บทที่ 79: ยกเรือลงน้ำ! ลองเรือ!

ตอนเย็น

จ้าวต้าไห่นั่งอยู่ตรงธรณีประตูบ้าน ถือมีดตัดฟืนกำลังเหลาไม้ขนาดเท่าแขนเด็กที่ยาวประมาณหนึ่งเมตร บนพื้นข้างๆ มีไม้ที่เหลาเรียบร้อยแล้วห้าอัน บางอันยาวหน่อย บางอันสั้นหน่อย ไม้พวกนี้ไปตัดมาจากภูเขาเมื่อไม่กี่วันก่อนเพื่อจะเอามาทำด้ามกระชอน พอปอกเปลือกแล้วผึ่งแดดไว้ก็แห้งแล้ว วันนี้ก็จะเอามาใส่กับวงเหล็กของกระชอน ก่อนจะใส่ก็ต้องเหลาให้เรียบแล้วใช้กระดาษทรายขัดอีกที ของพวกนี้ต้องใช้ทุกวันบนเรือประมง ถ้าไม่ถนัดมือก็จะรู้สึกไม่สบายใจ

จ้าวต้าไห่ช่วงนี้ยุ่งมาก เรือประมงถูกทาสีเรียบร้อยแล้ว สมอเหล็กกับเชือกก็ติดตั้งเสร็จแล้ว อีกไม่นานก็จะลงน้ำได้แล้ว แล้วเราก็จะออกทะเลหาปลาได้

จ้าวต้าไห่ก้มหน้าก้มตาทำงาน เวลาผ่านไปเร็วมาก ท้องฟ้าเริ่มมืดลงจนมองไม่เห็นแล้ว เขาลุกขึ้นไปเปิดไฟที่ลานบ้าน กำลังจะทำงานต่อ ก็เห็นจ้าวสือเดินมา

จ้าวสือมองดูด้ามไม้กระชอนที่ถูกขัดจนเรียบร้อย แล้วก็หยิบขึ้นมาจับดูสองสามครั้ง ขนาดพอดีมือ จ้าวต้าไห่ไม่ว่าจะทำงานอะไรก็ทำอย่างละเอียด

จงชุ่ยเห็นจ้าวสือมาแล้วก็วางอวนประมงที่กำลังถักอยู่ลง แล้วเดินออกมาจากห้องโถง

“ต้าไห่”

“เรือลงน้ำได้แล้ว แกคิดจะทำยังไง?”

“จะหาคนในหมู่บ้านมาช่วย หรือจะจ้างเครน?”

จ้าวสือจุดบุหรี่น้ำ

“หาคนในหมู่บ้านมาช่วยดีไหม? ประหยัดเงินหน่อย”

จงชุ่ยมองจ้าวสือแล้วก็มองจ้าวต้าไห่

“คุณตาทวดครับ”

“ผมคิดเรื่องนี้ไว้แล้วครับ”

“จ้างเครนเถอะครับ”

จ้าวต้าไห่คิดเรื่องนี้มาสองสามวันแล้ว เรือประมงถูกซ่อมอยู่ในป่า ตอนนี้ต้องเอาลงไปในทะเล ระยะทางประมาณสองร้อยถึงสามร้อยเมตร ตอนแรกก็คิดเหมือนคุณย่าจงชุ่ยว่าจะหาคนในหมู่บ้านมาช่วยเพื่อประหยัดเงิน แต่สุดท้ายก็ตัดสินใจจ้างเครน

“คุณตาทวดครับ”

“ถ้าหาคนมาช่วยต้องใช้คนไม่น้อยเลย การเคลื่อนย้ายเรือเป็นระยะทางยาวขนาดนั้น ถ้าไม่ระวังก็อาจจะเกิดอุบัติเหตุได้ มันก็เป็นเรื่องหนึ่ง ที่สำคัญคือไม่ต้องเสียเงินก็จริง แต่ก็ต้องติดหนี้บุญคุณคนอื่น ไหนจะต้องเลี้ยงข้าวเลี้ยงน้ำอีก รวมๆ แล้วก็ไม่ได้ประหยัดไปเท่าไหร่ สู้จ่ายเงินจ้างเครนจะดีกว่าครับ”

จ้าวต้าไห่ส่ายหัว วิธีแบบโบราณคือวางท่อนไม้กลมๆ บนพื้น แล้วใช้แรงคนลากลงน้ำ แต่เรือของเราถึงจะไม่ใหญ่มาก ยาวสิบกว่าเมตร กว้างไม่ถึงสามเมตร แต่ทำจากไม้ทั้งลำ ไม่เบาเลย ต้องใช้คนเยอะมาก การหาคนมาช่วยก็ต้องเลี้ยงข้าวเลี้ยงน้ำ คุยไปคุยมาก็ไม่รู้ว่าจะประหยัดเงินได้เท่าไหร่ แต่เรื่องก็เยอะขึ้น เมื่อหลายสิบปีที่แล้วไม่มีเครน ก็เลยต้องใช้แรงคน แต่ตอนนี้มีเครนแล้ว สะดวกกว่า ปลอดภัยกว่า และประหยัดแรงงานกว่าด้วย

“ได้!”

“ตกลงตามนี้!”

“พรุ่งนี้แกไปหาโจวฝูเฉิงที่เมือง เขามีเครนและคนงานที่มีฝีมือด้วย ใช้เวลาครึ่งวันก็เสร็จแล้ว”

จ้าวสือสูบบุหรี่น้ำไปหลายอึก คำพูดของจ้าวต้าไห่มีเหตุผล การหาคนในหมู่บ้านมาช่วยต้องเตรียมอาหารและเครื่องดื่ม รวมๆ แล้วอาจจะไม่ได้ประหยัดเงินอะไรเลย การจ้างเครนของโจวฝูเฉิงจะรวดเร็วกว่าและมั่นคงกว่าด้วย

จ้าวสืออยู่คุยพักหนึ่งแล้วก็กลับไป

สองทุ่ม

จ้าวต้าไห่กับจงชุ่ยกินข้าวกันในห้องโถง

“ต้าไห่”

“เครนก็สะดวกดี แต่คงต้องใช้เงินไม่น้อยใช่ไหม?”

จงชุ่ยตักข้าวเข้าปาก เครนสะดวกแน่นอน แต่ต้องใช้เงินและยังไงก็ต้องแพงกว่าหาคนมาช่วย

จ้าวต้าไห่คีบหมูสามชั้นที่เปื่อยนุ่มชิ้นหนึ่งใส่ในชามของจงชุ่ย เงินสองหมื่นหยวนที่เตรียมไว้ซ่อมเรือ เราไปซื้อไม้จากเรือเก่ามา ใช้เงินไปไม่เยอะ เงินก็เหลือเยอะ แถมยังมีเงินจากการถักอวนและเงินจากการขุดหอยที่ได้มาอีกสองพันกว่าหยวน เงินก็พอใช้แล้วไม่ต้องเป็นห่วง

จงชุ่ยคิดตามแล้วก็จริง เธอก็กินข้าวต่อจนเสร็จแล้วก็ถือไฟฉายเดินไปหลังบ้าน

จ้าวต้าไห่ยิ้มๆ กินข้าวต่อ จงชุ่ยคงไปรดน้ำผักโดยเฉพาะต้นไม้ผลที่เพิ่งปลูกไปเมื่อไม่กี่วันก่อน เธอก็คิดว่าต้นไม้พวกนี้ปลูกไว้ให้เหลนคนโตของเธอ เลยดูแลอย่างดี

จ้าวต้าไห่กินข้าวเสร็จก็เก็บจานชามแล้วทำงานต่อทันที เขาจะทำงานจนเสร็จ เรือประมงใกล้จะลงน้ำได้แล้ว เวลาเหลือไม่มากแล้ว ต้องรีบเตรียมของที่ต้องใช้ให้พร้อม พอคิดเรื่องนี้ก็รู้สึกตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก การทำงานในมือก็เลยเร็วขึ้นอีกหลายเท่า

เช้าวันรุ่งขึ้น

จ้าวต้าไห่ตื่นแต่เช้า ขี่มอเตอร์ไซค์ไปเมือง ไปหาโจวฝูเฉิงที่โรงต่อเรือหงฉี มีเครนและคนงานที่มีฝีมือว่างอยู่พอดี แถมยังเป็นคนรู้จักกันอีกด้วย เขาก็ตกลงราคากันที่หนึ่งพันหกร้อยหยวน นัดกันไว้ว่าบ่ายสามโมงจะไปที่หมู่บ้านล่างโถ่ว พอคุยกันเสร็จก็รีบกลับหมู่บ้านทันที ไม่พักเลย แล้วก็รีบขนยางรถยนต์และลูกโฟมที่ซื้อไว้แต่เช้ากับเครื่องมืออื่นๆ ไปที่เรือประมงในป่า

จ้าวต้าไห่ปีนขึ้นไปบนเรือประมง เอายางรถยนต์สี่เส้นมาแขวนไว้ข้างเรือสองเส้นด้านซ้ายและสองเส้นด้านขวา เอาเส้นที่ใหญ่ที่สุดมาตัดเป็นร่องแล้วหุ้มหัวเรือเอาไว้ แล้วใช้ตะปูเหล็กใหญ่ตอกให้แน่นหนา ส่วนด้านล่างของหัวเรือก็แขวนยางรถยนต์เส้นใหญ่ไว้ด้วย ลูกโฟมร้อยด้วยเชือกไนลอนขนาดเท่านิ้วมือเป็นพวงยาวๆ เอาไปผูกไว้ตั้งแต่หัวเรือไปจนถึงข้างเรือส่วนหน้าหนึ่งในสาม สิ่งเหล่านี้ทำไว้เพื่อป้องกันการชน เรือประมงที่จอดอยู่ที่ท่าเรือ โขดหิน หรือสถานการณ์อื่นๆ หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีการกระทบกระทั่งกัน ถ้าไม่มีสิ่งเหล่านี้ก็คงจะแย่

จ้าวต้าไห่จัดการหัวเรือแขวนยางรถยนต์กับลูกโฟมเสร็จแล้วก็ยืดตัวขึ้น ยังไม่ทันได้พัก ก็เห็นรถบรรทุกคันหนึ่งขับมาที่ท่าเรือ แล้วก็มีรถเครนคันหนึ่งขับตามมา มีคนเดินตามมาสี่คน มองดูดีๆ สองคนที่อยู่ตรงกลางคือจ้าวสือกับโจวฝูเฉิง

จ้าวต้าไห่กระโดดลงจากเรือ แล้วรีบเดินไปทักทาย แล้วก็เริ่มทำงานทันที การยกเรือประมงลงน้ำเพื่อลองเรือ ไม่ใช่การออกทะเลครั้งแรกจึงไม่มีพิธีรีตองอะไร คนงานของโจวฝูเฉิงมีประสบการณ์มาก คนหนึ่งขับรถเครน อีกสองคนใช้เชือกปอเส้นหนาๆ มัดหัวเรือและท้ายเรือไว้เพื่อคอยควบคุมทิศทาง ใช้เวลาไม่ถึงชั่วโมง เรือประมงก็ถูกยกออกมาจากป่าแล้ววางลงในทะเล

“โอ้โห!”

“เรือของต้าไห่ลงน้ำแล้วนี่!”

…

“เร็วมากๆ เลย!”

…

การยกเรือประมงทำให้เกิดเสียงดัง มีคนอยู่ที่ท่าเรือไม่น้อย ทำให้ทุกคนสนใจ จงสือจู้กับเหลยต้าโหย่วและคนอื่นๆ ที่คุ้นเคยกับเขาที่กำลังวุ่นอยู่กับการเตรียมตัวเพื่อออกทะเลหาปลาตอนกลางคืนก็เดินเข้ามาดู

จ้าวต้าไห่รอให้รถเครนขับออกไปด้านข้าง แล้วก็ลากเชือกสมอของหัวเรือขึ้นมาบนชายหาด เหยียบสมอเหล็กลงในทรายอย่างแรงเพื่อยึดเรือไว้ เรือประมงที่ถูกปล่อยลงในทะเลก็ค่อยๆ ลอยออกไปตามแรงลม เขาก็ใช้แรงดึงกลับเข้ามา รอให้จ้าวสือ จงสือจู้ และเหลยต้าโหย่วขึ้นเรือไปแล้วตัวเองจึงค่อยตามขึ้นไป

จงสือจู้กับเหลยต้าโหย่วเดินวนดูในเรือประมงหลายรอบ อิจฉามาก เรือของจ้าวต้าไห่ดีจริงๆ ฝีมือการทำก็ละเอียดมาก แผ่นไม้แน่นหนา แผ่นไม้ด้านนอกทาสีไว้มองไม่เห็น แต่แผ่นไม้ด้านในทุกแผ่นถูกขัดจนเรียบและทาขี้ผึ้งน้ำมันยางไว้หลายรอบแล้ว ถึงแม้บนทะเลจะมีคลื่นเล็กน้อย แต่การเดินไปมาในเรือก็ไม่รู้สึกโคลงเคลงเลย เรือแบบนี้ออกทะเลมั่นคงมาก เวลาจับปลาก็จะรู้สึกสบาย

จ้าวสือสูบบุหรี่น้ำอยู่บนขอบเรืออยู่ครึ่งชั่วโมง แล้วก็เริ่มตรวจดูเรือประมงอย่างละเอียด โดยเฉพาะส่วนที่อุดร่องรอย จ้าวต้าไห่ทำงานได้ดี ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร แต่การระมัดระวังไว้ก่อนย่อมดีกว่าเสมอ การออกทะเลไม่ว่าจะระมัดระวังแค่ไหนก็ไม่ถือว่าเกินเลยไปหรอก

“ต้าไห่”

“เรือยังออกทะเลไม่ได้ทันทีนะ จอดไว้ดูอาการสองสามวันก่อน”

จ้าวสือตรวจดูหลายรอบแล้วก็ไม่มีปัญหาอะไร

จ้าวต้าไห่พยักหน้า เรื่องนี้คือการปล่อยให้เรือแช่อยู่ในน้ำสองสามวัน เพื่อดูว่ามีปัญหาอะไรหรือไม่