บทที่ 89: นี่มันเป็นแขนที่หันออกไปหาคนอื่นแล้วนี่!?

ติงเสี่ยวเซียงเงยหน้ามองดูนาฬิกาที่แขวนอยู่บนผนัง ยังไม่ถึงบ่ายสามโมงก็รู้สึกใจไม่ดี แต่ก็โล่งใจที่แม่ของเธอคงไม่มาเร็วขนาดนี้

“หา!”

“นี่มันปลาที่ตกได้นี่!”

ติงเสี่ยวเซียงใช้กระชอนตักปลาในถังขึ้นมาดูสองสามครั้งก็จำได้ทันทีว่าเป็นปลาที่ตกได้

ปลา กุ้ง และปูที่จับได้จากทะเลแบ่งออกเป็นของจากเรือใหญ่ ของจากเรือเล็ก และของที่ตกได้ ของจากเรือใหญ่ปลาจะตัวใหญ่แต่แช่ในห้องเย็นมานานแล้ว จะไม่สดมากนัก ราคาจึงไม่สูง ของจากเรือเล็กคือปลาที่จับจากเรือประมงเล็กๆ ที่ออกไปไม่ไกลมาก เรือพวกนี้จะออกทะเลไปวันหนึ่งแล้วกลับมาขายปลาในวันถัดไป มักจะไม่ได้แช่เย็นหรือแช่แค่ช่วงสั้นๆ ปลา กุ้ง และปูจึงค่อนข้างสด แต่ก็ยังสู้ปลาที่ตกได้ไม่ได้ ซึ่งใช้เวลาขายน้อยและปลาที่ตกมาก็ไม่ช้ำ ราคาจึงสูงที่สุด

จ้าวต้าไห่ไม่ได้แปลกใจที่ติงเสี่ยวเซียงดูออก นี่เป็นทักษะพื้นฐานของการขายปลา ดูบ่อยๆ ก็จะดูออกเอง

ติงเสี่ยวเซียงหยิบตะกร้าใบหนึ่งมาวางไว้บนพื้น ตักปลาจาระเม็ดดำขนาดหนึ่งขีดครึ่งถึงสองขีดขึ้นมาสะเด็ดน้ำแล้วนำไปชั่ง ได้ยี่สิบห้ากิโลกรัมสามตำลึง กิโลกรัมละสิบสี่หยวนสามสิบเฟิน รวมเป็นสามร้อยหกสิบเอ็ดหยวนเจ็ดสิบเฟิน

“ไม่เอาตัวใหญ่เหรอ?”

จ้าวต้าไห่มองดูปลาจาระเม็ดดำตัวใหญ่ๆ ที่เหลืออยู่ในถัง ไม่รู้ว่าทำไมถึงเป็นแบบนี้ ยิ่งปลาตัวใหญ่ราคาก็ยิ่งสูง ขายได้ง่ายกว่าและทำเงินได้เยอะกว่าด้วย ปลาจาระเม็ดดำขนาดครึ่งกิโลกรัมถึงหนึ่งกิโลกรัมเป็นที่ต้องการมาก

“หนูเอาแค่ตัวเล็กๆ ค่ะ”

“ส่วนตัวใหญ่เอาไปขายให้หลิวกัง เขาให้ราคาสูงค่ะ”

ติงเสี่ยวเซียงส่ายหน้า

“หา?”

“นี่มันเป็นแขนที่หันออกไปหาคนอื่นแล้วนี่!?”

จ้าวต้าไห่ก็เข้าใจทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น ติงเสี่ยวเซียงไม่ใช่ไม่อยากรับซื้อ แต่ให้ราคาไม่สูงนัก คนที่มาซื้อปลาที่ตลาดนี้เป็นคนหาเช้ากินค่ำ ปลาจาระเม็ดดำตัวใหญ่ๆ ราคาแพง ไม่ใช่ว่าจะขายดีทุกวัน ตัวละห้าสิบหกร้อยหยวน ใครจะซื้อมากินได้ทุกวัน? ถ้าขายในราคาที่ต่ำหน่อย ติงเสี่ยวเซียงก็ต้องกดราคาเราอีก แต่หลิวกังเป็นเจ้าของเหลาอาหาร คนที่มากินที่นั่นไม่สนใจหรอกว่าจะต้องจ่ายเพิ่มอีกสิบยี่สิบหยวนต่อกิโลกรัม ทำให้รับซื้อได้ในราคาที่สูงกว่า ส่วนปลาจาระเม็ดดำขนาดหนึ่งขีดครึ่งถึงสองขีดเหลาอาหารของหลิวกังไม่รับซื้อ ที่ตลาดนี้กลับขายดีกว่า

“ฮึ่ม!”

“ถ้าแม่ให้ราคาคุณยี่สิบห้าหยวนต่อกิโลกรัม คุณจะขายไหม?”

ติงเสี่ยวเซียงหน้าแดงเล็กน้อยแล้วกระทืบเท้า

“ขาย!”

“คุณรับซื้อเมื่อไหร่ผมก็ขายเมื่อนั้นแหละ!”

จ้าวต้าไห่ยิ้มพยักหน้า

“รีบไปได้แล้ว!”

“อย่ามายืนเป็นท่อนไม้อยู่ที่นี่”

“หนูจะทำธุรกิจ!”

ติงเสี่ยวเซียงไล่

“ตอนนี้จะมีคนมาที่ไหน?”

“ทำไมผมไม่เห็นเลย!?”

จ้าวต้าไห่ทำท่ามองซ้ายมองขวา

“เฮ้ย!”

“ทำไมคุณเป็นคนไม่รู้อะไรเลยอย่างนี้นะ? รีบไปขายปลาให้หลิวกังได้แล้ว!”

“จำไว้ให้ดีนะ! ถ้าหลิวกังไม่ให้สามสิบห้าหยวนต่อกิโลกรัม ห้ามขายเด็ดขาด อาจจะได้ถึงสี่สิบหยวนต่อกิโลกรัมเลยก็ได้”

ติงเสี่ยวเซียงหันไปมองนาฬิกาที่แขวนอยู่บนผนัง แล้วถลึงตาใส่จ้าวต้าไห่เล็กน้อย แม่ของเธอใกล้จะมาถึงแล้ว

จ้าวต้าไห่รู้ว่าติงเสี่ยวเซียงเป็นห่วงว่าจางลี่จะมาเห็นเราอยู่ที่นี่ แล้วเราก็กลัวการเจอหน้าจางลี่เหมือนกัน การเดินทางยังอีกยาวไกล เราก็ไม่ได้อยู่ต่อแล้ว ยกถังปลาขึ้น แล้วบอกว่าจะกลับมาขายปลาอีกครั้งแล้วก็เดินจากไป

ติงเสี่ยวเซียงมองดูจ้าวต้าไห่ที่เดินออกจากตลาดไปจนลับตา ก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก ในที่สุดเขาก็ไปแล้ว ถ้าแม่ของเรามาเห็นก็คงจะแย่ไปใหญ่ ครั้งที่แล้วก็ถูกลองเชิงไปแล้ว เรื่องที่จ้าวต้าไห่ซ่อมเรือประมงก็เกือบจะหลุดออกมาแล้ว ตอนนี้ถูกจับได้คาหนังคาเขาแบบนี้ พูดอะไรไปก็ไม่รอดแล้ว

“มองอะไร?”

ติงเสี่ยวเซียงตกใจจนเกือบจะกระโดดขึ้นมา หันกลับไปมองก็เห็นแม่ของเธอไม่รู้ว่ามายืนอยู่ด้านหลังตั้งแต่เมื่อไหร่

“แม่!”

“แม่เดินเบาๆ ได้ไหมคะ? หนูตกใจจนหัวใจจะวายอยู่แล้ว”

ติงเสี่ยวเซียงตกใจจนผมตั้งชันขึ้นมา รู้สึกหวาดกลัว แม่ของเธอมาทางประตูหลังตลาด ถ้ามาทางประตูหน้าคงจะเจอจ้าวต้าไห่แน่ๆ

“แล้วจะโทษฉันได้เหรอ? ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นเหมือนหินที่รอสามีเลย”

จางลี่พูดไปพลางเดินเข้าไปในแผงปลาไปพลาง

หินที่รอสามี?

คนพูดไม่ตั้งใจ แต่คนฟังตั้งใจ

หน้าของติงเสี่ยวเซียงแดงก่ำไปจนถึงคอ หูเล็กๆ ของเธอก็แดงขึ้นด้วย

“โอ้โห!”

“ปลาจาระเม็ดดำพวกนี้ดีจริงๆ! เพิ่งรับซื้อมาเหรอ?”

ซุนลี่มองดูปลาจาระเม็ดดำที่ถูกเลี้ยงไว้ในถังขนาดใหญ่แล้วใช้เครื่องปั๊มออกซิเจนดู แล้วก็ใช้กระชอนตักขึ้นมาดูสองสามตัวแล้วก็ปล่อยลงไป ตัวไม่ใหญ่ไม่เล็ก หนักประมาณหนึ่งขีดครึ่งถึงสองขีด อ้วนมาก แถมยังมีชีวิตอยู่ทั้งหมดด้วย ขายง่ายมาก

“ไม่ใช่บอกว่าราคาสำหรับปลาขนาดนี้คือกิโลกรัมละสิบสามหยวนเหรอ?”

ซุนลี่ถามราคาที่รับซื้อมา พอรู้ว่าเป็นสิบสี่หยวนสามสิบเฟินก็รู้สึกเจ็บใจเล็กน้อย

“แม่!”

“แม่คิดว่าคนอื่นเขาโง่เหรอคะ?”

…

“นี่มันปลาที่ตกได้นะคะ ดูแล้วก็รู้ว่าเพิ่งตกได้เมื่อวานหรือวันนี้”

…

“ตอนเอามาส่งที่นี่แต่ละตัวก็ยังดิ้นอยู่เลยค่ะ”

…

“สิบสามหยวนต่อกิโลกรัม? จะไปรับซื้อได้ยังไงคะ?”

…

ติงเสี่ยวเซียงพูดรัวเป็นปืนกล สิบสี่หยวนสามสิบเฟินก็จริงว่าสูงไปหน่อย แต่ก็ไม่มากเท่าไหร่ แม่ของเธอก็หาที่ติไม่ได้

“โอ้โห”

“แผงปลาอื่นรับซื้อแค่สิบสองหยวน อย่างมากก็สิบสองหยวนห้าสิบเฟิน”

“เราเปิดราคาแค่สิบสามหยวนต่อกิโลกรัม ทำไมจะรับซื้อไม่ได้ล่ะ?”

“คราวหน้าตอนรับซื้อปลา แม่จะเป็นคนดูเอง จะได้เรียนรู้ไว้บ้าง”

ซุนลี่ไม่ได้สนใจมากนัก สิบสี่หยวนสามสิบเฟินก็จริงว่าสูงไปหน่อย แต่ก็ไม่มากเท่าไหร่ ติงเสี่ยวเซียงพูดถูก ปลาพวกนี้เป็นปลาที่ตกได้ ยังมีชีวิตอยู่ทั้งหมด ถ้าให้น้อยไปคนอื่นก็ไม่ยอมขาย ปลาพวกนี้ที่แผงปลาของเราขายได้กิโลกรัมละสิบเจ็ดสิบแปดหยวน ถ้าเป็นตอนเช้าก็ขายได้ยี่สิบยี่สิบสองหยวนเลย

ติงเสี่ยวเซียงก็โล่งใจไป วันนี้รอดแล้ว แม่คงไม่รู้ว่าปลาพวกนี้เป็นของจ้าวต้าไห่

จ้าวต้าไห่ขับมอเตอร์ไซค์ไปถึงหน้าเหลาของหลิวกัง

ตอนบ่ายสี่ห้าโมง ถึงแม้จะไม่ใช่ตอนเที่ยง แต่พระอาทิตย์ก็เริ่มคล้อยต่ำลงไปแล้ว อากาศก็ยังร้อนมาก

จ้าวต้าไห่อารมณ์ดีมากที่ได้เจอติงเสี่ยวเซียง โดยเฉพาะติงเสี่ยวเซียงบอกให้เราเอาปลามาขายที่นี่ ไม่ได้หมายความว่าติงเสี่ยวเซียงชอบเราแล้ว แต่ก็เป็นสัญญาณที่ดีแน่นอน ตั้งใจตกปลา ขายปลา ทำเงินเพื่อแต่งงานกับเสี่ยวเซียง!

จ้าวต้าไห่จอดมอเตอร์ไซค์ เดินเข้าไปในเหลาอาหาร ก็เจอหลิวกังเดินออกมาพอดี

“หา?”

“ทำไมมาตอนนี้?”

หลิวกังตะลึง จ้าวต้าไห่มาที่นี่ก็ต้องมาขายปลาแล้ว แต่ปกติก็จะมาตอนเช้า ตอนนี้เป็นตอนบ่ายแล้ว ได้ยินว่าตกปลาจาระเม็ดดำมาได้เยอะ แถมยังตัวใหญ่ๆ อีกด้วย เขาก็ไม่พูดมาก รีบดูปลาทันที ปลาจาระเม็ดดำที่ได้มายังมีชีวิตอยู่ทั้งหมด ตัวที่ใหญ่ที่สุดหนักเกินหนึ่งกิโลกรัม ตัวที่เล็กที่สุดก็ยังหนักกว่าครึ่งกิโลกรัม

“หนึ่งร้อยยี่สิบสามกิโลกรัมเจ็ดตำลึง”

“กิโลกรัมละสามสิบแปดหยวน”

“รวมเป็นเงินสี่พันเจ็ดร้อยหยวนหกสิบเฟิน”

หลิวกังชั่งน้ำหนักเสร็จคำนวณเงินแล้วก็นับเงินยื่นให้จ้าวต้าไห่

จ้าวต้าไห่รับเงินมานับจนครบ แล้วก็ยัดใส่กระเป๋า โชคดีที่ติงเสี่ยวเซียงบอกราคามา ไม่อย่างนั้นเราคงขายไปแค่สามสิบหยวนต่อกิโลกรัมแล้ว การมาขายปลาที่ร้านหลิวกังครั้งหน้าต้องไปหาติงเสี่ยวเซียงเพื่อถามราคาอีก

“เถ้าแก่หลิวครับ!”

“ปลาจาระเม็ดดำพวกนี้ตัวใหญ่ใช้ได้เลยนะครับ! เป็นปลาที่เลือกมาแล้ว! ทั้งหมดตัวหนักเกินครึ่งกิโลกรัมครับ!”

…

“เป็นปลาที่ตกได้นะครับ!”

“ทั้งหมดเป็นปลาที่ตกได้!”

…

จ้าวต้าไห่ขายปลาเสร็จ เงินยังไม่ทันได้อุ่นในกระเป๋า ก็คุยเล่นกับหลิวกังอยู่สองสามคำ ก็มีคนกลุ่มหนึ่งมาขายปลาจาระเม็ดดำอีก โชคดีจริงๆ ถ้าเรามาสายกว่านี้ไม่กี่นาทีคงขายไม่ได้ราคาสามสิบแปดหยวนต่อกิโลกรัมแล้ว พอมีของเยอะ ราคาก็ถูกลง เป็นแบบนี้มาตั้งแต่โบราณแล้ว

จ้าวต้าไห่หันหลังกลับไปขี่มอเตอร์ไซค์ บิดคันเร่งแล้วก็ปล่อยคลัตช์ ขับกลับหมู่บ้านไป

หลิวกังมองจ้าวต้าไห่ที่ขี่มอเตอร์ไซค์จากไปก็รู้สึกพูดไม่ออก พอจ้าวต้าไห่เพิ่งขายปลาให้เราเสร็จก็มีคนอีกสิบกว่าคนเอาปลาจาระเม็ดดำตัวใหญ่ๆ มาขายทันที นี่คงเป็นเพราะในทะเลมีปลาเยอะมาก ถ้ารู้เรื่องนี้ตั้งแต่แรกคงไม่ยอมรับซื้อในราคาสามสิบแปดหยวนต่อกิโลกรัมหรอก

“ปลาจาระเม็ดดำขนาดเกินครึ่งกิโลกรัม กิโลกรัมละยี่สิบเจ็ดหยวน! ใครไม่ยอมขายก็ไปขายที่อื่นซะ!”

หลิวกังตะโกนเสียงดัง พอมีปลาเยอะแล้วจะให้เกรงใจอะไรล่ะ? ก็ต้องเปิดราคาต่ำๆ ไว้ก่อน