บทที่ 92: คำบางคำพูดไม่ได้! พูดแล้วก็คือศัตรูที่ต้องฆ่ากัน!

“ตุบๆๆ!”

“ตุบๆๆ!”

“ตุบๆๆ!”

จ้าวต้าไห่ขับเรือประมงไปที่ท่าเรือ เสียงเครื่องยนต์ดีเซลดังชัดเจน ลมทะเลปะทะกับละอองน้ำทะเลที่พัดมาปะทะหน้า ปลาใหญ่ก็อยู่ในช่องเก็บปลา ทำให้เขารู้สึกดีใจและภูมิใจมาก

ปลา?

แค่ตัวเดียวก็พอแล้ว!

จ้าวต้าไห่มองดูช่องเก็บปลาที่อยู่กลางเรือเป็นครั้งคราว เรือประมงแล่นไปข้างหน้า น้ำทะเลสาดเข้ามาในช่องเก็บปลาตลอดเวลา ทำให้พื้นเรือเปียกโชก มองเห็นปลาเก๋ายักษ์ตัวหนึ่งลางๆ

จ้าวต้าไห่ขับเรือประมงกลับมาที่ท่าเรือ เห็นว่าเรือประมงของเหลยต้าโหย่วมีที่ว่างพอดี ก็เลยจอดเรือลง

เหลยต้าโหย่วกำลังวุ่นอยู่บนเรือประมง พอมีเรือประมงมาจอดข้างๆ ก็เงยหน้าขึ้นมองเห็นว่าเป็นจ้าวต้าไห่ กำลังจะทักทาย สายตาก็มองไปที่ช่องเก็บปลาที่เปิดอยู่

“ปลาอะไร?”

“ตัวใหญ่ขนาดนี้?”

เหลยต้าโหย่วตะโกนลั่น

จ้าวต้าไห่จอดเรือประมงเสร็จแล้วก็เดินไปที่ช่องเก็บปลา ใช้กระชอนตักปลาขึ้นมาด้วยสองมือ

“ปลาเก๋ามังกร!”

“พระเจ้า!”

“ตัวใหญ่จริงๆ!”

“นี่ต้องหนักเจ็ดแปดสิบกิโลกรัมแน่นอน!”

เหลยต้าโหย่วเบิกตากว้าง ปลาเก๋ามังกรในกระชอนยาวเกินหนึ่งเมตร หัวใหญ่ หางใหญ่เหมือนสัตว์ประหลาดจากยุคดึกดำบรรพ์

“ว้าว!”

“เก่งจริงๆ!”

…

“ไปตกปลาตัวนี้มาจากไหน!?”

…

คนที่ท่าเรือก็แห่กันเข้ามาดูความคึกคัก ทุกคนเป็นคนที่ออกทะเลหาปลา ไม่มีใครที่จะต้านทานความเย้ายวนของปลาตัวใหญ่ได้ ทุกคนต่างก็ถามว่าไปตกปลาตัวนี้มาจากไหน

จ้าวต้าไห่ไม่ได้ปิดบัง บอกไปตรงๆ ว่าไปตกปลามาจากเกาะหนิวที

“เกาะหนิวที?”

“ปลาตัวนั้นที่กลายเป็นปีศาจเหรอ?”

“จับปลาแบบนี้ไม่ดีหรอก?! อาจจะเกิดเรื่องไม่ดีได้!”

ทันใดนั้นทุกคนก็เงียบลง หันไปมองคนที่พูด

โจวกว่างไฉไม่คิดว่าทุกคนจะจ้องมองมาที่ตัวเอง หน้าของเขาก็แดงก่ำ หัวใจเต้นแรง คำพูดที่เขาพูดออกไปมันเกินเลยไปหน่อย เรื่องปลาเป็นปีศาจก็พูดได้ แต่จะมาบอกว่าจับปลาตัวนี้ไม่ดีอาจจะเกิดเรื่องไม่ดีได้นี่มันไม่ควรพูด

“บ้าเอ๊ย!”

“โจวกว่างไฉ!”

“แกพูดบ้าอะไรน่ะ?!”

สีหน้าของเหลยต้าโหย่วเปลี่ยนไป ชี้หน้าโจวกว่างไฉแล้วตะโกน ปลาตัวนั้นที่กลายเป็นปีศาจ? ห้ามจับ? จับแล้วอาจจะเกิดเรื่องไม่ดี? คำพูดนี้หมายความว่าจ้าวต้าไห่จับปลาตัวนี้ไปแล้วจะเกิดเรื่องไม่ดี การที่คนที่ออกทะเลหาปลาแล้วเกิดเรื่องไม่ดีก็มีแค่ปลายทางเดียว

จ้าวต้าไห่หน้าบึ้งลง ดึงเหลยต้าโหย่วไว้ นี่เป็นเรื่องของเรา เราจะจัดการเอง

“โจวกว่างไฉใช่ไหม?”

“แกเป็นคนหมู่บ้านไหน?”

“มีสองเรื่องที่แกต้องฟังให้ดี อย่างแรกคือแกต้องพูดต่อหน้าทุกคนว่าปลาที่จับได้ใหญ่กว่าตัวนี้ต้องปล่อยไป เราถึงจะโยนปลาตัวนี้ลงทะเลไปเดี๋ยวนี้ อย่างที่สองคือเรือประมงของแกอย่าได้มาปรากฏที่นี่อีก ไม่อย่างนั้นวันไหนเราอารมณ์ไม่ดีก็จะจมมันซะเลย”

จ้าวต้าไห่ยิ้มเยาะ โจวกว่างไฉไม่ใช่คนในหมู่บ้านของเรา คนที่ออกทะเลหาปลาเพื่อเลี้ยงชีพ ไม่มีใครบอกว่าไม่สามารถจับปลาตัวใหญ่ได้ แต่เขาอิจฉาที่เราจับปลาตัวใหญ่ได้แล้วทำเงินได้เยอะ แต่คำพูดของเขาเกินเลยไปหน่อย เราจะไม่ปล่อยเขาไปง่ายๆ หรอก

“แก!”

“ท่าเรือนี้ไม่ใช่ของแกคนเดียว!”

“ทำไมฉันจะมาไม่ได้!?”

สีหน้าของโจวกว่างไฉเปลี่ยนไป การจับปลาที่ใหญ่กว่าตัวนี้แล้วปล่อยไป? เราทำไม่ได้หรอก เรื่องนี้ก็ไม่มีผลอะไร ถ้าเราไม่ยอมตกลงก็แค่ไม่ยอมรับ แต่การที่จ้าวต้าไห่ไม่ให้เรือประมงของเรามาที่นี่จะมีผลกระทบมากเลยทีเดียว หมู่บ้านชาวประมงริมทะเลมีท่าเรือเล็กๆ ส่วนใหญ่ก็มีหมู่บ้านละท่า แต่ท่าเรือของหมู่บ้านล่างโถ่วทำเลดีที่สุด ถ้าไม่สามารถออกทะเลและกลับมาขายปลาที่นี่ได้ก็เหมือนกับฆ่ากันชัดๆ

“โอ้?”

“หรือไม่แกก็เอาเรื่องนี้ไปคุยกับผู้ใหญ่ในหมู่บ้านล่างโถ่วของเราดู หรือจะไปถามผู้ใหญ่ในหมู่บ้านของแกก็ได้ว่าพูดแบบนี้ได้ไหม?”

จ้าวต้าไห่จ้องโจวกว่างไฉไว้แน่น

“โจวกว่างไฉ”

“แกอย่ามาที่นี่อีกเลย!”

เหลยต้าโหย่วส่ายหน้าใส่โจวกว่างไฉ บางคำพูดมันพูดไม่ได้จริงๆ โจวกว่างไฉก็ไม่ใช่เด็กสามขวบ แถมยังเป็นคนที่ออกทะเลหาปลาด้วยตัวเอง ก็ย่อมรู้ดีว่าคำพูดไหนไม่ควรพูด พูดแล้วต้องรับผิดชอบ คำพูดที่จ้าวต้าไห่พูดออกไปไม่มีอะไรผิดเลย

ผู้ใหญ่ในหมู่บ้านล่างโถ่วไม่มีทางไม่เห็นด้วย และอาจจะไปพูดกับผู้ใหญ่ในหมู่บ้านของโจวกว่างไฉโดยตรงเลยก็ได้ ผู้ใหญ่ในหมู่บ้านของโจวกว่างไฉก็จะไม่มีปากจะพูดอะไรออกมา การที่โจวกว่างไฉสาปแช่งว่าจ้าวต้าไห่ออกทะเลไปแล้วจะเกิดเรื่องไม่ดีนี่ไม่ใช่เรื่องเล็กๆ เลย เป็นการสร้างศัตรูที่เอาคืนกันจนตาย ถ้าพูดให้แย่หน่อยก็คือถ้าจ้าวต้าไห่ออกทะเลไปแล้วเกิดเรื่องอะไรขึ้น ก็ต้องไปหาเรื่องโจวกว่างไฉแน่นอน

โจวกว่างไฉหน้าซีดเผือด คิดจะพูดคำหยาบๆ ออกไป แต่พอเห็นความดุดันในสายตาของจ้าวต้าไห่ก็กลืนคำพูดกลับเข้าไปในคอ ถ้าพูดออกไปก็คงต้องโดนตีแน่นอน เขายืนอยู่พักหนึ่งแล้วก็ขับเรือประมงของตัวเองจากไป

“โจวกว่างไฉนี่มันหาเรื่องใส่ตัวชัดๆ!”

“ใครว่าไม่ใช่ล่ะ? ไม่ใช่เด็กสามขวบที่ฉี่เล็ดฉี่ราดไปทั่วแล้ว แต่ยังพูดจาแบบนี้ออกมาได้”

…

“ปลาใหญ่มีราคา!”

“จับปลาใหญ่แล้วก็ปล่อยไป? คำพูดของโจวกว่างไฉนี่คือการตัดช่องทางทำมาหากิน”

…

“ไม่รู้ว่าโจวกว่างไฉยังกล้ามาที่นี่อีกหรือเปล่า”

“มาที่นี่เหรอ? จ้าวต้าไห่จะตีเขาแน่นอน!”

…

เหลยต้าโหย่วฟังคนรอบข้างคุยกันอย่างใคร่ครวญ แล้วก็จัดเรือให้เรียบร้อยแล้วเดินจากไป ตอนเย็นเขาเล่าเรื่องทั้งหมดให้หม่าหงอวี้ฟัง

“ใจของจ้าวต้าไห่ก็สว่างเหมือนกระจก! ถ้าไม่จัดการเรื่องนี้ออกไป ข่าวจะแพร่ออกไป แล้วก็คงจะไม่มีที่ยืนในละแวกนี้แล้ว จะถูกคนดูถูกไปตลอดชีวิต หลังจากนี้ไม่ว่าเราจะทำอะไร หรือแม้แต่การหาภรรยาและเลี้ยงดูลูกก็จะต้องถูกคนรังแก”

“และเรื่องของพ่อแม่เขาด้วย คำพูดแบบนี้มันเหมือนการลูบคม ไม่ว่าใครพูดก็จะเป็นศัตรูที่เอาคืนกันจนตาย”

“คำพูดของจ้าวต้าไห่ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ เลย ถ้าเรือของโจวกว่างไฉกล้ามาที่ท่าเรือของหมู่บ้านเราอีก เขาจะจมมันแน่นอน!”

หม่าหงอวี้คีบเนื้อชิ้นหนึ่งใส่ในชามของเหลยต้าโหย่ว อีกสองสามชั่วโมงก็ต้องออกทะเลไปหาปลาแล้ว ตัวเรากับลูกจะหิวได้ แต่ผู้ชายที่บ้านต้องกินให้อิ่มถึงจะมีแรง และถึงจะทำเงินได้

“ก็เป็นแบบนี้แหละ”

“จ้าวต้าไห่อายุแค่ยี่สิบ แต่จัดการเรื่องแบบนี้ได้เก๋ามาก”

เหลยต้าโหย่วชื่นชมจ้าวต้าไห่มาก ถ้าเป็นเราในวัยนี้ก็คงไม่รู้อิโหน่อิเหน่อะไรเลย ถ้าเจอเรื่องแบบนี้ก็คงจะด่าสองสามคำแล้วก็ปล่อยไปแล้ว

“จ้าวต้าไห่ไม่ใช่บอกว่าพรุ่งนี้จะเลี้ยงข้าวแกเหรอ? ไม่ว่าจะมีเรื่องอะไรก็ต้องไปให้ได้นะ”

…

“ฮ่า!”

“นี่ต้องให้แกพูดด้วยเหรอ? ถ้าเรื่องแค่นี้เรายังไม่เข้าใจก็คงใช้ชีวิตไปเปล่าๆ แล้ว”

…

เหลยต้าโหย่วคุยกับหม่าหงอวี้ไปพลางกินข้าวไปพลาง คืนในหมู่บ้านชาวประมงเงียบสงัดมาก มีเสียงเด็กร้องไห้หรือเสียงหมาเห่าเป็นครั้งคราว ฟังได้ชัดเจนมาก

จ้าวต้าไห่ตื่นเช้าในวันถัดมา กินอาหารเช้าเสร็จแล้วก็ขี่มอเตอร์ไซค์ไปเมืองเพื่อขายปลา ปลาเก๋าขนาดเจ็ดแปดสิบกิโลกรัม แถมยังมีชีวิตอยู่ ไม่เหมาะที่จะไปขายให้ติงเสี่ยวเซียงแล้ว เขาก็ตรงไปที่เหลาของหลิวกังเลย ขายปลามาหลายครั้งแล้วก็กลายเป็นคนรู้จักกัน ปลาเก๋ามังกรไม่ใช่ปลาเก๋าราคาแพงอย่างปลากะรังแดง ราคาไม่ได้สูงมากนัก อาศัยที่ตัวใหญ่มาก ราคากิโลกรัมละเจ็ดแปดสิบหยวน ปลาหนักแปดสิบสองกิโลกรัมเป็นเงินหกพันสามร้อยเก้าสิบหกหยวน

จ้าวต้าไห่ขายปลาเสร็จรับเงินมาแล้วก็ขี่มอเตอร์ไซค์ไปร้านของติงลี่ซาน มีเงินในมือแล้วก็ซื้อเครื่องยนต์ดีเซลอีกตัวหนึ่ง นัดกันไว้ว่าจะมาติดตั้งในวันพรุ่งนี้ แล้วก็ไปร้านขายอุปกรณ์ตกปลา ซื้อลูกปืน ตะขอ และสายเบ็ด เพราะช่วงนี้เราจะออกทะเลไปตกปลา อุปกรณ์เหล่านี้เป็นของใช้แล้วหมดไป ต้องเตรียมไว้ล่วงหน้า

จ้าวต้าไห่กลับมาถึงหมู่บ้านตอนบ่ายโมง ซื้อไก่ตอนตัวหนึ่งกลับมาด้วย ไม่กล้าเอาไปไว้ในคอกไก่กับลูกไก่ตัวเล็กๆ ก็เลยเอาไปไว้ในเล้าไก่อีกอัน นี่เป็นเมนูหลักสำหรับเลี้ยงเหลยต้าโหย่วกับจงสือจู้ในวันพรุ่งนี้ เรื่องของโจวกว่างไฉ เราติดหนี้บุญคุณพวกเขามากจริงๆ ถ้าตอนนั้นลงมือตีกันจริงๆ เหลยต้าโหย่วก็คงจะมาช่วยเราด้วย ถ้าหลังจากนี้มีเรื่องอะไรกับโจวกว่างไฉ ก็ต้องมีเหลยต้าโหย่วมาช่วยด้วย การเลี้ยงข้าวก็ต้องพิถีพิถันหน่อย เนื้อหมูก็คงไม่พอ ต้องเป็นไก่ตอน ซึ่งเป็นอาหารที่ใช้เลี้ยงแขกชั้นสูงในหมู่บ้านชาวประมง

จ้าวต้าไห่กินข้าวเที่ยงเสร็จก็ไม่ว่างแล้ว ออกทะเลไปตกปลาอะไรก็ไม่ทันแล้ว เขาก็พักผ่อนสักครู่ งีบหลับไป พอตื่นขึ้นมาก็บ่ายสี่โมงกว่าๆ แล้ว เขามองดูเวลาเห็นว่ายังไม่ดึกมาก คุณย่าจงชุ่ยเอาแต่ถักอวนประมงอยู่ที่บ้านทุกวันแบบนี้ไม่ดีหรอก ก็เลยดึงเธอออกไปเดินเล่น การเดินเล่นในหมู่บ้านชาวประมงก็ไม่มีอะไรมากนัก เดินไปเดินมาก็มาถึงชายหาด