บทที่ 88: ปลาเยอะมาก?! ตกปลาได้เยอะขนาดนี้เลยเหรอ?

จ้าวต้าไห่ตื่นขึ้นมาดูเวลาก็เพิ่งจะห้าโมงกว่าๆ เขาเดินออกจากห้องอย่างเบาๆ แล้วเข้าไปในครัว เห็นว่าอาหารเช้าทำเสร็จแล้ว แถมอาหารเที่ยงก็ใส่ไว้ในหม้อกำลังอุ่นอยู่ คุณย่าคงเป็นห่วงว่าเราจะเหนื่อยมากเลยตื่นมาทำให้ เขารีบกินอาหารเช้าจนหมดแล้วก็หิ้วคันเบ็ดที่เตรียมไว้แล้วออกจากบ้าน

จ้าวต้าไห่มาถึงท่าเรือก็เจอจงสือจู้กำลังขนปลาที่หามาได้กลับมาพอดี ได้ปลามาสองตะกร้าใหญ่ อย่างน้อยก็ร้อยห้าสิบกิโลกรัม ส่วนใหญ่เป็นปลาจาระเม็ดดำตัวขนาดเท่าฝ่ามือหนักประมาณครึ่งกิโลกรัม ปลาขนาดนี้อย่างน้อยก็กิโลกรัมละยี่สิบห้าหยวน ร้อยห้าสิบกิโลกรัมก็ได้เงินเกือบสี่พันหยวนแล้ว ส่วนอวนประมงที่ไปติดโขดหินขาดไปเมื่อวานขาดทุนไปแค่สามสี่ร้อยหยวน ตอนนี้ได้กำไรมาเยอะเลย นี่แหละคือเสน่ห์ของการวางอวนหาปลา และนี่ก็คือเหตุผลที่จงสือจู้ไม่ตกปลา

จ้าวต้าไห่อิจฉามาก แต่ก็ไม่ได้ใจร้อนไปตามคนอื่น การที่คนอื่นทำเงินได้เยอะก็เป็นความสามารถของคนอื่น ไม่ได้เกี่ยวกับเราเลยแม้แต่น้อย เราก็ทำเรือประมงของเราต่อไป การเขย่าเสาตกปลาไปเรื่อยๆ ขับเรือประมงไปจอดที่จุดที่ตกปลาได้เมื่อวาน

ปลาในทะเลไม่ได้อยู่รวมกันเป็นกลุ่มในที่ที่ใดที่หนึ่งโดยไม่มีเหตุผล อาจเป็นเพราะที่นั้นมีอาหารเยอะ หรือเป็นที่ที่ปลอดภัยสำหรับพักพิง ที่ที่เคยมีปลาก็จะมีปลาอยู่เสมอและก็อาจจะมีมากขึ้นด้วย

จ้าวต้าไห่ตั้งไม้ไผ่เสร็จ วันนี้ก็เหมือนเมื่อวาน ใช้แค่สองคัน เขาก็เอาเหยื่อไส้เดือนทะเลเกี่ยวเบ็ดแล้วปล่อยลงไปในทะเลข้างๆ เรือ ลูกปืนถึงก้นทะเลแล้ว เขาก็ดึงสายเบ็ดขึ้นมาเล็กน้อยเพื่อดูว่าติดอะไรไหม กำลังจะวางคันเบ็ดลงเพื่อไปหยิบอีกคัน ก็มีแรงมหาศาลดึงเบ็ดไปทันที คันเบ็ดเกือบจะหลุดจากมือแล้ว เขาจึงรีบยกคันเบ็ดขึ้นก็เจอแรงดึงเบ็ดจนสายเบ็ดตึงเปรี๊ยะ

ตัวใหญ่!

ตัวใหญ่แน่นอน!

จ้าวต้าไห่ระมัดระวังในการควบคุมปลา ปลาจาระเม็ดดำขนาดสิบห้ากิโลกรัมไม่ต้องสนใจมันเท่าไหร่ ขอแค่เบ็ดติดก็ดึงขึ้นมาได้สบายๆ แต่ถ้าตัวหนักเกินครึ่งกิโลกรัมก็ต้องระวังให้ดี แรงมันเยอะมาก การดึงสายเบ็ดอย่างแรงอาจจะทำให้สายเบ็ดขาดได้

จ้าวต้าไห่ใช้เวลาหลายนาทีปลาถึงจะถูกดึงขึ้นมาเหนือน้ำ พอเห็นว่าเป็นปลาจาระเม็ดดำตัวใหญ่หนักประมาณหนึ่งกิโลกรัมก็ดีใจมาก ปลาตัวขนาดนี้กิโลกรัมละสามสี่สิบหยวน ตัวเดียวก็หกเจ็ดสิบหยวนแล้ว

“ไม่เยอะๆ!”

“ขอสักร้อยกว่าตัวก็พอแล้ว!”

จ้าวต้าไห่เอาผ้ามาห่อปลาจาระเม็ดดำไว้ ถอดเบ็ดออก ครีบปลาแข็งเหมือนมีด ถ้าไม่ระวังก็จะโดนบาดเลือดไหลได้ง่ายๆ

จ้าวต้าไห่โยนปลาลงในช่องเก็บปลา เอาเหยื่อไส้เดือนทะเลเกี่ยวเบ็ดอีกครั้ง ปล่อยลงไปถึงก้นทะเล ก็มีแรงดึงอย่างแรงอีกครั้ง

นี่มันเกิดอะไรขึ้น?

วันนี้ปลาบ้าไปแล้วเหรอ?

จ้าวต้าไห่มองดูปลาจาระเม็ดดำตัวที่สองที่เพิ่งตกได้หนักไม่ถึงหนึ่งกิโลกรัมแต่ก็หนักอย่างน้อยเจ็ดขีด เขารู้สึกตื่นเต้นจนหัวใจเต้นไม่หยุด ทะเลคาดเดาไม่ได้ ที่ที่ปกติไม่มีปลา แต่บางครั้งก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไร ปลาจะมารวมตัวกันเป็นฝูง แต่เหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นแค่หนึ่งสองครั้งในหนึ่งปีเท่านั้น

ปลาเยอะมาก?

เป็นแบบนั้นจริงๆ เหรอ?

จ้าวต้าไห่นึกถึงปลาจาระเม็ดดำตัวใหญ่ๆ ที่จงสือจู้จับมาได้ ไม่เพียงแต่เรือที่วางอวนไกลๆ ถึงจะได้ปลาเยอะ แต่ในน้ำตื้นๆ ก็เหมือนกัน

จ้าวต้าไห่เงยหน้ามองไปรอบๆ มีแค่เรือของเราที่กำลังตกปลาอยู่ เขาก็สูดหายใจเข้าลึกๆ สงบสติอารมณ์ลง ลองตกอีกสองสามครั้งก็จะรู้ว่ามีปลาเยอะจริงๆ หรือเปล่า

หนึ่งตัว!

อีกตัว!

อีกตัวอีกแล้ว!

การเขย่าเสา?

ไม่ต้องใช้เลย!

จ้าวต้าไห่เอาไส้เดือนทะเลเกี่ยวเบ็ดแล้วปล่อยลงไปในทะเล พอเบ็ดถึงก้นทะเลก็มีปลาลากเบ็ดไปทันที ไม่มีเวลาที่จะปล่อยเบ็ดคันที่สองลงไปเลย เขาตกปลาติดต่อกันแปดตัว คันเบ็ดถึงจะนิ่งไป

จ้าวต้าไห่เปลี่ยนที่ทันที เวลาที่มีปลาเยอะๆ ต้องแข่งกับความเร็ว จุดที่ตกปลาได้เมื่อวานเราก็ไปหมดแล้ว ได้ปลาจาระเม็ดดำตัวใหญ่ๆ ที่หนักเกินครึ่งกิโลกรัมติดๆ กันจนหยุดไม่ได้เลย ไม่ต้องพูดถึงการพักผ่อนเลย แค่จะดื่มน้ำยังไม่มีเวลา

จ้าวต้าไห่ก้มหน้าก้มตาตกปลา เวลาผ่านไปเร็วมาก จนปลาเริ่มติดเบ็ดน้อยลงเรื่อยๆ เขาก็ไม่ยอมแพ้ ลองเขย่าไม้ไผ่ในทะเลดูอีกครั้ง ย้ายไปเจ็ดแปดจุดก็ไม่ได้ปลา หรือไม่ก็ได้ปลาตัวเล็กๆ หนักไม่ถึงขีด

“เฮ้อ!”

“มันก็เหมือนกับลม มาเร็วไปเร็ว!”

จ้าวต้าไห่ถอนหายใจ ปลาเยอะเป็นเรื่องพิเศษ ไม่เพียงแต่มีปลาเยอะ แต่ปลาพวกนี้ยังบ้าคลั่งหาอาหาร ตกได้ง่ายมาก แต่ก็อยู่ไม่นาน บางครั้งก็แค่ครึ่งวัน มากที่สุดก็สามห้าวัน ครั้งนี้เราโชคดีมากที่บังเอิญเจอ แต่น่าเสียดายที่มันจบลงไปแล้ว

จ้าวต้าไห่หยิบกล่องข้าวออกมา ตอนนี้ถึงจะได้มีเวลาพักกินข้าว เขากินไปพลางมองดูปลาจาระเม็ดดำตัวใหญ่ๆ ที่ว่ายไปมาจนแน่นช่องเก็บปลา น่าจะมีเกินห้าสิบกิโลกรัม

จ้าวต้าไห่รู้สึกว่าตัวเองบ่นว่าปลาเยอะไม่นานก็หมดไปแล้ว มันดูเหมือนจะโลภเกินไปหน่อย แต่ใครบ้างจะไม่อยากได้เงินเยอะๆ ล่ะ?

จ้าวต้าไห่กินข้าวเสร็จก็ลองเปลี่ยนไปอีกสองสามที่แต่ก็ไม่ได้ปลาเลย เขามองดูดวงอาทิตย์ที่เริ่มคล้อยต่ำลงไปแล้ว ตอนนี้ก็บ่ายสองโมงแล้ว เขาคิดว่าควรจะเก็บคันเบ็ดกลับบ้านได้แล้ว ถ้าปลาที่เพิ่งตกมาได้ตายไปสักตัวก็จะขาดทุนไปหลายสิบหยวนเลย

จ้าวต้าไห่ขับเรือประมงกลับมาที่ท่าเรือ ตอนนี้ไม่มีคนอยู่เลย เขารีบเอาถังใส่น้ำทะเลมาตักปลา แล้วรีบกลับบ้าน เข็นมอเตอร์ไซค์ออกมาแล้วเอาถังปลาสองใบมัดติดไว้ที่เบาะหลัง แล้วก็รีบขับไปที่เมืองทันทีเพื่อไปขายปลาที่ได้มาเมื่อวานกับวันนี้