บทที่ 76: ทำเงินได้เยอะ ทั้งผู้ชายผู้หญิงก็มากันหมด!

จ้าวต้าไห่มองซ้ายมองขวา เราเป็นคนแรกที่กลับมา ผ่านไปสิบกว่านาทีก็ยังคงมีแต่เราคนเดียว ต้องรออีกเกือบครึ่งชั่วโมงจนเกือบจะห้าโมงเย็นแล้ว ถึงจะมีคนอื่นทยอยกลับมา

เรือประมง?

ตอนนี้เพิ่งจะปรากฏตัว ยังไม่ทันเทียบท่าเลย

จ้าวต้าไห่พบว่าเรายังเด็กเกินไปจริงๆ

ตอนที่คนขับเรือส่งคนมาที่นี่เมื่อเช้าบอกว่าจะมารับตอนสี่โมงเย็น เราก็คิดว่าสี่โมงเย็นจริงๆ ตอนนี้เลยสี่โมงเย็นไปแล้วเกือบห้าโมงเย็น

รอตั้งหนึ่งชั่วโมงเต็มๆ ถ้ารู้แบบนี้ตั้งแต่แรก เราก็คงขุดหอยต่อ จะได้อีกยี่สิบกิโลกรัม นี่ก็สองสามร้อยหยวนแล้วนะ

“โอ้โห!”

“กลับมาเร็วขนาดนี้เลยเหรอ?”

…

“หา!”

“นี่มันเป็นร้อยกว่ากิโลกรัมเลยนี่!”

…

“ตัวขนาดนี้อย่างน้อยก็สิบห้าหยวนต่อกิโลกรัม อาจจะได้ถึงสิบเจ็ดสิบแปดหยวนเลยก็ได้ วันหนึ่งทำเงินได้เกือบสองพันหยวนเลยนะ”

…

จ้าวต้าไห่พบว่าทุกคนมองเราด้วยสายตาที่แปลกๆ

ก็เพราะว่าเราเพิ่งขึ้นเกาะครั้งแรกแต่ได้หอยมาเยอะขนาดนี้

คนอื่นได้มาน้อยที่สุดก็สิบยี่สิบกิโลกรัม มากที่สุดก็ไม่เกินสามสิบกิโลกรัม ใส่ในถุงตาข่ายเล็กๆ แล้วหิ้วกลับมา ส่วนเราคนเดียวได้มาเกินร้อยกิโลกรัม ถือด้วยมือไม่ไหว ต้องใช้ไม้คานแบกกลับมา

หอยนางรมยักษ์หรือหอยขมสิบยี่สิบกิโลกรัมก็แค่สองสามร้อยหยวน

การทำเงินจากเรื่องนี้ขึ้นอยู่กับช่วงน้ำขึ้นน้ำลงที่เหมาะสม ซึ่งมีแค่สิบกว่าวันในหนึ่งเดือน แถมไม่ใช่ทุกวันที่จะมีหอยสิบยี่สิบหรือสามสิบกิโลกรัมให้เก็บได้ เฉลี่ยแล้ววันหนึ่งเก็บได้สิบกิโลกรัมก็ถือว่าดีมากแล้ว เดือนหนึ่งรายได้ก็แค่พันกว่าหยวน

แต่ตอนนี้เราได้มาเกินร้อยกิโลกรัมในวันเดียว ก็เลยกลายเป็นคนที่เด่นที่สุดในสนามนี้ไปเลย

“ฮ่า!”

“พรุ่งนี้พวกคุณไม่ต้องมาแล้ว ให้ผู้ชายที่บ้านมาแทน!”

จ้าวต้าไห่ยิ้มๆ แล้วชี้ไปที่ทิศทางที่เขาไปขุดหอย

ทำไมถึงได้หอยมาเยอะขนาดนี้? ไม่ได้มีเทคนิคอะไรมากมาย แค่เราหนุ่มแน่นและแข็งแรง ปีนโขดหินได้ ไปในที่ที่คนอื่นไปได้ยาก และในที่ที่คนน้อยก็เลยได้เยอะกว่า

คนที่ขึ้นเกาะมาในวันนี้มีแต่ผู้หญิง แรงกายและกำลังใจสู้ผู้ชายไม่ได้ พวกเธอจึงไปแต่ที่ที่เดินง่ายๆ ที่ๆ ไปบ่อยๆ เดือนหนึ่งมาสิบกว่าครั้ง เก็บได้สามห้ากิโลกรัมก็ถือว่าดีแล้ว สิบยี่สิบกิโลกรัมก็ถือว่าโชคดีสุดๆ แล้ว ยิ่งกว่านั้นคนหลายสิบคนยังไปรวมกันอยู่ในที่เดียว ทำได้แค่ตักน้ำแกงกินเท่านั้น การจะได้กินเนื้อนั้นยากยิ่งกว่าขึ้นสวรรค์

“โอ้โห”

“ตอนเช้าไม่พูดอะไรเลย มาพูดตอนนี้เหรอ?”

…

“เฮ้อ!”

“ทำเงินได้ก็พอแล้ว!”

“ผู้ชายทำผู้หญิงทำก็เหมือนกันไม่ใช่เหรอ?”

…

จ้าวต้าไห่เดินไปกลับสองรอบเพื่อยกหอยสองถุงใหญ่ขึ้นเรือ เมื่อเช้าผู้หญิงพวกนี้ยังหัวเราะเยาะเราที่เป็นผู้ชายแต่มาขุดหอยกับพวกเธอ ตอนนี้เราก็ต้องพูดกลับไปบ้าง แต่พอพูดจบก็ไม่ได้พูดอะไรอีก เรามีปากแค่ปากเดียว แต่คนรอบข้างมีตั้งยี่สิบสามสิบปาก ถ้าพวกเธอร่วมมือกัน เราก็สู้ไม่ได้แน่นอน เราควรรู้จักพอแล้วหยุดแต่พอดี แต่พรุ่งนี้ต้องมีผู้ชายขึ้นเกาะมาขุดหอยแน่นอน

ผู้หญิงพวกนี้รู้ดีว่าการจะได้หอยเยอะขนาดนี้ต้องไปที่ที่ไกลกว่าเดิม ซึ่งพวกเธอไปไม่ได้แล้ว วันนี้กลับไปพวกเธอต้องเอาเรื่องนี้ไปเล่าให้ผู้ชายที่บ้านฟังแน่นอน หอยสามห้ากิโลกรัมหรือสิบกว่ากิโลกรัมพวกเขาก็ไม่สนใจ แต่ถ้าได้เป็นร้อยกว่ากิโลกรัมก็อีกเรื่องหนึ่งแล้ว

วันหนึ่งทำเงินได้หนึ่งพันแปดร้อยหยวน ใครบ้างจะไม่รู้สึกอยากได้?

เฉินฟางมองหอยสองถุงใหญ่ที่อยู่ข้างๆ เท้าของจ้าวต้าไห่ก็รู้สึกสับสน ตอนเช้ายังคิดว่าจ้าวต้าไห่เพิ่งขึ้นเกาะเป็นครั้งแรกและไม่มีประสบการณ์ จะพาเขาไปด้วย แต่ไม่คิดเลยว่าวันหนึ่งเขาจะได้หอยเยอะกว่าเธอหลายเท่า เธอจึงมองไปที่ทิศทางที่จ้าวต้าไห่ไปเมื่อเช้าตรู่ แล้วก็ตัดสินใจว่าพรุ่งนี้จะต้องให้ผู้ชายที่บ้านขึ้นเกาะมาด้วย

จ้าวต้าไห่กลับมาถึงท่าเรือของหมู่บ้านก็แบกหอยกลับบ้านไป หอยนางรมยักษ์และหอยขม รวมถึงปูม้าสีเขียวตัวใหญ่ได้ถูกขายไปแล้ว เขาเหลือแต่หอยขมตัวเล็กๆ ไว้สี่ห้ากิโลกรัม ขายให้กับคนขับเรือประมงที่รับส่งคนไปเกาะไปเลย ในราคารวมกันกิโลกรัมละสิบหกหยวน ซึ่งถูกกว่าราคาตลาดเล็กน้อย แต่ก็ทำให้เราไม่ต้องไปเมืองเพื่อขายเอง ถือว่ารับได้ พอชั่งดูได้น้ำหนักทั้งหมดหนึ่งร้อยยี่สิบห้ากิโลกรัมสามตำลึง ทำเงินได้สองพันสี่หยวนแปดสิบเฟิน ถือว่าดีมากจริงๆ แต่ถ้าไม่ใช่เพราะบังเอิญเจอหอยนางรมยักษ์และหอยขมที่รวมตัวกันอยู่ในช่องหินนั้น เงินที่ได้ก็คงจะแค่ครึ่งเดียว

จ้าวต้าไห่แวะไปบ้านคุณตาทวดจ้าวสือ คุยกันอยู่พักหนึ่งแล้วก็เหลือหอยขมไว้สองกิโลกรัม แล้วจึงเดินกลับบ้าน พอถึงบ้านก็เป็นเวลาเกือบเจ็ดโมงเย็นแล้ว ฟ้าก็มืดสนิทไปนานแล้ว เขาวางถังกับไม้คานลง ล้างมือเท้าจนสะอาด แล้วก็เริ่มทำอาหาร ข้าวได้ถูกหุงไว้แล้ว ทำงานมาทั้งวันก็ไม่ต้องพิถีพิถันอะไรมาก เขาไปเก็บผักจากสวนมาหนึ่งกำมือ หอยขมตัวเล็กๆ สองสามกิโลกรัมก็ล้างจนสะอาด ผัดผักหนึ่งจาน ต้มซุปหอยขมกับขิงหั่นบางๆ อีกหนึ่งหม้อ ไม่ถึงยี่สิบนาที อาหารสองอย่างก็พร้อมเสิร์ฟ เขาเปิดไฟในห้องโถงเพราะข้างนอกมีแมลงเยอะ แล้วก็จัดโต๊ะ ย้ายข้าวกับกับข้าวไป แล้วก็เริ่มกินอาหารเย็น

จงชุ่ยพอได้ยินว่าวันเดียวเขาทำเงินได้สองพันหยวนก็รู้ว่าเขาต้องไปที่ที่คนน้อยๆ เธอบอกให้เขาระมัดระวังให้ดี เงินหาได้ก็หาไป เงินบางส่วนหาไม่ได้ก็ไม่ต้องพยายาม

จ้าวต้าไห่พยักหน้ารับ การออกทะเลหาเงินต้องเผชิญกับอันตรายอยู่แล้ว จงชุ่ยมีประสบการณ์มาทั้งชีวิตก็เข้าใจเรื่องนี้ เธอเป็นห่วงแต่ไม่ได้ห้ามเรา แค่เตือนให้ระมัดระวังความปลอดภัยเท่านั้น

จ้าวต้าไห่กินข้าวเย็นเสร็จก็เข้านอนแต่หัวค่ำ พอถึงตีสามของวันถัดมา เขาก็ออกไปที่ท่าเรือ ซึ่งคึกคักมาก มีคนเยอะกว่าเมื่อวานถึงสองเท่า พอเห็นแล้วก็รู้เลยว่าเป็นสามีภรรยา หรือไม่ก็พี่น้องที่มาด้วยกัน

จ้าวต้าไห่หัวเราะเยาะในใจ เมื่อวานผู้หญิงพวกนี้ยังบอกว่าการขุดหอยบนเกาะเป็นงานของผู้หญิง แต่พอมาวันนี้ก็ไม่คิดแบบนั้นแล้ว

จ้าวต้าไห่นั่งเรือประมงออกไปเกาะเดิมของเมื่อวาน แต่พอทำไปทั้งวันแล้วก็ไม่ได้หอยเยอะเท่าไหร่ รวมกันแล้วยังไม่ถึงสิบห้ากิโลกรัมด้วยซ้ำ ช่วงน้ำลดไม่ดีเท่าเมื่อวาน หอยก็น้อย ตัวก็เล็ก คนขึ้นเกาะมาเยอะ ก็เลยไม่ได้หอยเยอะเท่าไหร่ แต่ก็ยังมีคนไปหาปูม้าสีเขียว แต่ยังไม่ถึงฤดูของมัน ปูม้าสีเขียวบนเกาะจึงไม่เยอะ ครึ่งวันก็หาได้แค่สองตัว แถมยังตัวเล็กๆ หนักไม่ถึงหนึ่งตำลึง ขายไม่ได้เงินก็เลยต้องปล่อยไป

จ้าวต้าไห่ขายหอยที่ได้มาบนเรือ ทำเงินได้ไม่ถึงสองร้อยหยวน หมู่บ้านริมทะเลเป็นที่เล็กๆ มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น ใครได้เงินเยอะจากที่ไหน ข่าวก็จะแพร่ไปเร็วมาก ทุกคนก็เลยแห่กันไป การขุดหอยก็เป็นแบบนี้แหละ วันนี้คนเยอะ พรุ่งนี้ก็คงจะเยอะกว่านี้อีก ทุกเกาะก็มีคนขึ้นไปเต็มไปหมด ทุกคนก็เลยทำเงินได้ไม่เท่าไหร่ เขาจึงตัดสินใจว่าพรุ่งนี้จะไม่ขึ้นเกาะแล้ว

จ้าวต้าไห่กินข้าวเย็นเสร็จก็หิ้วตะเกียงเจ้าพายุออกไปข้างนอก สองสามวันมานี้เอาแต่ขุดหอย ตอนนี้ก็เลยต้องไปดูเรือหน่อย พอเดินผ่านป่าไป ก็เห็นแสงไฟตรงที่เรือประมงอยู่ พอเดินเข้าไปดูใกล้ๆ ก็เป็นจ้าวสือ

จ้าวสือเห็นจ้าวต้าไห่ก็บอกว่าพรุ่งนี้สามารถทาขี้ผึ้งน้ำมันยางได้แล้ว

จ้าวต้าไห่ตัดสินใจว่าพรุ่งนี้เช้าจะไปซื้อน้ำมันยางที่เมือง แล้วกลับมาเริ่มงานเลย ต้องทาหลายรอบ จะได้ซ่อมเรือให้เสร็จเร็วๆ