บทที่ 90: ตำนานปลาใหญ่?

จ้าวต้าไห่ขายปลาเสร็จแล้วก็กลับมาถึงบ้าน ไม่ได้พักผ่อนเลย เขารีบไปที่ท่าเรือแล้วขึ้นไปบนเรือประมงเพื่อจัดของ จัดคันเบ็ดและของอื่นๆ ให้เรียบร้อย ตักน้ำทะเลขึ้นมาหลายถังเพื่อล้างเรือให้สะอาด ใช้เวลาไม่ถึงยี่สิบนาทีก็เสร็จหมดแล้ว เขายังไม่กลับบ้านทันที ตอนนี้เรามีเรือประมงแล้ว เป็นชาวประมงคนหนึ่งแล้ว ก็ต้องเข้ากับคนอื่นได้ เรือประมงรอบๆ ก็มีคนอยู่ เราก็ไปคุยเล่นกับพวกเขา ถามว่าช่วงนี้ในทะเลมีปลาอะไรบ้าง สอบถามสถานการณ์การขายปลา

“เป็นไปไม่ได้!”

“แกบอกว่าวันนี้ตกปลาจาระเม็ดดำได้หนึ่งร้อยยี่สิบกิโลกรัม?”

จงสือจู้เบิกตากว้าง

ตอนเช้าที่เราออกไปตกปลา เขาเพิ่งกลับมาพอดี จับปลาจาระเม็ดดำได้หนึ่งร้อยหกสิบแปดกิโลกรัม ขายให้พ่อค้าปลาในราคากิโลกรัมละยี่สิบเจ็ดหยวน ได้เงินสี่พันห้าร้อยกว่าหยวน เขารู้สึกดีใจมาก แต่ไม่คิดเลยว่าตอนนี้มาเจอจ้าวต้าไห่แล้วถามดู ได้ความว่าใช้เวลาแค่ช่วงเช้าตกปลาจาระเม็ดดำได้หนึ่งร้อยยี่สิบกิโลกรัม และทั้งหมดเป็นปลาจาระเม็ดดำตัวใหญ่ๆ ถึงแม้ปลาที่เขาจับมาได้จะเยอะกว่า แต่ปลาที่ตกได้ดีกว่าปลาที่จับด้วยเรือเล็ก และยังสามารถมีชีวิตอยู่ได้ ราคาจึงสูงกว่า ถึงปลาของเราจะน้อยกว่าแต่เงินที่ได้ก็ไม่น้อยกว่าเขาหรอก

“ในทะเลมีปลาเยอะมากพอดี”

“จะให้มีสถานการณ์ดีๆ แบบนี้ทุกวันได้ยังไง?”

จ้าวต้าไห่ส่ายหน้า วันนี้ได้ปลาเยอะจริงๆ ทำเงินได้ก้อนโต แต่เรื่องดีๆ แบบนี้เป็นไปไม่ได้ที่จะเกิดขึ้นทุกวัน หนึ่งปีจะเกิดขึ้นสักสองสามครั้งก็ถือว่าสุดยอดแล้ว ถ้าการตกปลาทำเงินได้ดีขนาดนี้ ทุกคนคงจะมาตกปลาแล้ว ไม่ใช่คิดจะออกทะเลไปวางอวนประมง

“ฮ่า”

“ต้าไห่พูดถูก”

“การตกปลาทำเงินได้จริง แต่เมื่อเทียบกับการออกทะเลไปวางอวนประมงแล้ว สู้ไม่ได้แน่นอน”

เหลยต้าโหย่วเห็นจ้าวต้าไห่คุยกับจงสือจู้ก็เดินเข้ามา พอได้ยินว่าจ้าวต้าไห่ตกปลาจาระเม็ดดำได้หนึ่งร้อยยี่สิบกิโลกรัมก็รู้สึกอิจฉามาก

“ออกทะเลหาปลาทำเงินได้มากกว่าแน่นอน”

“แต่ต้นทุนก็สูงกว่าการตกปลาเยอะ!”

…

“ช่วงนี้ในทะเลมีปลาเยอะขึ้น แต่ราคาที่รับซื้อก็ต่ำลง”

“ถ้าคำนวณดีๆ แล้ว ก็ไม่ได้ทำเงินได้เพิ่มขึ้นเท่าไหร่”

…

“ไม่กี่วันก่อนมีเรือจากหมู่บ้านข้างๆ ไปวางอวนประมงที่เกาะหนิวที แล้วมีปลาใหญ่ตัวหนึ่งติดอวนแล้วก็หนีไปได้ ทำให้ไปพันกับโขดหิน อวนก็ขาดไปสองสามร้อยเมตรเลย คราวนี้ขาดทุนบานเบอะ!”

…

จ้าวต้าไห่ตะลึงไปชั่วครู่

ปลาติดอวนแล้วดิ้นหนี นี่ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร ปลาใหญ่ๆ มักจะทำเรื่องแบบนี้ได้ แต่การดึงอวนไปพันกับโขดหินได้นี่มันไม่ธรรมดาแล้ว

“ปลาตัวนี้กลายเป็นปีศาจแล้วเหรอ?”

จ้าวต้าไห่มองดูจงสือจู้กับเหลยต้าโหย่ว

“ต้าไห่”

“แกเพิ่งจะออกทะเลหาปลา ไม่เคยได้ยินเรื่องพวกนี้หรอก”

“นี่ไม่ใช่ครั้งแรก”

“ที่เกาะหนิวทีมีปลาใหญ่อยู่ตัวหนึ่ง คาดว่าน่าจะเป็นปลาเก๋ามังกร มีคนวางอวนอยู่แถวนั้นหลายคน หลายครั้งที่จับมันได้ แต่ทุกครั้งมันก็ดิ้นหนีไปได้”

“ปกติก็จะแค่อวนขาดเป็นรูใหญ่ๆ เสียหายไม่มาก แต่เมื่อวานนี้มีคนคิดจะจับปลาใหญ่ตัวนี้โดยเฉพาะ ใช้อวนที่ใช้จับปลาใหญ่โดยเฉพาะ แต่ไม่คิดเลยว่ามันก็จะดิ้นหนีไปได้อีก ที่สำคัญคืออวนถูกมันลากไปพันกับโขดหิน ดึงขึ้นมาไม่ได้ ทำได้แค่ตัดทิ้งไป”

จงสือจู้จุดบุหรี่สูบไปอึกหนึ่ง

“ฮ่า!”

“ตอนนี้มีคนพูดว่าปลาตัวนี้กลายเป็นปีศาจแล้ว เห็นคนวางอวนจับตัวเองก็ตั้งใจพุ่งชนอวนแล้วก็ลากเข้าไปในโขดหินเพื่อพันอวนไว้ นี่เป็นการแก้แค้น”

เหลยต้าโหย่วยิ้มๆ

“จะมีเรื่องแบบนี้ได้ยังไง? ก็แค่ปลาตัวใหญ่เท่านั้นแหละ พอติดอวนก็ดิ้นรนเอาชีวิตรอด ปลาใหญ่มักจะพุ่งชนกองหินอยู่แล้ว อวนก็เลยไปติดกับโขดหิน”

จงสือจู้ส่ายหน้า เรื่องที่ปลาเป็นปีศาจก็แค่เรื่องเหลวไหลเท่านั้น

จ้าวต้าไห่พยักหน้า เรื่องที่ปลาเป็นปีศาจก็แค่เรื่องล้อเล่นเท่านั้น แต่ปลาใหญ่ตัวนี้มีความสามารถแบบนั้นจริงๆ เรื่องที่แปลกอีกอย่างก็คือถ้าอวนติดโขดหินแล้วดึงไม่ขึ้นจนต้องตัดทิ้งไป แล้วจะรู้ได้ยังไงว่าปลาตัวนี้หนีไปได้? ไม่แน่ว่าปลาตัวนี้อาจจะยังติดอวนอยู่ตรงนั้นก็ได้ ที่สำคัญกว่านั้นคือทำไมถึงแน่ใจว่าเป็นปลาเก๋ามังกร?

เหลยต้าโหย่วบอกจ้าวต้าไห่ว่าอวนที่ดึงขึ้นมามีรูใหญ่ๆ เต็มไปหมด มีเมือกติดอยู่เต็มไปหมด ดูแล้วก็รู้ว่าเป็นปลาเก๋ามังกร

“คนที่อยากได้ปลาตัวนี้มีไม่น้อยเลย ปลาเก๋ามังกรหนักหลายสิบกิโลกรัม อาจจะเกินห้าสิบกิโลกรัมด้วยซ้ำ มีค่าหลายพันหยวน มีเรือประมงหลายลำวางอวนเพื่อจับมัน แต่ก็จับไม่ได้จริงๆ ครั้งนี้เป็นคนจากหมู่บ้านข้างๆ ที่ไม่เชื่อ ก็เลยลองดู ตอนนี้ขาดทุนไปเยอะแล้วคงจะเข็ดแล้วล่ะ”

จงสือจู้สูบบุหรี่หมดแล้วก็ลุกขึ้นยืนแล้วเดินกลับบ้าน

“ต้าไห่ ฉันก็ต้องกลับแล้ว! ไว้หาเวลาไปทำอาหารดีๆ แล้วก็ดื่มเหล้ากัน”

เหลยต้าโหย่วกับจงสือจู้เดินกลับบ้านไปด้วยกัน

จ้าวต้าไห่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก็เข้าใจเรื่องทั้งหมด ปลาใหญ่น่ะมีอยู่จริง เกาะหนิวทีอยู่ไม่ไกลจากที่นี่ ขับเรือไปใช้เวลาไม่ถึงสองชั่วโมง ใต้ทะเลบริเวณนั้นเต็มไปด้วยโขดหิน การวางอวนประมงง่ายที่จะไปติดกับหิน มีคนอยากจะจับมันและเคยลองหลายครั้งแล้ว แต่ก็จับไม่ได้ แถมยังต้องเสียอวนไปอีก คนที่อยากจะจับก็เลยน้อยลงเรื่อยๆ มีเวลาไปจับปลา กุ้ง และปูที่อื่นยังทำเงินได้มากกว่า การออกทะเลหาปลาไม่ใช่การเล่นขายของ ต้องคำนวณกำไรและขาดทุน ทำเรื่องที่ไม่คุ้มค่าก็ไม่มีใครทำแน่นอน

จ้าวต้าไห่ออกจากท่าเรือแล้วก็กลับบ้านไป เรื่องปลาใหญ่ไม่ได้อยู่ในความคิดของเขาเลย หมู่บ้านชาวประมงมักจะมี “ข่าวลือ” แบบนี้เสมอว่ามีบางที่ที่มีปลาใหญ่ที่ไม่สามารถจับได้ตลอดไป

จ้าวต้าไห่ตื่นเช้าในวันถัดมา ออกทะเลไปเขย่าเสาตกปลาจาระเม็ดดำต่อ แต่พอทำไปจนถึงเที่ยงวันก็ไม่ได้ปลาเลยสักตัว เปลี่ยนที่ไปเจ็ดแปดที่ก็ไม่ได้ปลาเลย

นี่เป็นผลกระทบจากการที่ปลาเยอะเมื่อวานนี้หรือเปล่า?

จ้าวต้าไห่ถือกล่องข้าว มีกินบ้างไม่อยากกินบ้าง ตอนมีปลาเยอะๆ ก็ไม่รู้สึกเหนื่อยและไม่รู้สึกหิว แต่พอตกปลาไม่ได้แล้วก็รู้สึกทั้งหิวทั้งเหนื่อยและไม่อยากกินอะไรเลย เขาก็กินแค่พอรองท้อง เปิดฝาช่องเก็บปลาออกดู มีปลาจาระเม็ดดำอยู่แค่เจ็ดแปดตัว เป็นปลาตัวเล็กๆ หนักแค่ขีดเดียว

จ้าวต้าไห่ส่ายหัว นี่คือความจริงที่คนที่ออกทะเลต้องเผชิญ ไม่ว่าจะตกปลาหรือวางอวนประมง การจับปลาได้บ้างไม่ได้บ้างเป็นเรื่องปกติ

จ้าวต้าไห่ลุกขึ้นยืนแล้วถอนไม้ไผ่ที่ปักอยู่ในทะเลขึ้นมา

ไม่มีปลาเหรอ?

ก็เปลี่ยนที่ไปที่อื่นต่อ

ทำไปจนตาย

ความหวังมีอยู่ในที่ถัดไปเสมอ

จ้าวต้าไห่เพิ่งจะเอาไม้ไผ่วางไว้บนเรือประมง ปลายคันเบ็ดก็สั่นอย่างแรง

เป็นไปไม่ได้!

กำลังจะย้ายที่อยู่แล้ว ทำไมถึงมีปลาติดเบ็ดตอนนี้?

จ้าวต้าไห่รีบคว้าคันเบ็ดขึ้นมาแล้วยกขึ้นอย่างแรงเพื่อเกี่ยวปลา แล้วก็ดึงขึ้นมาเหนือน้ำ เขาก็ยิ้มออกมาอย่างหมดหนทาง ที่ติดเบ็ดมาไม่ใช่ปลาแต่เป็นปู แต่ก็ตัวไม่เล็ก เป็นปูม้าขนาดเท่าฝ่ามือ

“เฮ้อ!”

“การตกปลาแล้วได้ปูนี่มันไม่ใช่เรื่องธรรมดาเลยนะ แต่มาแค่ตัวเดียวได้ไง ถ้ามาอีกสองสามตัวก็พอเป็นกับข้าวสำหรับอาหารเย็นนี้แล้ว”

จ้าวต้าไห่ตัดสินใจสตาร์ทเครื่องยนต์ดีเซลแล้วขับออกไปทันที เปลี่ยนไปที่อื่น ในทะเลมีปู ก็จะไม่มีปลาแน่นอน

ลมทะเลร้อนระอุ

พัดมาที่หน้าและมือรู้สึกร้อนผ่าว

“ปุกๆๆ!”

…

“ปุกๆๆ!”

…

จ้าวต้าไห่เขย่าไม้ไผ่ แล้วก็รออยู่พักหนึ่งก็ไม่มีปลามาติดเบ็ด เขาลากสายเบ็ดดูแล้วก็รออีกพักหนึ่งก็ยังไม่มีปลามาติดเบ็ด

วันนี้ก็คงจะเป็นแบบนี้สินะ?

จ้าวต้าไห่ถอนหายใจยาวๆ วันนี้ไม่รู้ว่าเปลี่ยนที่ไปกี่ที่แล้ว ที่ๆ ตกปลาได้เมื่อสองวันก่อนและที่ๆ ตกไม่ได้รวมถึงที่ๆ ไม่เคยไปตกก็ลองไปหมดแล้ว ได้ปลารวมกันไม่ถึงสิบตัว

“อ้าว?”

“นี่มันเกาะหนิวทีนี่นา?”

จ้าวต้าไห่เห็นเกาะที่อยู่ไม่ไกลก็อึ้งไปครู่หนึ่ง แล้วก็คิดถึงเรื่องปลาใหญ่ที่เหลยต้าโหย่วกับจงสือจู้พูดถึงเมื่อวาน