บทที่ 82: ยังไม่ออกทะเลก็ทำเงินได้! เป็นลางที่ดี!

จ้าวต้าไห่ไม่รีบร้อน ตั้งสติไว้มั่นคง ดึงปลากระเบนปีศาจเข้ามาใกล้เรือไม่ถึงสองเมตร ตอนนี้มองเห็นมันได้ชัดเจนและตัวใหญ่กว่าเดิมมาก

“ต้าไห่!”

“ปลาใหญ่เกินไป ใช้กระชอนไม่ได้หรอก!”

“ไม่มีตะขอเกี่ยวที่ด้ามยาว!”

จงสือจู้กับเหลยต้าโหย่วร้อนใจจนเดินวนไปวนมา

จ้าวต้าไห่ไม่คิดเลยว่าจะตกปลาใหญ่ขนาดนี้ได้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งปลาตัวนี้เป็นปลากระเบนปีศาจ กระชอนที่เตรียมไว้ขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางใหญ่สุดหนึ่งเมตร แต่ก็ยังเล็กเกินไปสำหรับปลาตัวนี้ และกระชอนบนเรือประมงลำอื่นๆ ก็เล็กเช่นกัน ที่แย่ไปกว่านั้นคือไม่มีตะขอเกี่ยวที่ด้ามยาว ตะขอสั้นๆ ก็ใช้การไม่ได้ ถ้าจะเกี่ยว ปลากระเบนปีศาจสะบัดหางขึ้นมา ก็อาจจะถึงแก่ชีวิตได้ ปลาสำคัญ แต่ชีวิตสำคัญกว่า

ทำยังไงดี?

จ้าวต้าไห่มองปลากระเบนปีศาจที่ลอยอยู่บนผิวน้ำ อย่าคิดว่าตอนนี้มันดูสงบและไม่เป็นอันตราย มันแค่เหนื่อยเท่านั้น ถ้าลากมันขึ้นเรือไม่ได้ หรือลากขึ้นฝั่งไม่ได้ แล้วปล่อยให้เวลาผ่านไปนานเกินไปจนมันฟื้นตัว มันจะดิ้นหนีแน่นอน แล้วก็จะหลุดไปในที่สุด

จ้าวต้าไห่รู้สึกหมดหนทาง ใช้เวลาไปตั้งนาน กว่าจะดึงมันขึ้นมาเหนือน้ำได้ แต่กลับทำอะไรมันไม่ได้

“ไอ้หนูแกสมองมีปัญหารึไง? ลากมันเข้าฝั่งสิ!”

จ้าวสือตื่นเช้ามากำลังกินอาหารเช้าอยู่ มีคนในหมู่บ้านตะโกนบอกว่าจ้าวต้าไห่ตกปลากระเบนปีศาจตัวใหญ่ได้ที่ท่าเรือเล็กๆ เขาวางชามข้าวลงแล้วก็รีบมาทันที พอดีเห็นปลากระเบนปีศาจโผล่ขึ้นมาเหนือน้ำ จ้าวต้าไห่ไม่รู้จะทำยังไง เขาก็รีบตะโกนบอกทันที ถ้าปลากระเบนปีศาจตัวใหญ่ขนาดนี้หลุดไปได้น่าเสียดายมากจริงๆ ปลาขนาดนี้มีโอกาสเจอแค่ครั้งเดียว ถ้าหลุดไปแล้วก็คงตกได้อีกแล้ว

จ้าวต้าไห่ตาเป็นประกาย เราทำไมถึงคิดวิธีนี้ไม่ได้นะ? ใช้กระชอนไม่ได้ ไม่มีตะขอเกี่ยวที่ด้ามยาว ก็มีแต่วิธีเดียวและเป็นวิธีที่ดีที่สุดคือลากมันเข้าฝั่ง เรือประมงของเราแค่ลองเรือเท่านั้น อยู่ห่างจากฝั่งไม่ถึงยี่สิบเมตร เชือกสมอที่ผูกไว้กับหัวเรือก็ถูกยึดไว้กับทรายบนฝั่ง แค่ดึงเชือกสมอ เรือก็จะถูกลากเข้าฝั่ง แล้วเราก็สามารถขึ้นฝั่งได้แล้ว

จงสือจู้กับเหลยต้าโหย่วก็เพิ่งคิดได้เหมือนกัน พวกเขารีบดึงเชือกสมอเข้าฝั่งเพื่อลากเรือประมง

จ้าวต้าไห่ควบคุมสายเบ็ด ลากปลากระเบนปีศาจให้ไปในทิศทางของเรือประมง มันดิ้นรนมานานแล้ว แรงจึงไม่ค่อยเหลือมากนัก มันก็เลยยอมให้เราลากเหมือนกับกระต่ายที่ยอมจำนน เรือก็ถูกลากเข้าฝั่ง เขาก็รีบลงไปในน้ำแล้วปีนขึ้นไปบนหาดทราย แล้วก็ลากปลากระเบนปีศาจต่อไป ไม่นานมันก็เกยตื้นอยู่บนชายหาดที่ถูกคลื่นซัด

จ้าวสือหยิบไม้ไผ่ที่ยาวเจ็ดแปดเมตรที่อยู่บนเรือประมงของจ้าวต้าไห่ แล้วกดหางยาวๆ ของปลากระเบนปีศาจไว้

จ้าวต้าไห่วางคันเบ็ดลงแล้วเดินไปกระทืบหางของปลากระเบนปีศาจไว้ แล้วก็ถอนเงี่ยงพิษขนาดเท่านิ้วมือออก จึงค่อยวางใจได้ แล้วใช้สองมือล้วงเข้าไปในรูจมูกของปลากระเบนปีศาจ แล้วออกแรงลากขึ้นมาบนฝั่ง

“คุณตาทวดครับ!”

“ต้องคุณตาทวดเท่านั้นครับถึงจะมีประสบการณ์!”

จ้าวต้าไห่ทิ้งตัวลงนั่งบนชายหาดอย่างหมดแรง ปลากระเบนปีศาจตัวนี้ใช้แรงของเราไปจนหมดแล้ว ต้องพักสักครู่ถึงจะดี

“ฮึ่ม!”

“คนเยอะแยะขนาดนี้ไม่มีใครคิดวิธีนี้ได้เลยเหรอ?”

จ้าวสือเหลือบมองจ้าวต้าไห่

จ้าวต้าไห่พักอยู่ครู่หนึ่งก็ลุกขึ้นมา หาตะกร้าใบใหญ่มาใบหนึ่ง พอปลากระเบนปีศาจขึ้นมาจากน้ำและไม่มีเงี่ยงพิษแล้ว ตัวมันก็อ่อนปวกเปียกยอมให้เราทำอะไรก็ได้ เขาหิ้วมันใส่ตะกร้าขนาดใหญ่แล้วก็เอาไปวางบนโครงเบาะหลังมอเตอร์ไซค์ แล้วตะโกนบอกจงสือจู้กับเหลยต้าโหย่วว่าตอนเที่ยงให้มาทานข้าวที่บ้าน แล้วก็บิดคันเร่งขับไปที่เมืองเพื่อขายปลา

เหลาหงยุ่น

หลิวกังเพิ่งรับซื้อปลาตอนเช้าเสร็จ ยังสูบบุหรี่ไม่หมด ก็เห็นจ้าวต้าไห่ขี่มอเตอร์ไซค์มาแต่ไกล

วันนี้มาทำไม?

หลิวกังรู้สึกแปลกใจ จ้าวต้าไห่ขายปลาไหลเลือดไปจนถึงตอนนี้ก็เกือบยี่สิบวันแล้ว เขาไม่เคยมาเลย บอกว่าต้องซ่อมเรือและยังหาปลาไม่ได้ แต่วันนี้มาแล้ว แสดงว่าเรือประมงซ่อมเสร็จแล้วและออกทะเลหาปลาได้แล้วใช่ไหม?

จ้าวต้าไห่ขี่มอเตอร์ไซค์มาจอดหน้าหลิวกัง ไม่พูดอะไรเลย ดึงผ้าพลาสติกที่คลุมตะกร้าออกทันที

“หา?”

“ปลากระเบนปีศาจตัวใหญ่ขนาดนี้!”

หลิวกังตกใจมาก

“ฮ่าๆ!”

“เพิ่งตกได้เมื่อกี้เอง! เถ้าแก่หลิวเอาไหมครับ?”

จ้าวต้าไห่ใช้มือลูบปลากระเบนปีศาจดูว่าสดหรือไม่ ให้ดูจากเมือก พอเอามือขึ้นมาก็มีเมือกเต็มไปหมด แสดงว่าสดมากแน่นอน

“ฮ่าๆ!”

“ทำไมจะไม่เอาล่ะ? สิบหยวนต่อกิโลกรัม!”

หลิวกังมองดูปลากระเบนปีศาจในตะกร้า ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วก็เปิดราคาที่สิบหยวนต่อกิโลกรัม

“เถ้าแก่หลิวครับ”

“ปลากระเบนปีศาจขนาดสามห้ากิโลกรัม หรือสิบกว่ากิโลกรัม อย่าว่าแต่สิบบาทเลย สามห้าบาทก็ขายแล้วครับ ปลาตัวนี้หนักเกินร้อยกิโลกรัมนะครับ เนื้อไม่ได้ราคาอะไรนักหรอกครับ ที่มีราคาคือตับปลาครับ”

“หรือไม่ก็เอาอย่างนี้ครับ ผมจะควักเอาตับปลาออก แล้วเอาแต่เนื้อปลาให้คุณ ไม่ต้องสิบบาทหรอกครับ แปดบาทต่อกิโลกรัมก็ได้ครับ!”

จ้าวต้าไห่ไม่ยอมให้ถูกหลอก ปลากระเบนปีศาจตัวเล็กๆ ไม่ค่อยมีราคา บางทีก็ไม่มีใครอยากได้ด้วยซ้ำ อย่างเช่นตัวขนาดครึ่งกิโลกรัม ราคาแค่สองสามหยวนต่อกิโลกรัม แต่ปลาที่เราตกได้หนักเกินร้อยกิโลกรัมแล้ว ราคาก็จะแตกต่างกันไปทันที ของที่มีราคาจริงๆ ไม่ใช่เนื้อปลาแต่เป็นตับปลา ตับปลาตัวใหญ่ขนาดนี้ก็ต้องใหญ่มากด้วย ซึ่งเป็นของอร่อยจริงๆ สำหรับบางคนที่ชอบกินแล้วถือว่าเป็นอาหารชั้นเลิศเลย

“โอ้โห!”

“ไม่มีตับปลาแล้ว อย่าว่าแต่แปดบาทเลย หกบาทฉันก็ไม่เอา!”

…

“เนื้อปลาไหลปีศาจหนักเป็นร้อยกิโลกรัมไม่อร่อยตรงไหน? เอาไปตลาดก็ขายหกบาทไม่ได้เหรอ?”

…

“สิบสองบาทต่อกิโลกรัม!”

…

“ยี่สิบบาทต่อกิโลกรัม!”

“ถ้าไม่ได้ราคานี้ผมไม่ขายนะครับ!”

…

จ้าวต้าไห่กับหลิวกังต่อรองราคากันไปมา สุดท้ายก็ตกลงกันได้ที่สิบแปดหยวนต่อกิโลกรัม พอชั่งดูได้น้ำหนักทั้งหมดหนึ่งร้อยยี่สิบสามกิโลกรัมเจ็ดตำลึง เป็นเงินสองพันสองร้อยยี่สิบหกหยวนหกสิบเฟิน

หลิวกังมองจ้าวต้าไห่ที่ขี่มอเตอร์ไซค์จากไป ก้มลงมองปลากระเบนปีศาจ หน้าที่เจ็บปวดก็ยิ้มออกมาทันที สิบแปดหยวนต่อกิโลกรัมราคาไม่ต่ำก็จริง แต่เขาก็ยังทำเงินได้ไม่น้อย ปลากระเบนปีศาจไม่มีกระดูกแข็ง มีแต่กระดูกอ่อน ปลาตัวเล็กๆ ก็จะไม่มีเนื้ออะไรเลย นิ่มจนไม่อร่อย แต่ตัวที่หนักหลายสิบกิโลกรัมหรือตัวที่เกินร้อยกิโลกรัมแบบนี้ เนื้อปลาสามารถนำไปทำปลาพะโล้ใส่กระเทียมกับขิงได้ เนื้อนุ่มอร่อย กระดูกอ่อนก็กรอบอร่อยมาก โดยเฉพาะตับปลาที่จ้าวต้าไห่พูดถึงก็ถูกต้อง เป็นส่วนที่มีราคาที่สุดของปลาทั้งตัว

หลิวกังตะโกนเรียกหัวหน้าพ่อครัวของเหลาอาหารออกมา สองคนก็ช่วยกันคิดว่าจะฆ่าปลากระเบนปีศาจยังไงถึงจะได้ตับปลาที่สมบูรณ์

จ้าวต้าไห่ขี่มอเตอร์ไซค์ไปร้านขายอาหารสำเร็จรูปในเมือง ซื้อเนื้อวัวพะโล้ หนังหมูพะโล้ และอื่นๆ แล้วก็ซื้อเหล้ามาสองขวด กลับมาถึงหมู่บ้านล่างโถ่วก็ไปเรียกจงสือจู้กับเหลยต้าโหย่วที่ช่วยเราไว้เมื่อเช้า แล้วก็ไม่ลืมที่จะเรียกคุณตาทวดจ้าวสือที่บ้านเราด้วย ทุกคนก็มานั่งกินเนื้อและดื่มเหล้ากันในลานบ้าน

“ปลากระเบนปีศาจตัวนี้ใหญ่จริงๆ! คงถูกกระแสน้ำจากทะเลลึกพัดมาพอดี ถ้าไม่ถูกแกเห็นแล้วตกขึ้นมาได้ทันที พอน้ำลดมันก็ต้องกลับไปที่ทะเลลึกแล้ว”

จงสือจู้หยิบหนังหมูพะโล้ชิ้นหนึ่งใส่ปาก

“ฮ่า!”

“จ้าวต้าไห่โชคดีจริงๆ ยังไม่ออกทะเลหาปลาเลยก็ได้เงินก้อนโตแล้ว”

“นี่เป็นลางที่ดี!”

เหลยต้าโหย่วจิบเหล้าไปหน่อยแล้วก็ยิ้ม ปลากระเบนปีศาจตัวใหญ่ขนาดร้อยยี่สิบกว่ากิโลกรัมตกได้ในน้ำที่ตื้นที่ท่าเรือเล็กๆ ของหมู่บ้านนี่ต้องมีโชคจริงๆ

จ้าวสือจิบเหล้าไปทีละนิดๆ กินหนังหมูพะโล้ไปทีละชิ้นๆ สูบบุหรี่น้ำเป็นครั้งคราวไม่ได้พูดอะไรเลย ในใจเขามีความสุขมาก เหลยต้าโหย่วพูดถูก ยังไม่ได้ออกทะเลหาปลาเลยก็ได้ปลาตัวใหญ่มาแล้ว นี่เป็นลางที่ดีจริงๆ