้น เรื่องนี้ไม่ยาก ตากไว้สองวันแล้วหาเวลามาทา

“รอยต่อของเรือไม่มีปัญหาแล้ว”

“ต่อไปก็ถึงตาอุดร่องตรงตะปู สลักเกลียว และรูต่างๆ”

จ้าวสือชี้ไปที่จุดที่ตอกตะปู ใช้สลักเกลียว หรือมีรูต่างๆ บนเรือประมง ทุกจุดต้องอุดร่องเพื่อป้องกันน้ำรั่ว

จ้าวต้าไห่ก็ตั้งใจฟัง ดู และเรียนรู้ไปพร้อมๆ กัน การอุดร่องรอยตรงตะปู สลักเกลียว และรูต่างๆ ก็ไม่ยากเท่ากับรอยต่อของเรือมากนัก เขาเข้าใจทันทีและเริ่มลงมือทำทันที

พระอาทิตย์ขึ้น

แสงสีทองส่องผ่านป่ามายังเรือประมง ทำให้เรือดูเหมือนถูกชุบด้วยทองคำ

จ้าวต้าไห่ทั่วทั้งตัวตั้งแต่หัวจรดเท้าเต็มไปด้วยขี้ผึ้งปูนและป่าน แต่เขาก็ไม่ได้สนใจมัน เขามองเรือประมงที่อยู่ตรงหน้าด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความพึงพอใจ ใช้เวลาหกวันภายใต้การชี้แนะของคุณตาทวดจ้าวสือ เขาได้อุดร่องรอย รอยตะปู สลักเกลียว และรูต่างๆ ทั้งหมดของเรือประมงเสร็จเรียบร้อยแล้ว มันเป็นงานที่ยากมากและเหนื่อยมาก แต่เขาก็รู้สึกภูมิใจอย่างเต็มเปี่ยม หลังจากทำงานมาทั้งคืน ร่างกายเหนื่อยมาก แต่จิตใจกลับกระปรี้กระเปร่าจนไม่รู้สึกง่วงเลย

พระอาทิตย์ขึ้นสูงแล้ว

จ้าวต้าไห่ถือชามข้าวใบใหญ่ แล้วซดโจ๊กอย่างเอร็ดอร่อย ตอนแรกก็คิดว่าจะกลับบ้านไปกินอาหารเช้า แต่จ้าวสือเอาอาหารเช้าที่ย่าจงชุ่ยทำไว้มาให้ โจ๊กขาวกับปลาเค็ม เป็นอาหารเช้าแบบฉบับหมู่บ้านชาวประมง

“คุณตาทวดครับ”

“ต่อไปให้ผมทำอะไรครับ?”

จ้าวต้าไห่กินข้าวเสร็จอย่างรวดเร็วแล้วเช็ดปาก

“ทาขี้ผึ้งน้ำมันยาง”

“แต่เรื่องนี้ไม่ต้องรีบร้อน”

“ตากไว้สองสามวันก่อน”

“รอให้ส่วนที่อุดร่องและทาขี้ผึ้งปูนแห้งสนิทก่อนแล้วค่อยทำ”

จ้าวสือบอกจ้าวต้าไห่ว่า สองสามวันมานี้ให้พักผ่อนให้เต็มที่ แล้วค่อยหาเวลาไปซื้อน้ำมันยาง ไม่สามารถประหยัดเงินได้ ต้องซื้อของที่ดีที่สุดเท่านั้น

จ้าวต้าไห่รับคำ เขาก็เก็บเครื่องมือแล้วเดินกลับบ้านพร้อมกับจ้าวสือ

ดึกสงัด

จ้าวต้าไห่นอนอยู่บนเตียง เบิกตากว้าง ตอนกลางวันเขากลับบ้าน อาบน้ำแล้วเข้านอน สองสามวันมานี้เขาเอาแต่อุดร่องและทาขี้ผึ้งปูน เพื่อที่จะให้งานเสร็จเร็วขึ้น เขาทำงานทั้งกลางวันและกลางคืน นอนวันละไม่เกินหกชั่วโมง วันสุดท้ายทำงานทั้งคืนจนร่างกายเหนื่อยมาก พอนอนลงก็หลับไปทันที พอตื่นขึ้นมาตอนตีสามก็หลับต่อไม่ได้อีกแล้ว

จ้าวต้าไห่นอนอยู่พักหนึ่งแต่ก็ยังนอนไม่หลับ เขาก็เลยลุกขึ้นมาในความมืด พอเดินมาถึงห้องโถง คุณย่าจงชุ่ยได้ยินเสียงก็เรียกชื่อ เขาตอบกลับไปว่านอนไม่หลับ เลยจะออกไปเดินเล่นข้างนอก

จ้าวต้าไห่เปิดประตูเดินออกจากลานบ้าน ลมทะเลที่พัดมาพร้อมกับไอน้ำทำให้เขารู้สึกหนาวสั่นเล็กน้อย ลมทะเลตอนกลางคืนนี่มันเย็นจริงๆ

จ้าวต้าไห่เปิดไฟฉายแล้วเดินไปที่ท่าเรือเล็กๆ ของหมู่บ้าน เขากำลังจะไปดูเรือประมงที่อยู่ในป่าหลังบ้าน ก็มีเสียงเท้าเดินตามหลังมา แล้วก็มีคนหลายคนเปิดไฟฉายเดินเข้ามา

“ไม่รู้ว่าน้ำวันนี้จะเป็นยังไงบ้าง เมื่อวานน้ำเป็นแบบนั้นก็ทำเงินไม่ได้”

…

“เมื่อวานได้แค่สี่กิโลกรัมหนึ่งตำลึง”

“รู้งี้กลับไปนอนอยู่บ้านยังดีกว่า!”

…

“กิโลกรัมละสิบห้าหยวน สี่กิโลกรัมก็หกสิบกว่าหยวนแล้ว นอนอยู่บ้านไม่ได้เงินสักแดง”

…

จ้าวต้าไห่หลีกทางให้ คนเจ็ดแปดคนเดินผ่านหน้าเขาไป ในมือถือถังอยู่ ข้างในมีถุงตาข่ายสองสามใบและคราดเหล็กด้ามยาวอันหนึ่ง ดูแล้วรู้เลยว่าพวกนี้จะออกทะเลไปขุดหอย

จ้าวต้าไห่ก็คิดอะไรขึ้นมาได้

ต่อไปต้องรอให้ขี้ผึ้งปูนและน้ำมันยางบนเรือแห้งสนิทถึงจะทาขี้ผึ้งน้ำมันยางทับได้ ช่วงนี้อากาศดีก็จริง แต่ยังไงก็ต้องใช้เวลาสามห้าวัน การนั่งรออยู่ที่บ้านก็ไม่คุ้มค่า หาอะไรทำเพื่อหาเงินจะดีกว่า

ไม่มีเรือประมงก็ออกทะเลไปหาปลาไม่ได้ บริเวณโขดหิน ชายหาด และป่าชายเลนรอบๆ ก็ขุดได้ก็ขุดแล้ว จับได้ก็จับแล้ว จะหาอะไรมากินก็ไม่เป็นปัญหา แต่ถ้าจะทำเงินก็ไม่ใช่เรื่องง่าย การขุดหอยก็เป็นทางเลือกที่ดี

บริเวณทะเลใกล้กับหมู่บ้านล่างโถ่วและหมู่บ้านรอบๆ มีเกาะเล็กเกาะน้อยอยู่ไม่น้อย ไม่ได้มีต้นไม้เติบโตอยู่เลย มีแต่โขดหินล้วนๆ หอยจะซ่อนตัวอยู่ในน้ำ มองไม่เห็น แต่พอถึงช่วงน้ำลดที่เหมาะสม หอยพวกนี้จะไต่ออกมาบนโขดหิน โดยเฉพาะการขุดลงไปในรอยแยกของหิน ซึ่งรอยแยกพวกนี้แคบและคมมากเต็มไปด้วยเพรียงหินหรือเปลือกหอยนางรม มือยื่นเข้าไปไม่ได้ หรือยื่นเข้าไปได้แต่ถ้าไม่ระวังก็จะโดนบาดได้ คราดเหล็กด้ามยาวครึ่งเมตรจะช่วยได้มาก ยื่นเข้าไปในรอยแยกหินแล้วเกี่ยวออกมาอย่างแม่นยำ นี่คือการขุดหอย ถ้าช่วงน้ำลดเหมาะสมก็จะเก็บได้เยอะมาก แต่ถ้าช่วงน้ำลดไม่เหมาะสมก็อาจจะไม่ได้เลยสักตัว แถมยังเป็นช่วงน้ำลดตอนเช้ามืดอีกด้วย เหนื่อยมาก บริเวณที่ขุดหอยก็เป็นโขดหินบนเกาะที่อันตรายและลื่นมาก แต่ที่หมู่บ้านชาวประมงแบบนี้ไม่มีทางทำเงินได้มากนัก โดยเฉพาะผู้หญิงและเด็กสาว การขุดหอยก็เป็นอีกหนึ่งช่องทางหลักในการหาเงิน

จ้าวต้าไห่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ตัดสินใจว่าจะไปขุดหอยเพื่อหาเงิน วันนี้ไม่ทันแล้ว พรุ่งนี้เช้ามืดค่อยออกทะเลไป สิ่งสำคัญคือมีเรือประมงที่รับส่งไปเกาะ ไม่ว่าจะเป็นเกาะที่ใกล้หน่อยก็ห้าหยวน หรือเกาะที่ไกลหน่อยก็สิบหยวน ไม่ต้องมีเรือประมงของตัวเองก็สามารถทำเงินจากงานนี้ได้ เหมาะกับเรามาก

จ้าวต้าไห่เดินผ่านป่า ใช้ไฟฉายส่องดูเรือประมงอย่างละเอียด แล้วจึงจากไป พอเขากลับมาถึงลานบ้าน ท้องฟ้าก็เริ่มเปลี่ยนจากสีดำเป็นสีขาวแล้ว ไม่นานก็จะสว่างแล้ว

จ้าวต้าไห่ไม่ได้นอนต่อ หุงอาหารเช้าเสร็จแล้วก็เริ่มเตรียมของที่จะใช้สำหรับไปขุดหอยในวันพรุ่งนี้ ถังพลาสติกหนึ่งใบ ถุงตาข่ายสี่ใบ แต่ละใบสามารถใส่หอยได้ร้อยกิโลกรัม ไฟฉายอะไรพวกนั้นก็เอาไป แล้วก็คราดเหล็กยาวครึ่งเมตร คิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็หยิบคีมคีบถ่านที่วางอยู่ข้างเตาออกมา แล้วก็หาเหล็กเส้นยาวประมาณสี่เมตรขนาดเท่ากับนิ้วก้อยมาอันหนึ่ง งอปลายข้างหนึ่งให้เป็นตะขอ เหล็กเส้นไม่ได้แข็งมากนัก ใช้แรงนิดหน่อยก็สามารถหักออกเป็นสี่ส่วน ส่วนละหนึ่งเมตรได้ การถือไปก็ง่าย พอจะใช้ก็ค่อยดัดให้ตรง

จ้าวต้าไห่เพิ่งจะเตรียมของเสร็จ คุณย่าจงชุ่ยก็ตื่นขึ้นมาแล้วเดินออกมา เขาบอกเธอว่าจะไปขุดหอยที่เกาะในวันพรุ่งนี้