บทที่ 78: อายุแค่สิบห้าสิบหกจะคิดอะไรได้?

จ้าวต้าไห่มองดูเวลา ตอนนี้ก็สิบโมงแล้ว เรามาถึงเมืองตั้งแต่เจ็ดโมงเช้าเมื่อวานจ้าวสือบอกเราว่าเรือประมงต้องใช้อะไรบ้าง เราก็พบว่าลืมของไปเยอะ วันนี้เลยต้องมาซื้อ สิ่งที่สำคัญที่สุดคือต้องหายางรถยนต์เก่าๆ และลูกโฟมขนาดเท่าลูกฟุตบอล ซึ่งต้องใช้บนเรือประมงทั้งนั้น แล้วก็ซื้อของอื่นๆ อีกหลายอย่างด้วย แล้วก็จ้างรถสามล้อคันหนึ่งเพื่อขนของ นัดกันไว้ว่าจะกลับหมู่บ้านล่างโถ่วในอีกหนึ่งชั่วโมง

จ้าวต้าไห่ขี่มอเตอร์ไซค์ไปที่ตลาด คุณย่าจงชุ่ยคอยคิดถึงเรื่องต้นไม้ผลที่ปลูกไว้ให้เหลนคนโตมาตลอด วันนี้ก็เลยถือโอกาสมาดูเลย ใช้เวลาไม่นานก็เลือกต้นกล้าลิ้นจี่ ลำไย และโลควอทอย่างละสองต้น แล้วก็หยางเหมยกับกล้วยอย่างละสองต้น ใส่ไว้ในถังที่อยู่บนโครงที่เบาะหลังมอเตอร์ไซค์ พอเหลือเวลาอีกครึ่งชั่วโมงก็จะถึงเวลานัดกับรถสามล้อเพื่อกลับหมู่บ้าน ตลาดอยู่ไม่ไกลจากตลาดปลา เขาก็บิดคันเร่งไปดูว่าเจอติงเสี่ยวเซียงหรือเปล่า ตอนนี้ตลาดเช้าเลิกแล้ว บางทีจางลี่อาจจะไม่อยู่ที่แผงปลา แล้วเราก็จะได้คุยกับเธอสองสามคำ

จ้าวต้าไห่ขี่มอเตอร์ไซค์มาถึงหน้าตลาดปลา กำลังจะหาที่จอดรถพอดี ก็เงยหน้าขึ้นมอง เห็นติงเสี่ยวเซียงกำลังเดินมาทางเราแต่ไกล ยังไม่ทันได้ดีใจ ก็เห็นจางลี่เดินตามมาข้างๆ

จบแล้ว!

ทำไงดี?

เรามาที่นี่เพื่อเจอติงเสี่ยวเซียง แต่ไม่ได้อยากเจอจางลี่ ตอนนี้ถ้าเดินเข้าไป ก็เท่ากับบอกจางลี่อย่างโจ่งแจ้งว่าเราอยากจะสอยคะน้าน้อยๆ ของบ้านเธอ

จ้าวต้าไห่ก็คิดอะไรขึ้นมาได้ทันที เขาก้มตัวลง แล้วแกะเชือกที่อยู่บนเบาะหลังมอเตอร์ไซค์ออก แล้วก็มัดใหม่

ติงเสี่ยวเซียงเดินกระโดดไปข้างหน้า ในมือถือแอปเปิ้ลเขียวลูกหนึ่ง กัดไปคำเล็กๆ ตอนนี้สิบโมงกว่าแล้ว ตลาดเช้าที่ยุ่งที่สุดของวันได้จบลงแล้ว เธอก็จะกลับบ้านไปพักผ่อน กินข้าวเที่ยงเสร็จแล้วค่อยกลับมาเฝ้าแผงปลา รอตลาดเย็นที่จะเริ่มตอนสี่ห้าโมงเย็น

หา?

นั่นจ้าวต้าไห่หรือเปล่า?

มาทำไมที่นี่?

มาตอนนี้เลยเหรอ?!

ติงเสี่ยวเซียงหยุดเดิน เบิกตากว้าง ที่หน้าตลาดมีมอเตอร์ไซค์จอดอยู่หลายสิบคันและมีคนเดินไปมามากมาย แต่จ้าวต้าไห่สูงหนึ่งเมตรแปดสิบกว่าๆ ตัวสูงกว่าคนอื่นเยอะ มองเห็นได้ง่ายเลย

แย่แล้ว!

แม่ของเราอยู่ข้างๆ นะ!

ถ้าเดินไปหา ก็จะรู้สึกว่าจ้าวต้าไห่ตั้งใจมาหาเราใช่ไหม?

ถ้าหันหลังเดินไปที่อื่น?

ก็จะกลายเป็นว่ามีพิรุธใช่ไหม? ถ้าใจไม่ได้คิดอะไร จะต้องหลีกเลี่ยงทำไม?

ติงเสี่ยวเซียงหน้าแดงก่ำ ไม่รู้จะทำยังไง แต่ก็รีบสังเกตเห็นว่าจ้าวต้าไห่มองมาทางเราแวบหนึ่ง แล้วก็ก้มหน้าลงไปทำอะไรบางอย่าง

ใช่แล้ว!

ไม่ให้แม่รู้ว่าเราเห็นจ้าวต้าไห่ก็พอแล้วไม่ใช่เหรอ?

ติงเสี่ยวเซียงก็คิดอะไรขึ้นมาได้ทันที จ้าวต้าไห่เห็นเราแล้วก็รีบก้มหน้าลงเหมือนแกล้งทำเป็นไม่เห็นเรา เราก็ทำแบบเดียวกันก็พอแล้วไม่ใช่เหรอ?

ติงเสี่ยวเซียงก็แกล้งทำเป็นไม่สนใจเดินหน้าต่อไป ตอนที่เดินผ่านหน้าจ้าวต้าไห่ก็คิดว่าจะเงยหน้าขึ้นทักทายหรือแกล้งทำเป็นเพิ่งเห็นดีไหม แต่ผมเปียที่อยู่ข้างหลังก็ถูกจางลี่กระชากไว้ ทำให้เธอต้องเดินตามจางลี่ไปอย่างรวดเร็ว

จ้าวต้าไห่เงยหน้าขึ้นมองติงเสี่ยวเซียงที่ถูกจางลี่ดึงไปเหมือนลูกไก่ก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา จางลี่ต้องเห็นเราแล้วแน่นอน

หนทางยังอีกยาวไกล! การจะได้แต่งงานกับติงเสี่ยวเซียงนี่ไม่ง่ายเลย!

จ้าวต้าไห่ขี่มอเตอร์ไซค์ไปรวมตัวกับรถสามล้อ ได้เจอคนก็จริง แต่ก็ยังไม่ได้พูดอะไรกันเลย เราก็จัดการธุระของตัวเองให้เสร็จก่อน มีเวลาอีกเยอะแยะที่จะค่อยๆ คุยกับติงเสี่ยวเซียง ไม่ต้องรีบร้อน

จางลี่ดึงผมเปียของติงเสี่ยวเซียงไว้ แล้วก็ปล่อยมือเมื่อเดินห่างออกมาสองสามร้อยเมตร

“แม่!”

“แม่ทำอะไรคะ? ทำไมต้องดึงผมหนูด้วย?”

ติงเสี่ยวเซียงลูบผมเปียตัวเอง คิดว่าจะตัดผมดีไหม จะได้ไม่โดนแม่จับได้ง่ายๆ

“โอ้โห!”

“ตอนนี้ถึงกับนัดเจอกันเลยเหรอ?”

จางลี่ทั้งโกรธทั้งรีบร้อนก็พูดออกมาทันที

“หา?!”

“ใคร?”

“หนูไปนัดเจอกับใครคะ?”

ติงเสี่ยวเซียงส่ายหัวเหมือนพยักหน้า

“จ้าวต้าไห่”

“อย่าบอกนะว่าเมื่อกี้ไม่เห็น!”

จางลี่ถลึงตาใส่ติงเสี่ยวเซียง

“เป็นไปได้ยังไงคะ? หน้าตลาดมีคนเดินไปมาเยอะแยะ หนูนี่ไปสังเกตจ้าวต้าไห่ได้ยังไง?”

ติงเสี่ยวเซียงปฏิเสธทันที ไม่ยอมรับแน่นอน

“คนเยอะแล้วยังไง? ไอ้หนุ่มจ้าวต้าไห่นั่นก็ตัวสูงใหญ่ขนาดนั้น ยืนอยู่ตรงนั้นร้อยกว่าเมตรก็ยังมองเห็น!”

“ฉันอยู่ข้างหลังเธอเอง! เธอมองเห็นไอ้หนุ่มนั่นแล้วก็ก้มหน้าลง”

“เธอคิดว่าแม่ตาบอดหรือไง?”

จางลี่ไม่เชื่อคำพูดของติงเสี่ยวเซียงเลย

“แม่!”

“ถ้าหนูเห็นแล้วไง? ตลาดก็ไม่ได้เป็นของบ้านเรานี่! จะให้จ้าวต้าไห่มาไม่ได้หรือไง?”

“มาแล้วเห็นกันแล้วจะทำไม?”

ติงเสี่ยวเซียงไม่มีทางเลือก จางลี่เห็นเราทำตัวมีพิรุธ จะปฏิเสธไม่ได้เลย แม่พูดก็ถูก จ้าวต้าไห่ตัวสูงใหญ่กว่าคนอื่นรอบข้างตั้งเยอะ การจะไม่เห็นเป็นไปไม่ได้เลย

“ฮึ่ม!”

“แกนี่ชอบไอ้หนุ่มนั่นใช่ไหม?!”

จางลี่มองดูรอบๆ ไม่มีใคร ก็ถามติงเสี่ยวเซียงทันที

“แม่!”

“ไม่มีเรื่องแบบนั้นค่ะ!”

“ทำไมแม่ถึงคิดเรื่องนี้ตลอดเลยคะ?”

“วันนั้นจ้าวต้าไห่มาขายปลาที่แผงของเรา เราก็เลยได้รู้จักกัน หลังจากนั้นก็เจอหน้ากันสองสามครั้ง แม่ก็รู้อยู่ไม่ใช่เหรอ?”

ติงเสี่ยวเซียงหน้าแดงก่ำทันที กระทืบเท้าแล้วรีบแก้ตัว

“ฮึ่ม!”

“แกเป็นลูกที่ฉันคลอดออกมาเอง ฉันจะไม่รู้ได้ยังไงว่าแกคิดอะไรอยู่? แล้วอย่าลืมนะว่าแม่ก็เคยเป็นวัยรุ่นมาก่อน แม่รู้ดีว่าวัยอย่างแกคิดอะไรอยู่!”

“ฉันเคยบอกแกไปแล้วว่าอย่าเจอหน้าไอ้หนุ่มนั่น ถ้าฉันเห็นพวกแกอยู่ด้วยกันอีก อย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจนะ”

จางลี่เม้มปากแล้วก็เตือนติงเสี่ยวเซียง

ติงเสี่ยวเซียงมองจางลี่แล้วก็ไม่พูดอะไร เธอเอาแอปเปิ้ลเขียวในมือขึ้นมากัดอย่างแรง แล้วก็วิ่งไปข้างหน้า

“เฮ้ย!”

“ทำอะไรของแก?”

“แกจำที่ฉันพูดได้หรือยัง?!”

จางลี่ตะโกนใส่ติงเสี่ยวเซียงแล้วก็วิ่งตามไป

จ้าวต้าไห่ขี่มอเตอร์ไซค์นำรถสามล้อเข้าหมู่บ้านล่างโถ่ว แล้วมาจอดหน้าบ้านของตัวเอง ของที่ซื้อมาทั้งหมดถูกขนลงมา กองกันเป็นภูเขาเล็กๆ

จ้าวต้าไห่รอจนรถสามล้อออกไปแล้ว ลูกบอลโฟมไม่สามารถวางไว้ข้างนอกได้ ส่วนยางรถยนต์ก็ไม่เป็นไร วางไว้หน้าบ้านพร้อมกับสมอเหล็กและเชือก ส่วนของเล็กๆ น้อยๆ อื่นๆ ก็ขนเข้าไปในลานบ้านทั้งหมด

“โอ้โห!”

“ซื้อของมาอีกแล้วเหรอ?”

จงชุ่ยเดินออกมาจากห้องโถง มองเห็นว่าในลานบ้านมีของเพิ่มขึ้นมาอีกหลายอย่าง

“คุณย่าครับ”

“ทั้งหมดเป็นของที่ต้องใช้บนเรือประมงครับ ไม่สามารถประหยัดเงินได้ ต้องซื้อครับ”

“อ้อ!”

“ผมซื้อต้นกล้ามาแล้วครับ ต้องรีบเอาไปปลูกแล้ว!”

จ้าวต้าไห่นึกถึงต้นกล้าขึ้นมาได้ เขาเดินไปที่มอเตอร์ไซค์ เอาต้นกล้าลงมา แล้วหยิบจอบออกไปที่หลังบ้าน

จงชุ่ยรีบเดินตามไป

จ้าวต้าไห่เดินไปที่สวนผัก แล้วคุยกับจงชุ่ยอยู่พักใหญ่เพื่อหาตำแหน่งที่เหมาะจะปลูก แล้วก็ขุดหลุม ลิ้นจี่ โลควอท หยางเหมย กล้วย และลำไยถูกปลูกลงไปแล้วก็เอาดินกลบ

“คุณย่าครับ”

“ต้นไม้ผลเยอะขนาดนี้ โตขึ้นมาคงจะกินกันไม่หมดหรอกครับ ต่อให้มีเหลนสิบคนก็ยังกินไม่หมดเลย”

จ้าวต้าไห่รดน้ำลงบนต้นกล้าไปพลางก็พูดเล่นกับจงชุ่ยไปพลาง

“แกรู้อะไร?”

“แกไม่เคยได้ยินคำว่า ลูกชายตัวเล็กกินพ่อจนเหรอ? ต้นไม้แค่ไม่กี่ต้นนี้ อย่าว่าแต่เหลนสิบคนเลย แค่สองคนก็กินจนเกลี้ยงแล้ว!”

“วันหลังไปซื้อมาปลูกเพิ่มอีกนะ!”

จงชุ่ยส่ายหน้า

จ้าวต้าไห่ตัดสินใจว่าจะไม่พูดต่อแล้ว จงชุ่ยตอนนี้ในหัวมีแต่เรื่องเหลนคนโตแล้ว ไม่รู้เลยว่าหลานชายของเธอคนนี้กำลังเล็งติงเสี่ยวเซียงอยู่ ซึ่งยังเป็นเด็กอายุแค่สิบห้าสิบหกปี ทุกอย่างยังอีกนาน การจะให้ซื้อต้นกล้าเพิ่มอีกเหรอ? นี่กะว่าจะปลูกให้เป็นป่าเลยใช่ไหม?