บทที่ 74: ขึ้นเกาะ

ตีสาม

จ้าวต้าไห่ตื่นขึ้นมา เดินเข้าไปในครัว ก็เห็นคุณย่าจงชุ่ยกำลังทอดปลาเค็มอยู่ นี่คือการเตรียมอาหารกลางวันให้เรา เพราะการขึ้นเกาะไปขุดหอยจะต้องกลับมาตอนบ่ายสามบ่ายสี่ ต้องเอาอาหารไปกินเอง

“คุณย่าครับ!”

“คุณย่าไม่ต้องตื่นแต่เช้าก็ได้ครับ! ผมเตรียมเองได้ครับ”

จ้าวต้าไห่รับตะหลิวมาทอดปลาเค็มแทน

“ถ้าแกแต่งงานแต่เช้าก็ไม่ต้องตื่นแต่เช้าไง? เมียของแกจะเป็นคนทำเรื่องพวกนี้เอง”

จงชุ่ยยิ้มๆ

จ้าวต้าไห่คิดในใจว่าติงเสี่ยวเซียงที่เราเล็งไว้เพิ่งจะอายุสิบห้าสิบหกปีเท่านั้นเอง ยังเป็นแค่เด็กคนหนึ่ง เรื่องนี้ก็เลยยังไม่ถึงไหน

จ้าวต้าไห่กินอาหารเช้าเสร็จก็เอาข้าวกับเนื้อห้าอย่างและปลาเค็มสองชิ้นใส่กล่องข้าว สะพายไม้คานแล้วก็เอาถังพลาสติกที่ใส่ถุงตาข่ายและกล่องข้าวรวมถึงของอื่นๆ มาสะพายอีกที ถือไฟฉาย สวมหมวกฟาง แล้วเดินออกจากบ้านไปยังท่าเรือเล็กๆ ของหมู่บ้าน รอไม่ถึงห้านาที ก็มีเรือมาพอดีแล้วเตรียมที่จะออกไปส่งคนขึ้นเกาะ

“เรือซ่อมถึงไหนแล้ว?”

“เมื่อไหร่จะออกทะเลหาปลาได้สักที?”

…

“โอ้โห!”

“ต้าไห่ ไปขุดหอยบนเกาะด้วยเหรอ?”

…

“นี่มันงานที่พวกผู้หญิงอย่างพวกฉันทำกัน แกมาทำอะไรที่นี่?”

…

บนเรือมีทั้งคนในหมู่บ้านล่างโถ่วและจากหมู่บ้านอื่นๆ จ้าวต้าไห่ยังเป็นเด็กหนุ่มและเป็นผู้ชายคนเดียว ก็เลยกลายเป็นจุดสนใจของทุกคน ตอนแรกก็ถามเรื่องซ่อมเรือประมงกัน แต่ไม่นานก็เริ่มออกทะเลไปเรื่องอื่น พูดกันว่าการขุดหอยบนเกาะเป็นงานของผู้หญิง ผู้ชายควรจะไปหางานอื่นทำ

จ้าวต้าไห่ก็ตอบไปบ้าง ไม่ตอบบ้าง ผู้หญิงที่ยังไม่ได้แต่งงานในหมู่บ้าน โดยเฉพาะพวกที่แต่งงานแล้วปากจัดมาก พูดจริงจังไม่ได้ ถ้าจริงจังกับพวกเธอมันก็จะยิ่งยุ่งกันไปใหญ่ การขุดหอยบนเกาะเป็นงานของผู้หญิงเหรอ? ก็ไม่เชิง แค่ส่วนใหญ่เป็นผู้หญิงทำเท่านั้นเอง งานที่ทำเงินได้ก็คืองานที่ดี การทำเงินไม่ใช่เรื่องน่าอาย

เครื่องยนต์ดีเซลดัง “ตุบๆๆ” เรือประมงแล่นไปข้างหน้า ตัดผิวน้ำจนเกิดฟองสีขาว ลมพัดมาปะทะหน้า ในจมูกเต็มไปด้วยกลิ่นเค็มของน้ำทะเล

ท้องฟ้าที่มืดสนิทค่อยๆ สว่างขึ้น

แสงสีขาวเหมือนท้องปลาเริ่มปรากฏขึ้นที่ขอบฟ้า ทำให้มองเห็นเกาะใหญ่ๆ ได้หลายเกาะ

เรือประมงชะลอความเร็วลงแล้วก็เทียบท่า

“ช้าๆ! อย่ารีบ!”

…

“ถือของให้ดีๆ!”

…

“ตอนบ่ายสี่โมง”

“จำเวลาไว้ให้ดี ไม่มีการรอ ถ้ามาไม่ทันก็ต้องค้างคืนบนเกาะแล้วรอถึงพรุ่งนี้!”

…

คนขับเรือตะโกนสั่งเสียงดัง

จ้าวต้าไห่ถือไม้คานไว้ข้างหนึ่ง อีกข้างก็ถือถังที่ใส่ถุงตาข่ายและกล่องข้าวไว้ เขาอยู่ตรงหัวเรือ เล็งตำแหน่งให้ดี ก้าวเท้าขึ้นไปบนเกาะแล้วก็เดินไปข้างหน้าทันที

บางจุดบนเกาะมีหอยเยอะ บางจุดมีหอยน้อย ถ้าจะเก็บให้ได้เยอะๆ ก็ต้องเลือกทำเลที่ดี พอเท้าเหยียบลงบนเกาะ ก็ต้องเริ่มทำงานอย่างตั้งใจ ต้องเลือกทิศทางและทำเลที่ดี

จ้าวต้าไห่เดินไปข้างหน้า ตอนเด็กๆ เขาเคยมาที่นี่กับพ่อและแม่สองสามครั้ง แต่ก็มาเล่นเท่านั้น วันนี้เป็นครั้งแรกที่เขามาขุดหอยบนเกาะอย่างจริงจัง ก็เลยไม่คุ้นเคยกับที่นี่ ไม่รู้ว่าตรงไหนมีหอยเยอะ

เฉินฟางหันกลับไปมองจ้าวต้าไห่ที่เดินอยู่ข้างหลังห่างออกไปไม่กี่เมตรในใจก็คิดว่าควรจะพาจ้าวต้าไห่ไปด้วยดีไหม การเลือกที่ขุดหอยบนเกาะเป็นเรื่องสำคัญมาก คนที่ไม่มีประสบการณ์หรือไม่คุ้นเคยกับที่นี่ วันหนึ่งจะเก็บได้ไม่เยอะ

“ต้าไห่!”

“แกมาเดินตามฉันดีไหม?”

เฉินฟางลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็ตัดสินใจที่จะพาจ้าวต้าไห่ไปด้วย คนคนนี้ไม่ใช่คนเหลวไหลคนเก่าแล้ว ในเวลาไม่นานเขาก็หาเงินซ่อมเรือได้ ที่หมู่บ้านชาวประมงแบบนี้การทำเงินไม่ใช่เรื่องง่าย แสดงว่าเขามีความสามารถ การที่ได้หอยน้อยไปไม่กี่กิโลกรัมก็ไม่เป็นไร แต่ถ้าได้ความสัมพันธ์ที่ดีกับเขาก็ถือว่าคุ้มค่ามาก

“คุณป้าครับ”

“คุณป้าทำงานของคุณเถอะครับ!”

“เดี๋ยวผมจะไปหาที่ที่คนน้อยๆ หน่อย การมาเกาะครั้งแรกก็ขอเดินสำรวจให้คุ้นเคยกับที่นี่ก่อน มีของกลับไปหรือไม่ก็ไม่เป็นไรครับ”

จ้าวต้าไห่ส่ายหน้า เฉินฟางแต่งงานกับหลิวฉีซานในหมู่บ้านล่างโถ่ว การออกมาตอนตีสามตีสี่ไม่ใช่การออกมาเดินเล่น แต่เป็นการมาหาเงิน ถ้าพาไปเพิ่มหนึ่งคนก็หมายถึงรายได้ลดลงหนึ่งส่วน ถึงแม้จะเป็นเงินแค่ร้อยกว่าหยวน แต่การทำเงินที่หมู่บ้านชาวประมงมันไม่ง่ายเลย เงินร้อยกว่าหยวนไม่ใช่เงินก้อนเล็กๆ เลย แต่มันเป็นรายได้จากการทำงานหนักทั้งวันท่ามกลางแสงแดดและลม ถ้าใครหาเงินเพื่อเลี้ยงครอบครัวแล้ว ไม่ว่าจะได้มากได้น้อยก็เป็นเรื่องใหญ่เสมอ ถึงเฉินฟางจะเต็มใจจะพาไป แต่เราก็ไม่ควรเป็นคนไม่มีมารยาท นอกจากนี้ ทุกคนที่มาขุดหอยบนเกาะมักจะมีที่ประจำและเส้นทางของตัวเอง การที่เขาตามไปครั้งหนึ่งก็เหมือนกับได้ไปเรียนรู้เส้นทางทำมาหากินของคนอื่น ซึ่งมันจะกลายเป็นเรื่องที่ลำบากในภายหลัง เฉินฟางไม่ใช่พ่อแม่ของเขา เป็นเพียงคนในหมู่บ้านเดียวกัน ต้องให้ความสำคัญกับเรื่องที่ควรให้ความสำคัญ ไม่สามารถปล่อยปละละเลยได้

เฉินฟางรู้ว่าจ้าวต้าไห่ไม่เต็มใจที่จะตามไปก็เลยไม่ได้พูดอะไรมาก แค่เตือนให้ระวังความปลอดภัย แล้วก็หันหลังเดินไปยังที่ที่เธอคุ้นเคย

จ้าวต้าไห่รอให้คนอื่นๆ ที่มาพร้อมกันแยกย้ายกันไป แล้วก็เลือกทิศทางและตำแหน่งที่ไม่มีคนอยู่ จากนั้นก็เร่งความเร็ว ไม่ได้ปีนขึ้นไปที่สูงมากนัก ยิ่งเกาะสูงมากก็จะยิ่งแห้งมาก หอยจะไต่ขึ้นมาบนที่ที่อยู่เหนือน้ำเล็กน้อย ซึ่งที่แบบนี้จะมีความชื้นมากกว่า หอยถึงจะไต่ขึ้นมาได้ โดยเฉพาะช่วงน้ำลดที่เหมาะสม พวกมันจะอยู่กันเป็นฝูงๆ

จ้าวต้าไห่ใช้มือและเท้าปีนไปข้างหน้า ทุกก้าวที่เดินไปข้างหน้าต้องดูให้ดีก่อนแล้วค่อยก้าวออกไป บริเวณเกาะโดยเฉพาะส่วนที่อยู่ใกล้น้ำถูกน้ำทะเลซัดและคลื่นกระทบมานานหลายปี ทำให้มันเปียกและลื่นมาก ถ้าพลาดตกลงไปก็ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ ถ้าเบาก็แค่หัวแตกเลือดไหล ถ้าหนักหน่อยก็แขนขาหัก ถ้าตกลงไปในทะเลก็แทบจะเอาชีวิตไม่รอดเลย

บางคนอาจจะคิดว่าตกทะเลไปแล้วก็ไม่เป็นไร แค่ว่ายน้ำเป็นก็ปีนกลับขึ้นมาได้ก่อนอื่นก็ต้องดูว่าสามารถปีนขึ้นมาจากโขดหินบนเกาะได้ไหม ยังไม่รวมถึงเปลือกหอยนางรมที่ขึ้นอยู่บนโขดหินที่พร้อมจะบาดมือ แต่แค่คลื่นที่ซัดเข้ามาอย่างต่อเนื่องและดูเหมือนไม่เป็นอันตรายอะไรก็สามารถฆ่าคนได้อย่างไม่รู้ตัวแล้ว การตกลงไปในทะเลที่เปิดกว้างก็อาจจะยังพอมีโอกาสที่จะมีคนมาช่วยได้บ้าง

แต่ถ้าตกลงไปข้างๆ เกาะแล้วมีคลื่นซัดเข้ามา โอกาสที่จะรอดชีวิตก็น้อยมาก คลื่นพวกนี้จะซัดพาคนไปกระแทกกับโขดหิน พอคลื่นซัดกลับไปก็จะดูดคนลงไปในทะเลอีกครั้ง ถ้าเป็นแบบนี้หลายๆ รอบก็จะหมดแรง และทำได้แค่เพียงมองดูตัวเองจมลงไปในน้ำจนเสียชีวิต

จ้าวต้าไห่เหงื่อออกท่วมตัว ไม่เพียงแค่โขดหินบนเกาะที่ปีนยาก แต่ที่สำคัญกว่านั้นคือเขาต้องมีสมาธิตลอดเวลา ทำให้ร่างกายใช้พลังงานเร็วมาก

จ้าวต้าไห่ไม่รีบปีนต่อไป เขาหยุดพักแล้วหยิบกระบอกน้ำขึ้นมาดื่มสองสามอึก พักไปพลางมองไปรอบๆ ไปพลาง บริเวณรอบๆ ไม่มีคนอื่นมาขุดหอยเลย มีเพียงจุดเล็กๆ สีดำที่เขาเดินผ่านมาเท่านั้น เขาตัดสินใจว่าจะหาหอยจากตรงนี้เลย

จ้าวต้าไห่เริ่มหาอย่างละเอียด เน้นไปที่โขดหินที่อยู่เหนือน้ำที่ถูกคลื่นซัดมาครึ่งเมตร ใช้เวลาไม่กี่นาที เขาก็เห็นหอยห้าหกตัวบนโขดหินที่อยู่ใต้เงาของหินอีกก้อนหนึ่ง ตัวใหญ่พอสมควรขนาดเท่ากำปั้นเด็ก เขารู้ได้ทันทีว่านี่คือ หอยนางรมยักษ์

หอยนางรมยักษ์เป็นหอยชนิดหนึ่งที่พบได้ทั่วไป มักจะเติบโตบนโขดหินข้างชายหาด ตัวค่อนข้างใหญ่ เนื้อเยอะและแน่น ราคาไม่สูง แต่รสชาติดีมาก เป็นที่นิยมของร้านอาหาร ภัตตาคาร และร้านอาหารข้างทาง

จ้าวต้าไห่ใช้คีมคีบถ่านคีบหอยใส่ถุงตาข่าย นี่คือผลงานชิ้นแรกของวันนี้

จ้าวต้าไห่ไม่ได้รีบจากไป ไม่ว่าจะเป็นหอยชนิดไหนก็มักจะอยู่รวมกันเป็นกลุ่มๆ พอเจอห้าหกตัวบนหินก้อนหนึ่ง ก็มั่นใจได้เลยว่าหินก้อนอื่นๆ ที่อยู่ใกล้ๆ ก็ต้องมีอีกแน่นอน

จ้าวต้าไห่ก็เจอหอยนางรมยักษ์ขนาดเท่าๆ กันอีกสิบกว่าตัวในระยะไม่ถึงสองสามเมตรจากโขดหินก้อนแรก แล้วก็เก็บทั้งหมดใส่ถุงตาข่าย

“ได้เงินมาสามสิบหยวนแล้ว!”

จ้าวต้าไห่รู้สึกดีใจมาก เรือประมงอุดร่องรอยเสร็จแล้วก็ต้องตากไว้หลายวันถึงจะทาขี้ผึ้งน้ำมันยางได้ การอยู่บ้านว่างๆ ก็เลยออกมาขุดหอยบนเกาะ ถึงจะเหนื่อยหน่อยแต่ก็ทำเงินได้ มันดีไม่ใช่เหรอ? เงินจะมาจากไหนล่ะ? ก็มาจากการเก็บสะสมแบบนี้แหละ

จ้าวต้าไห่ก็เดินต่อไปอย่างต่อเนื่อง มองหาหอยด้วยสายตาที่ตั้งใจ