บทที่ 75: ทำงานหนักเพื่อเงิน

จ้าวต้าไห่ยืนอยู่บนโขดหินก้อนหนึ่ง มองดูดวงอาทิตย์สีขาวจ้า หรี่ตาลงเล็กน้อย ทะเลแตกต่างจากที่อื่น พอมีแดดเมื่อไหร่ อุณหภูมิก็จะสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว เกาะที่ไม่มีต้นไม้และแม้แต่ดิน มีแต่หิน ก็จะร้อนเร็วขึ้นไปอีก แสงแดดที่สะท้อนจากผิวน้ำทำให้เขาปวดตามาก เขาก้มลงมองถุงตาข่ายในมือที่ใส่หอยนางรมยักษ์ไว้แล้ว ค่อนถุงแล้ว น่าจะมีสักสี่สิบห้าสิบกิโลกรัม

จ้าวต้าไห่รู้ว่าตัวเองแตกต่างจากเฉินฟางและคนอื่นๆ ที่คุ้นเคยกับเกาะนี้และมีแหล่งหาหอยเป็นของตัวเอง บริเวณใกล้ๆ ที่ขึ้นเกาะหรือที่ปีนง่ายๆ คงไม่มีอะไรให้เก็บแล้ว เราจึงอาศัยความหนุ่มแน่นและแข็งแรง ปีนไปยังจุดที่คนอื่นไปได้ยากกว่า การที่เฉินฟางเป็นผู้หญิง ไม่ว่ายังไงกำลังและความกล้าก็สู้ผู้ชายไม่ได้ หลายจุดบนเกาะที่เธอไปไม่ได้ เรื่องนี้พิสูจน์แล้วว่าเป็นการตัดสินใจที่ถูกต้อง ใช้เวลาไม่ถึงสองชั่วโมงก็ได้หอยนางรมยักษ์ตัวใหญ่ๆ สี่ห้าสิบกิโลกรัมแล้ว กิโลกรัมละสิบกว่าหยวนก็ได้เงินห้าร้อยหกร้อยหยวนแล้ว

จ้าวต้าไห่มัดปากถุงตาข่ายให้แน่น หาแอ่งน้ำทะเลเล็กๆ แล้วเอาถุงหอยแช่ลงไป วางหินสองสามก้อนทับไว้ การหิ้วหลายสิบกิโลกรัมปีนโขดหินมันอันตรายมาก เขาจึงวางทิ้งไว้ก่อน ตอนขากลับค่อยหิ้วกลับไป

จ้าวต้าไห่พักอยู่สิบกว่านาที แล้วก็เริ่มทำงานต่อ แต่ไม่ได้เน้นหาที่ที่อยู่เหนือน้ำแล้ว เพราะพอพระอาทิตย์ขึ้นอุณหภูมิก็สูงขึ้น หอยที่อยู่ตรงจุดนี้ก็จะมุดหายไปในน้ำ หรือถ้าเห็นก็ไม่กล้าเข้าไปแตะ เพราะคลื่นอาจจะซัดเข้ามาทำให้เรายืนไม่มั่นคงแล้วตกทะเลไปได้ เวลานี้ถ้าอยากจะหาหอยก็ต้องหาตามรอยแยกของหินแทน อุณหภูมิบนเกาะสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว แต่บริเวณรอยแยกของหินมักจะยังชื้นอยู่มาก บางจุดก็ยังมีน้ำทะเลขังอยู่ตลอดเวลา หอยที่ขึ้นมาบนเกาะในตอนกลางคืนหรือตอนน้ำขึ้นก็จะซ่อนตัวอยู่ในนั้น

จ้าวต้าไห่เดินไปที่หน้าช่องหินที่เกิดจากโขดหินสองก้อน พอมองเข้าไปด้วยแสงจากดวงอาทิตย์ที่ส่องเข้ามา เขาก็เห็นหอยนางรมยักษ์สามสี่ตัวกับหอยขมอีกสองสามตัวอยู่ข้างใน หอยขมเป็นหอยอีกชนิดหนึ่ง สามารถหาได้ในที่ที่หาหอยนางรมยักษ์ได้ ตัวเล็กกว่าหอยนางรมยักษ์มาก มีรสขมหวานๆ นิดหน่อย หลายคนไม่ชอบรสชาติแบบนี้ ราคาจึงถูกกว่าหอยนางรมยักษ์มาก

เห็นแล้วก็ต้องเก็บ ไม่ว่าราคาจะถูกแค่ไหนก็ยังได้เงินกิโลกรัมละสองสามหยวน

ใครจะเจอเงินแล้วไม่เก็บกันเล่า?

คีมคีบถ่านใช้ไม่ได้แล้ว เขาก็หยิบคราดเหล็กยาวครึ่งเมตรออกมา แล้วสอดเข้าไปในช่องหินเกี่ยวหอยนางรมยักษ์กับหอยขมออกมาได้ แล้วก็เอาถุงตาข่ายใบใหม่มาใส่ แล้วเดินหน้าต่อไป เพื่อหาหอยนางรมยักษ์กับหอยขมในรอยแยกของหินต่อไป

เสื้อผ้าของจ้าวต้าไห่เปียกโชกไปด้วยเหงื่อ เหงื่อไหลลงมาอย่างไม่ขาดสาย เขาเงยหน้าขึ้น หรี่ตามองดูดวงอาทิตย์ที่อยู่กลางท้องฟ้า เขาเอาแต่ก้มหน้าก้มตาหาหอยและเกี่ยวหอย จนไม่ทันสังเกตว่าเวลาได้ล่วงเลยไปจนบ่ายโมงแล้ว เขาจึงหาโขดหินก้อนใหญ่ๆ ที่มีเงาบังแดด แล้วนั่งลง เอาถังที่เอามาด้วยออกมา หยิบกล่องข้าวออกมา กินอาหารเช้าตั้งแต่ตีสามตีสี่จนถึงตอนนี้ก็ผ่านมาแปดชั่วโมงแล้ว ตลอดเวลาเขาเอาแต่ปีนขึ้นลงโขดหิน แค่ดื่มน้ำไปสองสามอึกและพักไปสิบกว่านาทีเท่านั้น ตอนนี้เขาทั้งหิวทั้งเหนื่อย

จ้าวต้าไห่กินอย่างหิวกระหาย เนื้อห้าอย่างชิ้นใหญ่ๆ ที่มีไขมันถูกยัดเข้าไปในปาก เคี้ยวไม่ทันก็กลืนลงไปเลย ปลาเค็มก็กินกับข้าวได้ดีมาก ใช้เวลาไม่ถึงสิบนาที อาหารในกล่องก็ถูกกินจนเกลี้ยง เขาดื่มน้ำไปสองอึก แล้วก็เรอออกมา นั่งพักอยู่สองสามนาทีก็ลุกขึ้นแล้วเดินหน้าต่อไปเพื่อเกี่ยวหอย การขึ้นเกาะมาขุดหอยไม่ใช่เรื่องยากอะไร ไม่มีเทคนิคอะไรมากนัก หอยนางรมยักษ์หรือหอยขมก็อยู่ตรงส่วนที่เหนือน้ำหรืออยู่ในรอยแยกของหิน ถ้าจะให้ได้เยอะๆ ก็ต้องมีกำลังขาที่ดีพอจะปีนโขดหินได้ และต้องอดทนกับความเหนื่อยยากและทนแดดได้

จ้าวต้าไห่ยืนอยู่ตรงกลางระหว่างโขดหินก้อนใหญ่สองก้อน ซึ่งมีรอยแยกขนาดเท่ากับต้นขาคน ลมเย็นๆ พัดออกมาจากข้างใน ทำให้ร่างกายที่ร้อนระอุของเขาเย็นลง แล้วก็รู้สึกหนาวสั่นเล็กน้อย

จ้าวต้าไห่มองดูช่องหินที่มืดสนิท มองไม่เห็นข้างใน แต่ที่แบบนี้มักจะมีของดีอยู่ หอยก็ต้องมีไม่น้อย เขาคิดได้ว่าเอาไฟฉายมาด้วย ก็รีบหยิบขึ้นมาส่องเข้าไปข้างใน

บ้าเอ๊ย!

เยอะขนาดนี้เลยเหรอ?

จ้าวต้าไห่ตกตะลึงไปชั่วขณะ ช่องหินไม่ลึกมากแค่ไม่ถึงสามเมตร คนเข้าไปไม่ได้ แต่พื้นที่ข้างในค่อนข้างดี ปากทางกว้างสามสิบเซนติเมตร แต่ข้างในกว้างเท่าฝ่ามือสองข้าง ที่สำคัญคือข้างในเต็มไปด้วยหอยนางรมยักษ์และหอยขมที่ปีนขึ้นมาอยู่กันอย่างหนาแน่น ซ้อนทับกันอยู่เป็นชั้นๆ จนรู้สึกขนลุก

จ้าวต้าไห่ใช้เวลาพักใหญ่กว่าจะฟื้นตัวได้ เขาก็เอาถุงตาข่ายใบใหม่มา สอดคราดเข้าไปเกี่ยวหอยออกมาทีละตัวๆ หอยนางรมยักษ์และหอยขมตัวใหญ่ๆ ก็กลิ้งออกมา เวลานี้เขาอยากจะใช้จอบมากกว่า

จ้าวต้าไห่เกี่ยวหอยออกมาได้ครึ่งหนึ่งแล้วก็ใส่ลงในถุงตาข่าย แล้วก็เกี่ยวส่วนที่ลึกกว่านั้นออกมา คราดเหล็กใช้การไม่ได้แล้ว แต่โชคดีที่เขาเอาเหล็กเส้นยาวสี่เมตรมาด้วย เวลานี้ก็เลยได้ใช้งานพอดี

จ้าวต้าไห่ก็เข้าใจทันทีว่าทำไมช่องหินนี้ถึงมีหอยเยอะขนาดนี้ มีซากปลาขนาดเท่าฝ่ามือหลายตัวอยู่ข้างใน ซึ่งถูกหอยกินจนเหลือแต่ก้างปลา คงเป็นตอนที่น้ำขึ้นหรือมีลมแรงจนคลื่นซัดซากปลาเข้ามา ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมถึงมีหอยเยอะขนาดนี้ คนเราตายเพราะเงิน นกตายเพราะอาหาร หอยนางรมยักษ์กับหอยขมก็มาที่นี่เพื่อกินปลา ตอนนี้ก็เลยกลายเป็นของของเรา

จ้าวต้าไห่เกี่ยวหอยนางรมยักษ์และหอยขมทั้งหมดออกมาจนหมดแล้วก็ใส่ลงในถุงตาข่าย ลองกะน้ำหนักดูแล้วหนักมาก น่าจะมีประมาณสี่สิบกิโลกรัม เขาใช้เวลาตลอดทั้งเช้าหกเจ็ดชั่วโมง ปีนขึ้นลงโขดหินมาหลายรอบ แต่รวมๆ กันก็ได้แค่ห้าสิบกิโลกรัมเท่านั้น แต่พอโชคดีมาถึงก็ห้ามไม่อยู่แล้ว แค่ช่องหินช่องเดียวก็ได้มาเยอะขนาดนี้ ทะเลนี่มันมหัศจรรย์จริงๆ

จ้าวต้าไห่รู้สึกดีใจมาก เขาหยิบไฟฉายที่วางอยู่ข้างๆ ขึ้นมา กำลังจะปิด ก็ลองส่องเข้าไปในช่องหินดู ปรากฏว่ามีแสงสีเขียวอมฟ้าเล็กๆ กระพริบออกมา

เป็นไปไม่ได้มั้ง?

ยังมีของอีกเหรอ?

จ้าวต้าไห่ตะลึงไปชั่วขณะ ใช้ไฟฉายส่องเข้าไปดูอย่างละเอียด แล้วก็ยิ้มออกมา มีของจริงๆ และเป็นปูม้าสีเขียวตัวหนึ่งด้วย มันคงวิ่งเข้ามาในช่องหินเพื่อกินปลาเหมือนกับหอยนางรมยักษ์กับหอยขม

จ้าวต้าไห่ก็ใช้ตะขอเหล็กเส้นยาวสองเมตรเกี่ยวปูม้าสีเขียวออกมาอย่างช้าๆ ต้องพยายามอย่าให้ก้ามใหญ่ๆ ของมันหลุดออกไป เขาก็ใช้ความพยายามอยู่พักหนึ่งจึงเกี่ยวออกมาได้ แล้วก็ใช้มือจับมันไว้ เอาเชือกที่เตรียมไว้มัดมันไว้ ตัวมันหนักหนึ่งกิโลกรัมกว่าๆ เกือบหนึ่งกิโลครึ่ง นี่ก็จะได้เงินอีกหนึ่งร้อยกว่าหยวนแล้ว

จ้าวต้าไห่มองดูเวลาก็เห็นว่าเป็นเวลาบ่ายสามโมงแล้ว คนขับเรือบอกว่าจะมารับตอนสี่โมงเย็น วันนี้ได้ของเยอะมากแล้ว จะพยายามหาหอยนางรมยักษ์กับหอยขมเพิ่มอีกก็ได้ แต่เขาก็ไม่โลภแล้ว เขาเก็บของแล้วก็เริ่มเดินกลับ ตอนที่มาตัวเปล่าก็ง่ายมาก แต่ตอนกลับต้องหิ้วถุงสองถุงที่หนักรวมกันเป็นร้อยกว่ากิโลกรัม ปีนขึ้นลงบนโขดหินที่ลื่นๆ ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย เขาใช้แรงไปเยอะมากจนเหนื่อยสุดๆ กว่าจะกลับมาถึงที่ขึ้นเกาะได้