บทที่ 85: เสียงประทัดดังกึกก้อง!

“เจี๊ยบๆๆ!”

…

“เจี๊ยบๆๆ!”

…

จ้าวต้าไห่มองคุณย่าจงชุ่ยที่กำลังโปรยข้าวฟ่างให้ลูกไก่ เราซื้อเครื่องยนต์ดีเซลแล้วก็เลยแวะไปที่ร้านขายลูกไก่ลูกเป็ดในเมือง เลือกซื้อลูกไก่มาสิบกว่าตัว พอเอาไปปล่อยในคอกไก่ที่ซ่อมไว้ตั้งแต่เช้า พวกมันก็เอาแต่หลบมุมไม่ยอมกินอาหาร เขาก็เลยไปที่สวนผัก เก็บผักใบเขียวมาไม่น้อย ส่วนที่อ่อนๆ ก็เก็บไว้เอาไปผัดกิน ส่วนที่แก่แล้วก็โยนทิ้งไปในคอกไก่ทันที ลูกไก่ที่หลบมุมอยู่ก็วิ่งออกมากันทั้งหมด ลูกไก่ที่เราซื้อมาตัวขนาดเท่ากำปั้น สามารถกินได้ทั้งน้ำทั้งอาหาร เลี้ยงง่าย

จ้าวต้าไห่กลับไปทำอาหาร หุงข้าวเสร็จก็เรียกคุณย่าจงชุ่ยกลับมา ตอนห้าโมงเย็นก็กินข้าวเสร็จแล้ว เขาก็ไม่ได้อยู่เฉยๆ ออกไปที่ท่าเรือ ขึ้นไปบนเรือประมง แล้วก็ตรวจดูอย่างละเอียดหลายรอบ ไม่เห็นมีจุดที่น้ำรั่วเลย

พระอาทิตย์ลับขอบฟ้า

ท้องฟ้าเต็มไปด้วยแสงสีส้มแดง

“ต้าไห่!”

“มาที่เรือประมงอีกแล้วเหรอ?”

…

“โอ้โห!”

“คืนนี้นอนบนเรือประมงเลยสิ!”

…

ตอนเย็นที่ท่าเรือเต็มไปด้วยคนที่กำลังจะออกทะเลหาปลา มีคนมาทักทายอยู่ตลอด

หลิวปินแบกไม้คานไว้บนบ่า ข้างหนึ่งแบกอวนประมง อีกข้างแบกถังดีเซล พอเห็นจ้าวต้าไห่กำลังวุ่นอยู่บนเรือประมงก็หยุดเดิน

“ต้าไห่”

“แกมาหลายเที่ยวแล้วนะ!”

หลิวปินนึกถึงพ่อของจ้าวต้าไห่ที่เป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการจับปลา ไม่รู้ว่าจ้าวต้าไห่จะมีความสามารถแบบนั้นหรือไม่

“ฮ่า!”

“เรือประมงเพิ่งจะลงน้ำได้ไม่กี่วันเองนะครับ”

“ก็เลยมาดูว่ามีปัญหาอะไรหรือเปล่า”

จ้าวต้าไห่ยิ้มแล้วคุยกับหลิวปินอยู่สองสามคำ มองหลิวปินที่จากไปแล้วก็วุ่นอยู่กับการทำงานต่อ เขาก็เปิดฝาช่องใส่ปลาดูอย่างละเอียด ไม่เห็นมีร่องรอยน้ำเลย เขาก็นึกขึ้นได้ว่าช่วงก่อนหน้านี้ได้ซื้อเครื่องปั๊มออกซิเจนมาหนึ่งอัน ส่วนใหญ่จะใช้ที่บ้าน การออกทะเลหาปลาไม่ค่อยได้ใช้ แต่บางครั้งก็จำเป็นต้องใช้ การใช้เครื่องปั๊มออกซิเจนก็ต้องใช้ไฟฟ้า พรุ่งนี้จะติดตั้งเครื่องยนต์ดีเซลแล้วก็ต้องเดินสายไฟสำหรับไฟและเครื่องปั๊มออกซิเจนให้เรียบร้อย จะได้ไม่ต้องยุ่งยากในอนาคต

หลิวปินวางของที่แบกมาลงบนเรือประมงของตัวเอง มองดูจงสือจู้ที่กำลังวุ่นอยู่กับเรือประมงข้างๆ แล้วก็เล่าเรื่องที่ตัวเองคิดเมื่อครู่ให้ฟัง

“ฮ่าๆๆ!”

“ตอนที่จ้าวต้าไห่อายุเจ็ดแปดขวบก็ออกทะเลหาปลากับพ่อแล้ว ไม่แน่ว่าเขาอาจจะเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการจับปลาก็ได้”

“แต่เป็นม้าหรือเป็นลา ก็ต้องลองวิ่งดูถึงจะรู้”

จงสือจู้มองจ้าวต้าไห่ที่กำลังวุ่นอยู่กับเรือประมงที่อยู่ห่างออกไปยี่สิบสามสิบเมตร อีกไม่กี่วันจ้าวต้าไห่ก็จะได้ออกทะเลหาปลาแล้ว จะมีความสามารถหรือไม่ก็จะได้รู้กันเร็วๆ นี้

พระจันทร์ขึ้นกลางท้องฟ้า

ท่าเรือเล็กๆ ของหมู่บ้านเงียบสงัดมาก

อากาศดีมาก เรือประมงทั้งหมดออกทะเลหาปลาไปหมดแล้ว ปกติที่นี่จะแน่นขนัดแต่ตอนนี้กลับว่างเปล่า

จ้าวต้าไห่ลืมตาขึ้นมา นั่งลงแล้วก็หาวไปหนึ่งครั้ง ตอนเย็นเขามาตรวจสอบเรือประมงดูว่ามีรอยรั่วหรือไม่ แล้วก็จัดของบนเรือประมงไปด้วย ลมพัดมาทำให้เขารู้สึกง่วง ตอนแรกก็คิดว่าจะพักสักครู่ แต่ไม่คิดเลยว่าจะเผลอหลับไปเป็นชั่วโมงๆ

จ้าวต้าไห่มองดูทะเลที่อยู่ไกลๆ ทั้งผืนทะเลเต็มไปด้วยแสงไฟ ทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาทันที อีกไม่กี่วันเรือประมงของเราก็จะได้ออกทะเลหาปลาแล้ว เราก็จะเป็นหนึ่งในพวกเขา การออกทะเลถึงจะทำเงินได้

จ้าวต้าไห่มองดูอยู่พักหนึ่งก็ออกจากเรือประมงแล้วเดินกลับบ้าน พรุ่งนี้เช้าจะติดตั้งเครื่องยนต์ดีเซล

เช้าตรู่

ที่ท่าเรือเล็กๆ เปียกไปทั่ว เรือประมงที่ออกทะเลไปเพิ่งจะกลับมา อากาศก็เต็มไปด้วยกลิ่นคาวของปลา กุ้ง และปู มีคนตะโกนบอกให้หลีกทางหรือต่อรองราคากันอยู่ตลอด

จ้าวต้าไห่มาถึงแต่เช้า คนที่จะมาติดตั้งเครื่องยนต์ดีเซลยังไม่มา เขาก็เดินดูไปรอบๆ ดูว่าเรือประมงลำอื่นจับปลาอะไรมาได้บ้าง เขาเดินดูเรือประมงสิบกว่าลำในหมู่บ้านของเราและเรือประมงจากหมู่บ้านอื่นอีกไม่กี่ลำ ส่วนใหญ่เป็นปลาที่พบเห็นได้ทั่วไป ปลาจาระเม็ดดำและปลาทรายมีเยอะกว่าปลาและกุ้งชนิดอื่น แถมยังตัวใหญ่ใช้ได้เลย

จ้าวต้าไห่กำลังคิดว่าที่ไหนมีปลาจาระเม็ดดำและปลาทรายเยอะๆ ก็เห็นรถบรรทุกคันเล็กขับมา จอดที่ท่าเรือ เป็นไปได้ว่าจะเป็นคนที่จะมาติดตั้งเครื่องยนต์ดีเซลของเรา เขารีบเดินไปทันที

ติงลี่ซานลงจากรถแล้วถามว่าเรือประมงลำไหน พอเครื่องยนต์ดีเซลถูกขนลงจากรถแล้วยกขึ้นไปบนเรือประมง เขาก็รีบกับอีกคนหนึ่งช่วยกันติดตั้ง พอติดตั้งเสร็จก็เป็นเวลาบ่ายสองโมงแล้ว เขาจึงลองขับเรือไปสองสามไมล์ทะเลแล้วไม่มีปัญหาอะไรเลย ก็เก็บของแล้วจากไป

จ้าวต้าไห่ไปส่งติงลี่ซาน แล้วกลับมาที่เรือประมง มองดูเครื่องยนต์ดีเซลใหม่ที่เพิ่งติดตั้งเสร็จก็รู้สึกตื่นเต้นมาก

“ต้าไห่”

“เรือลำนี้ดูแล้วไม่มีปัญหาอะไรนะ เลือกวันดีๆ ก็ออกทะเลได้อย่างเป็นทางการแล้ว”

ตอนที่ติดตั้งเครื่องยนต์ดีเซล จ้าวสือมาแล้วและคอยดูอยู่ตลอด เขาดูเรือประมงทั้งลำตั้งแต่ข้างในถึงข้างนอกหลายรอบแล้ว ไม่เห็นมีปัญหาอะไรเลย

“คุณตาทวดครับ”

“เมื่อไหร่ถึงจะเป็นวันดีครับ?”

จ้าวต้าไห่รีบถามว่าเมื่อไหร่ถึงจะเป็นวันดี การลองเรือหรือการลองเครื่องเมื่อครู่ไม่นับเป็นทางการ การเลือกวันดีแล้วลงน้ำถึงจะนับว่าเป็นการออกทะเลหาปลาอย่างเป็นทางการ พอได้ยินว่าพรุ่งนี้เป็นวันดีของเดือนนี้ วันดีต่อไปต้องรออีกหนึ่งเดือน เขาก็รีบตัดสินใจว่าจะออกทะเลพรุ่งนี้เลย

จ้าวสือมองจ้าวต้าไห่ที่วิ่งขึ้นไปบนท่าเรืออย่างรวดเร็ว เพื่อที่จะรีบไปซื้อประทัดที่เมืองก็ยิ้มออกมา เรากับเขาเหมือนกันเมื่อตอนที่เรายังหนุ่มๆ

จ้าวสือมองดูทะเลที่กว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตาและสงบนิ่ง เขาเก็บรอยยิ้มไป ที่นี่คือที่ที่ใช้หาเลี้ยงชีพ ที่ที่สามารถร่ำรวยได้ และก็เป็นที่ที่สามารถคร่าชีวิตคนได้โดยไม่เหลือแม้แต่กระดูก

“จ้าวต้าไห่จะออกทะเลหาปลาพรุ่งนี้แล้ว ลูกหลานของตัวเองพวกแกก็ต้องช่วยดูแลหน่อย ขอให้เขาโชคดีและปลอดภัย”

จ้าวสือพูดอยู่คนเดียว สูบบุหรี่ไปเรื่อยๆ จนฟ้ามืดจึงกลับบ้านไป

สิบโมงเช้า

ท่าเรือเล็กๆ ของหมู่บ้านล่างโถ่ว

เสียงประทัดดังกึกก้องไปทั่ว ควันลอยขึ้นมาเป็นกลุ่มๆ

จ้าวต้าไห่จับพวงมาลัยเรือ รอจนเสียงประทัดหยุดลง เรือประมงก็แล่นออกไป

จงชุ่ยและจินหวงเถายืนอยู่บนชายหาด มองดูเรือประมงที่แล่นออกไปเรื่อยๆ จนลับตาไป

“สองปีมานี้”

“ฉันเป็นห่วงมาก”

“ดูแลเด็กคนนี้ไม่ดี กลัวว่าตายไปแล้วจะไม่มีหน้าไปเจอพ่อแม่ของต้าไห่ ตอนนี้ตายตาหลับแล้ว ไม่ต้องกลัวเรื่องนี้อีกแล้ว”

จงชุ่ยเช็ดน้ำตาที่มุมตา

“เฮ้อ!”

“พี่สะใภ้”

“วันดีๆ ทำไมพูดแบบนี้ล่ะ?”

จินหวงเถาดึงมือของจงชุ่ย สองปีมานี้จงชุ่ยใช้ชีวิตอย่างลำบากจริงๆ นอกจากต้องสูญเสียลูกชายแล้ว จ้าวต้าไห่ยังไม่มีใครอบรมสั่งสอน กลายเป็นคนเหลวไหล แต่ตอนนี้เขาเปลี่ยนไปแล้ว ซ่อมเรือประมงแล้วออกทะเลไปหาปลา เป็นเรื่องที่ผู้ชายควรจะทำ จ้าวชุ่ยถึงได้พูดออกมาแบบนี้

“ดีจ้ะ ดีจ้ะ!”

“วันนี้เป็นวันดี!”

“เราไม่พูดเรื่องนี้กัน”

จงชุ่ยยิ้มออกมา ดึงมือของจินหวงเถากลับไปในหมู่บ้าน การออกทะเลเป็นเรื่องของผู้ชาย แค่มองดูครั้งเดียวก็พอแล้ว ไม่จำเป็นต้องสนใจอะไรมากนัก

จ้าวต้าไห่ขับเรือประมง หัวเรือผ่าผิวน้ำออกเป็นสองข้าง ลมทะเลพัดปะทะหน้า แสงอาทิตย์ส่องลงมาโดยตรง ขับไปได้สองชั่วโมง จ้าวสือที่นั่งสูบบุหรี่น้ำอยู่หัวเรือก็โบกมือให้ชะลอความเร็ว

“ที่นี่คือที่ที่พ่อกับแม่ของแกจากไป”

จ้าวสือตบแผ่นไม้เรือเบาๆ

ใจของจ้าวต้าไห่สั่นสะเทือน น้ำตาไหลออกมาทันที เขาร้องไห้เสียงดัง เรื่องบางเรื่องไม่ว่าจะยอมรับและทำใจได้แค่ไหน พอโดนเข้าก็ยังเสียใจมากอยู่ดี