บทที่ 93: ไม่น่าเชื่อเลยว่าปลาหมึกจะขึ้นมาบนชายหาด!

จงชุ่ยเดินไปข้างหน้าบนชายหาดสิบกว่าเมตร แล้วยิ้มพลางบอกจ้าวต้าไห่ว่าวันนี้จะได้กับข้าวเพิ่มอีกหนึ่งอย่าง

จ้าวต้าไห่มองดูรอบๆ ตอนนี้ไม่ใช่ช่วงน้ำลด คลื่นทะเลซัดสาดชายหาด เราไม่สามารถจับปู ขุดหอยอะไรได้เลย บนชายหาดมีแค่รูของปูทรายเท่านั้น การใช้มือเปล่าขุดก็ไม่ใช่ว่าจะขุดไม่ได้แต่ก็เหนื่อยเกินไป ไม่คุ้มค่าที่จะทำ แถมปูทรายเอามาต้มโจ๊กก็พอ ไม่ใช่อาหารจริงจังอะไร

“คุณย่าครับ”

“คุณย่าคิดจะไปดูที่โขดหินข้างหน้าว่าจะหาอะไรกินได้บ้างเหรอครับ?”

จ้าวต้าไห่ชี้ไปที่โขดหินที่อยู่สุดชายหาด ที่ที่เราเคยตกปูเสฉวนตัวใหญ่ๆ และปลากะรังแดงได้ ซึ่งเราก็ทำเงินได้ตั้งสองครั้ง ที่โขดหินมีหอยนางรมตัวเล็กๆ เยอะมากและก็มีหอยอื่นๆ ด้วย ถ้าจะหาอะไรกินก็ไม่ใช่เรื่องยาก

จงชุ่ยไม่ได้พูดอะไร เดินไปข้างหน้าอีกสองสามก้าวแล้วก็ย่อตัวลง ขุดทรายไปสองสามทีก็ได้ปลาหมึกตัวขนาดเท่ากำปั้นมาตัวหนึ่ง

“หา?”

“เป็นไปไม่ได้!”

จ้าวต้าไห่เบิกตากว้าง เรื่องนี้เหมือนมายากล เราไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าสามารถขุดปลาหมึกขึ้นมาจากชายหาดได้

จงชุ่ยยื่นปลาหมึกให้จ้าวต้าไห่ แล้วก็เดินหน้าต่อไปอีกห้าหกเมตร แล้วก็ย่อตัวลง ขุดทรายไปสองสามทีก็ได้ปลาหมึกขนาดเท่าๆ กันอีกตัวหนึ่ง

“คุณย่าครับ!”

“เรื่องดีๆ แบบนี้ทำไมไม่บอกผมให้เร็วกว่านี้? ทุกวันมาขุดที่นี่ก็พอแล้วครับ!”

จ้าวต้าไห่ตาแทบจะหลุดออกมาจากเบ้า ถ้าบนชายหาดมีปลาหมึกเยอะขนาดนี้ เราก็ไม่ต้องทำอะไรเลย ทุกวันมาขุดที่นี่ก็ได้แล้ว ถึงจะไม่ถึงขั้นรวยแต่ก็เลี้ยงครอบครัวได้ง่ายๆ สบายกว่าออกทะเลไปตกปลาเยอะเลย

“ฮ่า!”

“คิดอะไรของแก?”

“ปลาหมึกพวกนี้มากับน้ำขึ้นน้ำลง แกคิดว่ามีแค่ฉันคนเดียวในหมู่บ้านที่รู้เหรอ? ถ้ามีเยอะขนาดนั้น ทุกวันก็คงมีคนเป็นร้อยมาขุดแล้ว นี่มันมีแค่ช่วงเวลานี้เท่านั้น พอเลยช่วงนี้ไปแล้วก็ไม่มีแล้ว แค่พอมีอะไรกินหรือขายทำเงินได้สองสามสิบหยวนก็ถือว่าดีแล้ว”

จงชุ่ยตบมือที่มีทรายติดอยู่บนมือออก บนชายหาดมีปลาหมึกก็จริง แต่มีไม่เยอะ วันนี้ก็แค่โชคดีที่มาเจอพอดี คิดจะพึ่งเรื่องนี้ทำเงินคงเป็นไปไม่ได้

จ้าวต้าไห่เดินตามจงชุ่ยไปดูอยู่พักหนึ่งก็ดูออก

พื้นทรายดูเหมือนจะไม่มีอะไรเป็นพิเศษ แต่ถ้าดูดีๆ ตอนที่คลื่นซัดเข้าแล้วซัดกลับไป จะมีรอยทิ้งไว้ สีจะเข้มกว่าจุดอื่นเล็กน้อย และก็เป็นรอยบุ๋มเล็กน้อย ถ้าไม่สังเกตดีๆ หรือไม่ย่อตัวลงดูก็จะไม่เห็น

จ้าวต้าไห่เดินไปอยู่หน้าจงชุ่ย ย่อตัวลงแล้วเบิกตากว้าง คลื่นซัดเข้าฝั่งแล้วก็ซัดกลับไปในทะเล ตรงที่ห่างออกไปสามเมตรมีรอยบุ๋ม เขาก็รีบเดินไปใช้มือขุดไปห้าหกทีก็ได้ปลาหมึกตัวหนึ่งขึ้นมา ขนาดก็ไม่ต่างจากตัวที่ขุดได้ก่อนหน้านี้

“ฮ่า!”

“คุณย่าครับ!”

“เจอแล้วครับ! เจอแล้ว!”

จ้าวต้าไห่ดีใจมาก ปลาหมึกไต่อยู่ในมือเขาไม่หยุด หนวดก็พันรอบมือ เขาเดินกลับไปที่เรือประมงของเรา เอาถุงตาข่ายมาใส่ปลาหมึกที่จับได้ห้าตัว แล้วก็เดินไปข้างหน้าบนชายหาดต่อไปอีกหลายร้อยเมตรจนถึงโขดหินทั้งหมดก็ได้ปลาหมึกมาสิบสองตัว หนักประมาณสามกิโลกรัม แต่พอเดินกลับมาก็หาไม่เจอเลยสักตัว คราวนี้ก็ยอมรับแล้วว่าบนชายหาดมีปลาหมึกก็จริง แต่ก็ไม่ได้มีเยอะขนาดนั้น การจะมาขุดทุกสามห้าวันเพื่อทำเงินคงเป็นไปไม่ได้

จ้าวต้าไห่กับจงชุ่ยเดินเล่นบนชายหาดเสร็จก็กลับบ้านไปทำอาหารเย็น เราจะทำอาหารที่หรูหราหน่อย เอาปลาหมึกที่เพิ่งจับมาได้มาต้มกินทั้งหมด ต้มข้าวเสร็จแล้วก็ล้างกระทะ แล้วต้มน้ำให้เดือด เอาปลาหมึกที่ล้างแล้วทั้งตัวใส่ลงไปทันที ตัวมันก็เปลี่ยนเป็นสีแดงภายในสิบวินาที เราก็ตักมันขึ้นมาสะเด็ดน้ำ พอตอนที่ยังมีชีวิตอยู่ดูเหมือนจะไม่เยอะ แต่พอสุกแล้วก็เต็มหม้อเลย

จ้าวต้าไห่ยกหม้อใหญ่มาวางไว้บนโต๊ะในห้องโถง

“ฮ่า!”

“คุณย่าครับ!”

“อาหารเย็นวันนี้ต้องยกความดีความชอบให้คุณย่าเลยครับ!”

จ้าวต้าไห่คีบปลาหมึกที่ยังร้อนๆ อยู่ตัวหนึ่ง แล้ววางไว้ในชามของจงชุ่ย เมื่อครู่เราแค่อยากจะออกไปเดินเล่น ออกกำลังกายเพื่อสุขภาพที่ดี ไม่คิดเลยว่าจะได้อาหารอร่อยๆ โดยไม่ต้องใช้แรงเลย

ปลาหมึกสดๆ ไม่จำเป็นต้องใช้วิธีทำอาหารที่ซับซ้อนอะไร คนในหมู่บ้านริมทะเลก็จะเอาไปลวกน้ำเดือด พอสุกแล้วก็ตักขึ้นมาสะเด็ดน้ำ แล้วจิ้มกับซอสถั่วเหลือง วิธีที่ดีที่สุดคือไม่ต้องจิ้มอะไรเลย กินแบบนั้นเลย

จ้าวต้าไห่เอาปลาหมึกทั้งตัวใส่ปาก กัดเบาๆ ก็มีเสียง “กรอบ” เหมือนกระดูกอ่อน กัดแล้วก็ขาดเลย มีรสหวานและสดใหม่เต็มปาก กินสองคำก็กลืนลงไปแล้ว เพิ่งต้มเสร็จใหม่ๆ ร้อนมาก จนต้องเป่าลมออกมาตลอดเวลา

“ช้าๆ หน่อย ช้าๆ หน่อย”

“อายุยี่สิบแล้ว ทำไมยังเหมือนตอนเด็กๆ เลยล่ะ?”

จงชุ่ยพูดไปพลางใช้ตะเกียบคีบปลาหมึกอีกตัววางลงในชามของจ้าวต้าไห่

“คุณย่าครับ”

“เดี๋ยวผมคีบเองก็ได้ครับ”

…

“ดีแล้ว!”

“ชอบกินก็กินเยอะๆ นะ”

“มีเยอะแยะเลย”

…

จ้าวต้าไห่กับจงชุ่ยกินข้าวเย็นเสร็จก็แยกย้ายกันไปทำธุระของตัวเอง คนหนึ่งก็ถักอวนประมงต่อ ส่วนอีกคนก็ไปจัดการสวนผักหลังบ้าน ถ้าเราเต็มใจที่จะทำงานแล้ว ไม่ว่าเวลาไหนก็จะทำได้ไม่หมดหรอก

หกโมงเช้าพอดี

พระอาทิตย์โผล่มาแค่ครึ่งดวง

เมืองก็คึกคักแล้ว มีคนเดินไปมาและรถเยอะมาก รถบรรทุกคันเล็กๆ คันหนึ่งขับช้าๆ

ติงลี่ซานนั่งอยู่เบาะคนขับข้างๆ คนที่ขับรถคือคนที่เขาจ้างมาขนของ ส่วนอีกคนที่นั่งอยู่เบาะหลังก็คือคนที่มาช่วยงาน

“เฮ้ย!”

“พี่สะใภ้!”

ติงลี่ซานเห็นจางลี่ขี่รถสามล้ออยู่ ข้างในมีถังน้ำขนาดใหญ่สองใบที่เลี้ยงปลาอยู่เต็มไปหมด ก็รู้ว่ากำลังจะไปขายปลาที่เหลาของหลิวกัง เขาก็เปิดหน้าต่างรถแล้วตะโกนเรียก

“หา?”

“ไปไหนแต่เช้าแบบนี้?”

จางลี่มองดูรถบรรทุกคันเล็กๆ ของเขา ก็รู้ว่าไปส่งของและติดตั้งเครื่องยนต์ดีเซลหรือเครื่องยนต์เบนซิน

“ไปหมู่บ้านล่างโถ่ว”

“อ้อ!”

“ไม่กี่วันก่อนพี่สะใภ้มาที่ร้านของผม แล้วก็มีเด็กหนุ่มคนหนึ่งมาซื้อเครื่องยนต์ดีเซลใช่ไหมครับ?”

“สูงหนึ่งเมตรแปดสิบกว่าๆ คนนั้น”

ติงลี่ซานนึกถึงจางลี่ที่มาที่ร้านในวันนั้น

“หา?”

“จ้าวต้าไห่?”

“ไม่ใช่ซื้อไปตัวหนึ่งแล้วเหรอ? ทำไมตอนนี้ถึงซื้ออีกตัว?”

จางลี่หลุดปากออกมาทันที

“ใช่แล้ว”

“พี่สะใภ้”

“ความจำของพี่สะใภ้ดีจริงๆ ผมก็แค่พูดชื่อเขาไปครั้งเดียว พี่สะใภ้ก็จำได้แล้ว”

…

“จ้าวต้าไห่คนนี้ตอนแรกก็อยากจะซื้อเครื่องยนต์ดีเซลสองตัว แต่เงินไม่พอเลยซื้อไปแค่ตัวเดียว”

“เมื่อวานมาสั่งซื้ออีกตัวหนึ่ง ดูท่าทางแล้วคงจะทำเงินได้จากการหาปลาแล้ว”

…

“ผมต้องรีบไปแล้ว”

“นัดกันไว้ว่าจะไปติดตั้งให้เสร็จก่อนเก้าโมงเช้า ไปสายไม่ได้”

…

จางลี่มองรถบรรทุกคันเล็กๆ ของติงลี่ซานที่ขับไปข้างหน้า เครื่องยนต์ดีเซลตัวหนึ่งมีราคาหลายพันหยวน จ้าวต้าไห่ซื้อเครื่องยนต์ดีเซลไปไม่กี่วันก็ซื้ออีกตัวแล้ว ในเวลาสั้นๆ ขนาดนี้เขาจะทำเงินได้เยอะขนาดนี้เลยเหรอ? โชคดีเหรอ? หรือว่าเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการจับปลา?

จางลี่ขี่รถสามล้อไปพลางคิดไปพลาง รู้สึกว่าหัวของเธอดังหึ่งๆ คิดไม่ออกว่าจ้าวต้าไห่ทำไมถึงทำเงินได้เร็วขนาดนี้ ในเวลาไม่กี่วันทำเงินได้ห้าหกพันหยวน