บทที่ 94: ทำธุระเสร็จก็ออกทะเลต่อ

ติงลี่ซานเห็นจ้าวต้าไห่กำลังรอเราอยู่ที่ท่าเรือแต่ไกล พอรถขับไปถึงก็รีบเปิดประตูรถลงมา แล้วเดินไปหาจ้าวต้าไห่อย่างรวดเร็ว ใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส

จ้าวต้าไห่คุยกับติงลี่ซานเกี่ยวกับความรู้สึกในการใช้งานเครื่องยนต์ดีเซลตัวแรกว่าตำแหน่งยังไม่ค่อยถนัดมือ ต้องปรับเปลี่ยนเล็กน้อย

ติงลี่ซานมีประสบการณ์มาก ก็เริ่มปรับตำแหน่งของเครื่องยนต์ดีเซลตัวแรก ขยับไปด้านหลังห้าเซนติเมตร

จ้าวต้าไห่ลองดูแล้วรู้สึกสบายขึ้นมาก อย่าดูถูกการปรับเปลี่ยนเล็กน้อยนี้เลย การขับเรือเป็นเวลานานจะสะดวกและประหยัดแรงงานกว่ามาก

ติงลี่ซานเห็นว่าเครื่องยนต์ดีเซลตัวแรกไม่มีปัญหาแล้วก็เริ่มติดตั้งตัวที่สอง สามารถควบคุมได้พร้อมกันหรือจะควบคุมแยกกันก็ได้ ตอนติดตั้งตัวแรกใช้แรงเยอะหน่อย แต่ได้เตรียมตำแหน่งสำหรับตัวที่สองไว้แล้ว จึงใช้เวลาไม่นาน เริ่มงานแต่เช้า ตอนสิบโมงเช้าก็ติดตั้งตัวที่สองเสร็จเรียบร้อยแล้ว

จ้าวต้าไห่จ่ายเงินค่าเครื่องยนต์ดีเซลส่วนที่เหลือแล้วก็ส่งติงลี่ซานไป แล้วก็ขับเรือประมงออกทะเลไปคนเดียว

“ตุบๆๆ!”

“ตุบๆๆ!”

“ตุบๆๆ!”

จ้าวต้าไห่ใช้มือขวาจับพวงมาลัยเรือ เรือของเราไม่ใหญ่มาก เครื่องยนต์ดีเซลยี่สิบห้าแรงม้าก็เพียงพอแล้ว ตอนนี้เพิ่มอีกตัวหนึ่ง ความเร็วก็เพิ่มขึ้น ไม่สามารถเทียบกับเรือเร็วได้ แต่ก็เพียงพอสำหรับเราใช้งาน ติงลี่ซานเป็นผู้เชี่ยวชาญ การควบคุมเครื่องยนต์ดีเซลทั้งสองตัวไม่ว่าจะแยกกันหรือพร้อมกันก็สะดวกและราบรื่นมาก

จ้าวต้าไห่ดูเวลาก็เห็นว่าใกล้ถึงเวลาที่ต้องกลับไปเตรียมอาหารกลางวันเลี้ยงเหลยต้าโหย่วกับจงสือจู้แล้ว เขาก็หันหัวเรือกลับแล้วไปที่ท่าเรือ ทอดสมอเรือและผูกเชือกให้เรียบร้อยแล้วก็กลับบ้านไป ต้มน้ำฆ่าไก่ เตรียมอาหารเสร็จก็ไปเรียกเหลยต้าโหย่ว จงสือจู้ แล้วก็ไปเรียกจ้าวสือที่บ้านของเราด้วย แล้วก็มานั่งดื่มเหล้ากินอาหารกันบนโต๊ะที่ตั้งอยู่ใต้ต้นไม้ในลานบ้าน

เหลยต้าโหย่วกับจงสือจู้ต้องออกทะเลหาปลาต่อในตอนเย็น ก็เลยไม่ได้ดื่มเหล้าเยอะมากนัก เอาแต่กินเนื้ออย่างเดียว การเลี้ยงข้าวก็จบลงตอนบ่ายสามบ่ายสี่

จ้าวต้าไห่ไปส่งเหลยต้าโหย่วกับจงสือจู้กลับมา เห็นจ้าวสือสูบบุหรี่น้ำอยู่บนเก้าอี้เตี้ยๆ ก็รู้ว่าเขามีเรื่องจะพูด

“พรุ่งนี้จะออกทะเลไปตกปลาใช่ไหม?”

จ้าวสือสูบบุหรี่น้ำ “ครกๆๆ”

“ครับ”

“วันนี้พักหนึ่งวันแล้ว พรุ่งนี้ต้องทำงานแล้วครับ ไม่ทำงานก็ไม่มีเงิน”

“ห้าหกโมงเช้าก็จะออกไป”

จ้าวต้าไห่พยักหน้า วันนี้ก็เลี้ยงข้าวเหลยต้าโหย่วกับติดตั้งเครื่องยนต์ดีเซลอีกตัวหนึ่ง สองเรื่องนี้เสร็จแล้ว พรุ่งนี้ต้องออกทะเลไปตกปลาแน่นอน มีแต่คนที่ขยันเท่านั้นที่จะทำเงินได้ คนที่เอาแต่เล่นไปวันๆ ก็ทำได้แค่กินลมกินน้ำ

“ได้!”

“ออกทะเลระมัดระวังหน่อย”

จ้าวสือลุกขึ้นยืน ถือบุหรี่น้ำแล้วเดินออกไป

จ้าวต้าไห่ยืนอยู่หน้าประตูรั้ว มองจ้าวสือที่เดินไปจนถึงทางเลี้ยวแล้วก็เกาหัว เราคิดว่าจ้าวสือจะถามเรื่องที่เรามีปัญหากับโจวกว่างไฉเมื่อวานนี้ แต่เขากลับไม่พูดถึงเลยสักคำ ถามแค่ว่าพรุ่งนี้จะออกทะเลหรือไม่ รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย

จ้าวต้าไห่ไม่ได้คิดมาก เรื่องที่คิดไม่ออกก็ไม่ต้องไปคิด แล้วก็กลับเข้ามาในลานบ้านเพื่อจัดของ อาหารที่เหลือจากเมื่อเที่ยงก็เก็บไว้กินตอนเย็น เศษอาหารและกระดูกก็รวบรวมไว้ในตะกร้าหนึ่งใบ เมื่อก่อนก็จะโยนทิ้งไปในถังขยะ แต่ตอนนี้ก็จะไม่ทิ้งแล้ว เดี๋ยวจะเอาไปให้ลูกไก่กิน

จ้าวต้าไห่ล้างจานชามจนสะอาด แล้วก็ถือตะกร้าใส่เศษอาหารไปที่หลังบ้าน เทลงในคอกไก่ ลูกไก่ที่ซื้อมาเมื่อสองสามวันก่อนโตขึ้นมาแล้ว พอเห็นอาหารก็วิ่งออกมาแย่งกันจิก จนดินกระจายไปทั่ว

จ้าวต้าไห่มองดูลูกไก่พักหนึ่ง ก็เปิดคอกไก่ดูต้นไม้ผลที่เพิ่งปลูกไปไม่กี่วันก่อน มันเติบโตได้ดีมาก ใบเขียวชอุ่ม แตกยอดอ่อนสีเหลืองอ่อนๆ สูงขึ้นมาเกือบสิบเซนติเมตรแล้ว

จ้าวต้าไห่เดินไปที่มุมกำแพง เปิดก๊อกน้ำ แล้วลากสายยางไปรดน้ำต้นไม้ผลและสวนผัก ช่วงนี้เราเอาแต่ยุ่งอยู่กับการออกทะเลไปตกปลา ไม่มีเวลามาสนใจมัน แต่ก็ยังเติบโตได้ดี โดยเฉพาะในสวนผักไม่มีหญ้าเลยสักต้น แสดงว่าคุณย่าจงชุ่ยเอาใจใส่มาก

ผักต่างๆ ก็เติบโตได้ดีมาก ถั่วฝักยาวและบวบก็ออกดอกแล้ว บางต้นก็ติดผลขนาดเท่ากับนิ้วก้อย

จ้าวต้าไห่เด็ดใบผักแก่ๆ สองกำมือแล้วโยนเข้าไปในคอกไก่ ทำให้พวกมันแย่งกันกินอีกครั้ง ลูกไก่ที่ตัวใหญ่ที่สุดสองสามตัวก็เริ่มตีกันแล้ว

จ้าวต้าไห่ตบมือ แล้วก็กลับเข้าไปในลานบ้าน เวลายังไม่ดึกมาก ยังไม่ถึงเวลาอาหารเย็นก็เลยรู้สึกอยู่ไม่สุข เขาก็ไปที่ท่าเรือ ขึ้นไปบนเรือประมง แล้วก็จัดของจนทุกอย่างเป็นระเบียบแล้วจึงกลับบ้านไป

ฟ้าเริ่มสว่าง

ท่าเรือเล็กๆ ของหมู่บ้านล่างโถ่วก็เริ่มคึกคักขึ้น เรือประมงลำแล้วลำเล่ากลับมาจากการหาปลา

“เฮ้ย!”

“วันนี้ไปทางมุมตะวันออกเฉียงใต้มา ได้ปลามาไม่กี่ตัว แต่ได้ยินว่าเรือที่ไปทางตะวันตกเฉียงเหนือจับปลา กุ้ง และปูได้เยอะมาก แต่ละลำได้เป็นร้อยกว่ากิโลกรัม”

“คราวนี้ขาดทุนบานเบอะ”

…

“ปลาบู่ตัวเล็กมาก ไม่มีราคาอะไรเลย กิโลกรัมละแค่สองหยวนห้าสิบเฟิน”

…

คนที่ออกทะเลหาปลากับคนที่มารับซื้อปลา กุ้ง และปู ส่งเสียงดังไปทั่ว คนที่จับปลาได้ก็ดีใจ คนที่จับไม่ได้ก็รู้สึกท้อแท้ เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นที่นี่ทุกวัน

จ้าวต้าไห่เดินไปรอบๆ ดูว่าคนที่ออกทะเลหาปลาจับอะไรมาได้บ้าง เห็นกุ้งโคลนขนาดเท่าหัวตะเกียบที่ยังมีชีวิตอยู่ ซึ่งเป็นของดีที่ใช้ตกปลาจาระเม็ดดำหรือปลาฮวงเต้าไช่ได้ ไส้เดือนทะเลที่ขุดมาเมื่อไม่กี่วันก่อนก็เหลือไม่กี่ตัวแล้ว เขาก็เลยซื้อกุ้งโคลนมาสองกิโลกรัม ใส่ในถุงตาข่ายเล็กๆ แล้วก็เอาไปเลี้ยงในช่องเก็บปลา สตาร์ทเครื่องยนต์ดีเซลแล้วก็ขับออกไป

จ้าวต้าไห่ไม่ได้ไปไกล และไม่ได้ไปที่อื่น วันนี้ก็ยังคงเขย่าเสาเพื่อตกปลาจาระเม็ดดำเหมือนเดิม

“ปุกๆๆ!”

…

“ปุกๆๆ!”

…

“ปุกๆๆ!”

…

จ้าวต้าไห่ใช้มือซ้ายเขย่าไม้ไผ่แล้วเคาะกับขอบเรือจนเกิดเสียงดังเป็นจังหวะ มือขวาก็ถือคันเบ็ด ท่ามกลางแสงแดดจ้องมองที่ปลายเบ็ดเพื่อรอปลามาติดเบ็ด

จ้าวต้าไห่รออยู่สิบกว่านาทีก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ตอนเช้าก็ไม่รู้ว่าเพราะวันนี้เลือกเหยื่อถูกใจปลาจาระเม็ดดำหรือเปล่า พอเบ็ดลงไปก็ตกได้ปลาจาระเม็ดดำขนาดเกินครึ่งกิโลกรัมทันที ภายในครึ่งชั่วโมงก็ได้มาอีกสามตัว แต่ก็หนักแค่ขีดกว่าๆ เท่านั้น คิดว่าวันนี้ไม่ว่าจะยังไงก็ต้องได้ปลาสิบยี่สิบกิโลกรัมแน่นอน แต่หลังจากนั้นก็ได้ปลาจาระเม็ดดำมาแค่ตัวเดียวหนักแค่ขีดกว่าๆ เท่านั้น

จ้าวต้าไห่มองดูปลาที่อยู่ในช่องเก็บปลา มีอยู่ไม่กี่ตัว รู้สึกว่ามันน่าผิดหวังมาก

จะไปตกปลาเก๋ามังกรเหรอ?

วันนี้จะมีโชคดีแบบนั้นได้ยังไง?!

จ้าวต้าไห่เพิ่งจะคิดในใจก็ส่ายหัวทันที ครั้งที่แล้วที่ไปตกปลาเพราะเรารู้ว่ามีปลาใหญ่อยู่ที่นั่นแล้วก็ลองเสี่ยงดู แล้วก็โชคดีมาก ถ้าเราเป็นคนสติไม่ดีก็จะคิดแต่จะไปที่เกาะหนิวทีเพื่อตกปลาเก๋ามังกรทุกวัน

จ้าวต้าไห่ก็เก็บไม้ไผ่ขึ้นมา การเขย่าเสาตกปลาจาระเม็ดดำถ้าตกไม่ได้ปลาก็ต้องเปลี่ยนที่ไปเรื่อยๆ ในทะเลมีปลาไม่เยอะ ก็ต้องขยันหน่อย จะได้ตกปลาได้มากขึ้น