บทที่ 81: ใช้สองมือดึงปลากระเบนปีศาจขึ้นมา!

จงสือจู้ตะลึงไปชั่วครู่ แล้วรีบวิ่งมาที่เรือประมงของจ้าวต้าไห่ ตะโกนถามเสียงดังว่าตกปลาอะไรได้

“ปลากระเบนปีศาจ!”

จ้าวต้าไห่ตะโกนตอบเสียงดัง ปลาหนักเป็นร้อยกิโลกรัมไม่ใช่เรื่องเล่นๆ คนเดียวไม่มีทางตกขึ้นมาได้ ต้องให้คนอื่นช่วย นอกจากนี้ ปลากระเบนปีศาจมีพิษ มีคำกล่าวในทะเลว่า “อันดับหนึ่งปลากระเบน อันดับสองปลาเสือ อันดับสามปลาทราย” ซึ่ง “อันดับหนึ่งปลากระเบน” หมายถึงปลากระเบนปีศาจ “อันดับสองปลาเสือ” หมายถึงปลาเสือ และ “อันดับสามปลาทราย” หมายถึงปลาทราย พิษของปลากระเบนปีศาจอยู่อันดับหนึ่ง มีหางยาวที่ปลายมีเงี่ยงพิษ เมื่อตกใจก็จะสะบัดหางโจมตีเหมือนแส้ ถ้าโดนแทงเข้าก็เบาหน่อยก็ทรมานหนักหน่อยก็อาจจะถึงแก่ชีวิตได้ ตอนนี้ท่าเรือกำลังคึกคัก ต้องตะโกนบอกให้ทุกคนระวัง

“ปลากระเบนปีศาจ?”

“นี่ต้องเป็นร้อยกว่ากิโลกรัมเลยนี่? ที่ท่าเรือแบบนี้จะมีปลาแบบนี้ได้ยังไง?!”

“หรือว่าเป็นปลาเก๋ายักษ์?”

จงสือจู้เบิกตากว้าง ไม่กล้าที่จะเชื่อ

“ตอนเช้ามืดผมเห็นมันแล้ว เลยรีบกลับไปเอาเบ็ดมาตกมันโดยเฉพาะ”

จ้าวต้าไห่เอาปลายคันเบ็ดพยุงไว้ที่ท้อง ตัวล็อกของรอกถูกล็อกไว้แล้ว ใช้สองมือจับคันเบ็ดไว้แน่น ดึงไปด้านหลังและกระชากไปด้านหลัง

ไม่แกตายก็ฉันตาย!

ไม่สายเบ็ดขาดก็ดึงมันขึ้นมาได้ทั้งตัว!

จ้าวต้าไห่ออกแรงทั้งหมดดึงปลากระเบนปีศาจในทะเล

ที่นี่เป็นท่าเรือใต้ทะเลมีหินหรือของอื่นๆ อีกมากมาย ถ้าปลากระเบนปีศาจมุดลงไปในหินก้นทะเล ก็ไม่มีทางดึงขึ้นมาได้ ต่อให้มีแรงมากแค่ไหนก็ไม่มีประโยชน์ ที่สำคัญยิ่งกว่านั้นก็คือถ้ามันมุดลงไปในหิน สายเบ็ดจะต้องขาดแน่นอน สู้เราออกแรงดึงจนกว่าสายเบ็ดจะขาดไปเอง

“หา?”

“ปลากระเบนปีศาจตัวนี้ต้องใหญ่ขนาดไหนกัน? แรงถึงได้เยอะขนาดนี้?”

…

“เรือยาวสิบเมตรก็ยังลากไปได้?”

…

“โอ้โห!”

“จ้าวต้าไห่แรงเยอะจริงๆ! กล้ามเนื้อแน่นไปทั้งตัว ถ้าเป็นพวกเราก็คงตกลงไปในทะเลไม่ก็คันเบ็ดหลุดมือไปแล้ว!”

…

คนที่มาดูความคึกคักก็เริ่มเยอะขึ้นเรื่อยๆ

“น้าสือจู้!”

“เชือกเรือ! เชือกเรือ!”

จ้าวต้าไห่ตะโกนเสียงดัง แรงของปลากระเบนปีศาจเยอะมากจนลากเรือหนี เรือเคลื่อนที่ก็จะทำให้เราควบคุมคันเบ็ดไม่ได้ และออกแรงไม่ได้ด้วย น้ำที่ท่าเรือตื้นมากไม่นานมันก็ต้องมุดลงไปในรูหินแน่นอน

จงสือจู้รีบจับเชือกเรือแล้วดึงไว้ แต่ก็พบว่าคนเดียวไม่ไหว จึงรีบเรียกเหลยต้าโหย่วที่เพิ่งกลับมาช่วยกันสองคนถึงจะหยุดเรือประมงไว้ได้

จ้าวต้าไห่ใช้เท้าขวายันไปข้างหน้าอย่างแรง เอนตัวไปข้างหลัง ใช้สองมือออกแรงดึงขึ้นและไปด้านหลัง ทำให้ปลากระเบนปีศาจลอยขึ้นมาเล็กน้อย

จ้าวต้าไห่ใจเย็นลง ไม่ว่าปลาอะไรติดเบ็ดครั้งแรกก็จะมุดลงไปใต้ทะเล เพื่ออาศัยโครงสร้างที่ซับซ้อนของก้นทะเลเพื่อเอาชีวิตรอด แต่ถ้าดึงขึ้นมาได้แล้ว ก็เท่ากับว่าสำเร็จไปครึ่งหนึ่ง ปลากระเบนปีศาจก็เหมือนกัน เราก็ยังคงออกแรงดึงต่อไป สายเบ็ดที่เราใช้เป็นเบอร์สามสิบ ถ้าไม่ได้ไปโดนหินก็ไม่ขาดง่ายๆ หรอก

จ้าวต้าไห่ใช้เท้าขวายันไปข้างหน้าอย่างแรง เอนตัวไปข้างหลัง ใช้แรงดึงคันเบ็ดขึ้นไปข้างบนและข้างหลัง จากนั้นก็ใช้มือขวาประคองคันเบ็ดแล้วปล่อยไปข้างหน้า มือซ้ายรีบหมุนรอกสองสามที ปลากระเบนปีศาจก็ถูกดึงขึ้นมาอีกเล็กน้อย

ครั้งที่หนึ่ง!

ครั้งที่สอง!

ครั้งที่สาม!

จ้าวต้าไห่ออกแรงทั้งหมดทุกครั้ง หน้าของเขาแดงก่ำ เส้นเลือดที่คอก็ปูดขึ้นมา เหงื่อที่หน้าผากก็ไหลลงมาไม่หยุด เสื้อผ้าเปียกโชกในพริบตา

คนที่มาดูความคึกคักก็เริ่มเยอะขึ้นเรื่อยๆ ทุกคนต่างก็เบิกตากว้างมองจ้าวต้าไห่

จงสือจู้กับเหลยต้าโหย่วดึงเชือกเรือไว้ รู้สึกได้เลยว่าปลากระเบนปีศาจแรงเยอะมาก

“พวกเราสองคนสู้ปลาตัวนี้ไม่ได้หรอก!”

เหลยต้าโหย่วส่ายหน้า ปลาหนักเป็นร้อยกิโลกรัมในทะเลแรงเยอะมาก เราไม่มีทางดึงขึ้นมาได้แน่นอน

“ฮ่าๆๆ!”

“ไม่น่าอายหรอก!”

“ที่ท่าเรือนี้มีใครกล้าบอกว่าตัวเองสู้ปลาตัวนี้ได้บ้าง?”

จงสือจู้มองไปรอบๆ คนที่มามุงดูความคึกคักที่ท่าเรือเกือบสองร้อยคน มองดูรูปร่างแล้วก็ไม่มีใครที่จะดึงปลากระเบนปีศาจเหมือนจ้าวต้าไห่ได้หรอก

จ้าวต้าไห่ตั้งใจสู้กับปลากระเบนปีศาจในทะเลอย่างสุดกำลัง เหนื่อยมาก ทุกครั้งที่ดึงต้องใช้แรงทั้งหมด ผ่านไปสิบนาทีก็รู้สึกได้ว่าแรงของมันน้อยลงเรื่อยๆ แต่เราก็ไม่กล้าประมาท ปลากระเบนปีศาจไม่เพียงแต่มีแรงเยอะ แต่ยังทนทานมากด้วย ตอนนี้แรงที่ดึงมันขึ้นมาไม่ได้เยอะเหมือนเดิม เพราะมันเปลี่ยนกลยุทธ์แล้ว พอรู้ว่าสู้แรงไม่ได้ มันก็เปลี่ยนวิธี ปลาก็ฉลาดแบบนี้แหละ ปลาที่โง่ไม่มีทางอยู่รอดมาได้นานขนาดนี้

จ้าวต้าไห่เบิกตากว้างมองดูผิวน้ำ เดี๋ยวปลากระเบนปีศาจก็จะโผล่ขึ้นมา เขาก็ตื่นตัวตลอดเวลา สองมือจับคันเบ็ดไว้แน่น เท้าขวาก็ยันกับขอบเรือไว้

มาแล้ว!

ลอยขึ้นมาแล้ว!

จ้าวต้าไห่เห็นเงาขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นมาบนผิวน้ำ หัวใจก็เต้นแรง สองมือจับคันเบ็ดไว้แน่น เท้าขวาก็ยันกับขอบเรืออย่างแรง

ปลากระเบนปีศาจลอยอยู่บนผิวน้ำไม่ถึงห้าวินาที ก็รีบพุ่งตัวลงสู่ใต้ทะเลอย่างรวดเร็ว

จ้าวต้าไห่เตรียมตัวไว้แล้ว ตอนที่ปลากระเบนปีศาจพุ่งลงสู่ใต้ทะเล เขาก็ใช้เท้าขวาถีบไปข้างหน้าอย่างแรง เอนตัวไปข้างหลัง ใช้สองมือออกแรง คันเบ็ดก็โค้งเป็นมุมเก้าสิบองศา

บ้าเอ๊ย!

ไอ้ตัวนี้แรงเยอะจริงๆ!

จ้าวต้าไห่กัดฟันแน่น ไม่ยอมผ่อนเลยแม้แต่น้อย

ปลาที่หนักเป็นร้อยกิโลกรัมไม่ใช่ปลาโง่ ไม่ว่าจะมีสมองเหมือนคนหรือเปล่า พวกมันก็รู้ดีว่าจะหนีเอาชีวิตรอดอย่างไร และจะดิ้นรนอย่างไร

ปลากระเบนปีศาจก็ใช้การพุ่งตัวลงมาแบบนี้ ออกแรงอย่างบ้าคลั่งเพื่อจะหนีเอาชีวิตรอด

“บ้าเอ๊ย!”

“สายเบ็ดเบอร์สามสิบมันเล่นๆ หรือไง?”

“แรงที่ฉันใช้มาตลอดสองปีก็ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ นะ! ยังมีแรงเหลือเฟือ!”

จ้าวต้าไห่เหนื่อยเล็กน้อย แต่ก็ต้องดึงไว้ให้แน่น ห้ามปล่อยเด็ดขาด เขาก็ตะโกนเสียงดัง สองมือก็ดึงคันเบ็ดขึ้นไปข้างบน ทำให้ปลากระเบนปีศาจที่กำลังพยายามมุดลงไปถูกดึงกลับขึ้นมา และก็ลอยขึ้นมาบนผิวน้ำอีกครั้ง

“ว้าว!”

“ปลากระเบนปีศาจจริงๆ ด้วย!”

…

“บ้าเอ๊ย!”

“ตัวใหญ่จริงๆ!”

…

“ต้องหนักหลายสิบกิโลกรัมแน่นอน อย่างน้อยก็เป็นร้อยกิโลกรัม”

…

ปลากระเบนปีศาจลอยขึ้นมาบนผิวน้ำ ทำให้คนที่มุงดูส่งเสียงฮือฮากันใหญ่

จงสือจู้กับเหลยต้าโหย่วหันมามองกันและกัน ตกใจมาก ปลากระเบนปีศาจที่จ้าวต้าไห่ตกได้ตัวใหญ่มากจริงๆ สองคนนี้ไม่เคยเห็นปลากระเบนปีศาจตัวใหญ่ขนาดนี้มาก่อนเลย

จ้าวต้าไห่เหนื่อยจนเกือบจะคุกเข่าลงแล้ว

ปลากระเบนปีศาจลอยขึ้นมาบนผิวน้ำ แล้วก็พุ่งตัวลงไปในน้ำอีกครั้ง มันก็ถูกดึงขึ้นมาอีกครั้ง ลอยอยู่พักหนึ่งแล้วก็หันหัวพุ่งตัวลงไปอีกครั้ง แรงเยอะมากเหมือนกับควายตัวหนึ่ง

ใต้ท่าเรือมีหินเยอะมาก น้ำตื้นเกินไป ทำให้เราไม่สามารถลากปลาไปที่อื่นได้ ทุกครั้งที่ต้องสู้กับมันก็ต้องทนรับแรงของมันตรงๆ

จ้าวต้าไห่เห็นปลากระเบนปีศาจหันหัวพุ่งลงไปในทะเลอีกครั้ง เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ เอนตัวไปข้างหลัง แล้วใช้สองมือออกแรงดึงมันขึ้นมาอีกครั้ง ในครั้งนี้แรงของปลากระเบนปีศาจเหลือแค่ครึ่งเดียวแล้ว

ฮ่า!

หมดแรงแล้วใช่ไหม?!

มั่นคงแล้ว!

ปลาตัวนี้หนีไม่พ้นแล้ว!

จ้าวต้าไห่ดีใจมากในใจ