บทที่ 95: กลายเป็นของที่ใครๆ ก็ต้องการแล้วเหรอ?

ตอนเย็น

จ้าวสือกับจูเจี้ยนเฟยสูบบุหรี่น้ำอยู่บนชายหาด คุยกันไปพลางมองดูเรือประมงที่ท่าเรือและเรือที่อยู่ใกล้ๆ ไปพลาง

“ช่วงนี้ในทะเลมีปลาเยอะ”

“แล้วจะทำไมล่ะ? ปลาเยอะราคาก็ถูก ทำเงินได้ไม่เยอะหรอก”

…

“ตอนนี้การหาเลี้ยงครอบครัวด้วยการหาปลาในทะเลมันยากจริงๆ”

“ไม่อย่างนั้นคนในหมู่บ้านถึงได้ออกไปทำงานข้างนอกกันเยอะขนาดนี้ล่ะ?”

…

“เรื่องของหมางว่างไฉเราควรจะไปจัดการไหม?”

“จ้าวต้าไห่จัดการเรื่องนี้ได้ดีแล้ว ถ้าเป็นฉันเมื่อตอนยังหนุ่มๆ โจวกว่างไฉคงโดนฉันตีขาหักไปแล้ว”

…

จูเจี้ยนเฟยสูบบุหรี่น้ำไปหลายอึก น้ำในบุหรี่น้ำก็ดังครกๆๆ ไฟบุหรี่ก็แดงขึ้นทันที เขาก็ยกบุหรี่น้ำออกจากปากแล้วพ่นควันสีขาวออกมา

“โอ้โห!”

“พูดถึงก็มาพอดี นี่เรือประมงของจ้าวต้าไห่กลับมาแล้วไม่ใช่เหรอ?”

จูเจี้ยนเฟยชี้ไปที่ท่าเรือของหมู่บ้าน

จ้าวสือหันไปมอง เห็นว่าเรือประมงของจ้าวต้าไห่กำลังขับเข้ามาที่ท่าเรือ

“ไม่กี่วันก่อนไม่ได้ตกปลาเก๋าตัวใหญ่ได้เหรอ? ฉันเป็นห่วงว่าช่วงนี้เขาจะไปตกปลาใหญ่อีกแล้ว”

จ้าวสือหยิบบุหรี่น้ำมา จ่อที่ปากแล้วเป่าเบาๆ ทำให้น้ำพุ่งออกมาจากปากบุหรี่ แล้วหยิบกล่องเหล็กจากกระเป๋าออกมา เปิดแล้วหยิบยาเส้นขึ้นมาขยำแล้วยัดลงไปในปากบุหรี่ จุดไม้ขีดไฟแล้วสูบไปสองสามครั้ง

“ลูกสาวของพี่สาวฉันแกเคยเจอใช่ไหม?”

จูเจี้ยนเฟยเห็นจ้าวต้าไห่จอดเรือประมงที่ท่าเรือแล้วก็คิดอะไรขึ้นมาได้ เมื่อสองวันก่อนเราไปที่บ้านพี่สาวที่แต่งงานไปอยู่หมู่บ้านข้างๆ พี่สาวก็บอกให้ช่วยหาเด็กหนุ่มดีๆ ให้หลานสาวหน่อย ตอนแรกก็ไม่ได้สนใจอะไร แต่ตอนนี้พอเห็นจ้าวต้าไห่ก็ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วก็พูดขึ้นมา

“โอ้?”

“เด็กผู้หญิงตัวสูงๆ คนนั้นเหรอ?”

“โตเป็นผู้ใหญ่แล้วคงจะสวยมากแล้วใช่ไหม?”

จ้าวสือคิดอยู่พักหนึ่ง เมื่อไม่กี่ปีที่แล้วเคยมาที่หมู่บ้านของเรา เล่นสนุกไปหมด ตัวสูงใช้ได้ เจอก็เรียกทักทาย ไม่กลัวคนแปลกหน้า นิสัยดี

“จ้าวต้าไห่อายุพอๆ กัน หาเวลาให้เด็กทั้งสองคนได้เจอกันดีไหม?”

จูเจี้ยนเฟยดูจ้าวต้าไห่ที่กำลังวุ่นกับการจัดของบนเรือประมง สองปีที่แล้วเขาเอาแต่กินแล้วก็นอน ไม่ทำอะไรเลย คนก็เลยดูถูก ตอนนี้ไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว ใช้เวลาไม่นานก็หาเงินซ่อมเรือประมงได้แล้ว ทุกวันออกทะเลไปหาปลา ช่วงไม่กี่วันมานี้ก็ตกปลาได้เยอะมาก เรื่องอื่นๆ ไม่ต้องพูดถึง แค่ปลาเก๋ามังกรตัวเดียวก็ทำเงินได้หลายพันหยวนแล้ว ที่หมู่บ้านชาวประมงแบบนี้ถ้าขยันทำงานก็สามารถเลี้ยงครอบครัวได้แล้ว ผู้หญิงดีๆ ก็มีไม่เยอะ ผู้ชายดีๆ ก็มีไม่เยอะเหมือนกัน ตอนนี้ยังไม่มีใครรู้จักจ้าวต้าไห่มากนัก แต่ถ้าเขาทำงานแบบนี้ต่อไป ไม่ถึงหนึ่งปีแม่สื่อในสิบหมู่บ้านก็จะมารุมขอเขาไปเป็นลูกเขยแล้ว

“ฉันจำได้ว่าลูกของพี่สาวแกเรียนจบมัธยมปลายแล้วก็ออกไปทำงานข้างนอกใช่ไหม?”

จ้าวสือจำได้ว่ามีเรื่องนี้อยู่

จูเจี้ยนเฟยพยักหน้า พี่สาวอยากให้หลานสาวแต่งงานกับคนในหมู่บ้านใกล้ๆ อยากเจอก็จะได้มาเจอกันได้ ถ้าแต่งงานไปอยู่ข้างนอกก็เหมือนกับเลี้ยงเขามาเปล่าๆ

จ้าวสือครุ่นคิดอยู่พักหนึ่งก็ตกลงที่จะไปคุยกับจ้าวต้าไห่ดู แต่เรื่องนี้เราตัดสินใจเองไม่ได้ เราแยกบ้านกันมานานแล้ว ถึงจะเป็นผู้ใหญ่แต่ก็ตัดสินใจเรื่องแบบนี้ไม่ได้ คุณย่าจงชุ่ยก็คงไม่พูดอะไรมากนัก เรื่องนี้ทั้งหมดขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของจ้าวต้าไห่ แล้วก็เป็นยุคที่แตกต่างกันไปแล้ว หลานสาวของพี่สาวจูเจี้ยนเฟยก็ไม่น่าจะตกลงด้วย

จูเจี้ยนเฟยรู้เรื่องนี้แล้วก็ไม่ได้พูดอะไรมากนัก เขามองจ้าวต้าไห่ที่จัดของบนเรือประมงเสร็จแล้วเดินขึ้นมาบนท่าเรือ เขาก็ลุกขึ้นแล้วเดินจากไปก่อน

จ้าวต้าไห่ใส่ปลาในถังแล้วก็หิ้วขึ้นมาบนท่าเรือ เดินไปสองสามก้าวก็เห็นจ้าวสือโบกมือเรียกเราอยู่บนชายหาด

“คุณตาทวดครับ”

“คุณตาทวดมาทำอะไรที่นี่?”

จ้าวต้าไห่เดินไปหาจ้าวสือ

จ้าวสือมองปลาที่อยู่ในถังของจ้าวต้าไห่ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร

“สองวันนี้ผมตกปลาไม่ค่อยได้แล้วครับ ผมก็เลยคิดว่าจะลองเปลี่ยนวิธีดูครับ”

จ้าวต้าไห่สองสามวันมานี้ตกปลาไม่ได้จริงๆ ก็เลยต้องหาทางอื่นดู

จ้าวสือไม่ได้สนใจเรื่องที่จ้าวต้าไห่ตกปลาไม่ได้เลย คนที่ออกทะเลหาปลาเจอเรื่องแบบนี้ก็เป็นเรื่องปกติไปแล้ว เขาจึงเล่าเรื่องที่จูเจี้ยนเฟยคุยกับเขาให้ฟัง

จ้าวต้าไห่ตะลึงไปชั่วครู่ ไม่คิดเลยว่าจ้าวสือจะพูดเรื่องนี้ขึ้นมา

“คุณตาทวดครับ”

“ไม่ใช่ว่าผมเลือกมากนะครับ ตอนนี้เราก็ไม่มีฐานะอะไร ถ้ามีคนมามองว่าเราใช้ได้ก็ดีมากแล้วครับ”

“แต่ผู้หญิงที่คุณตาทวดบอกออกไปทำงานข้างนอกแล้วก็เคยเห็นโลกภายนอกที่กว้างใหญ่แล้ว”

“หมู่บ้านชาวประมงแบบนี้เธอคงอยู่ไม่ได้หรอกครับ”

“ดูจากหมู่บ้านของเราได้เลย ช่วงหลายปีที่ผ่านมานี้เด็กผู้หญิงที่ออกไปทำงานข้างนอกกลับมาแต่งงานกับคนที่อยู่ใกล้ๆ มีกี่คน? โดยเฉพาะการแต่งงานกับหนุ่มชาวประมง”

จ้าวต้าไห่ส่ายหน้า ไม่ว่าเราจะคิดจะจีบติงเสี่ยวเซียงหรือไม่ เรื่องนี้ก็ไม่น่าจะเป็นไปได้ เป็นแค่ความปรารถนาของคนรุ่นเก่าเท่านั้น

จ้าวสือก็ถอนหายใจ ไม่พูดอะไรอีก เดินไปสองสามก้าวแล้วก็เลี้ยวกลับบ้านไป

จ้าวต้าไห่ไม่ได้คิดอะไรมากเกี่ยวกับเรื่องนี้ หิ้วปลาใส่ถังกลับบ้านไป พอเข้าไปในลานบ้านก็ตักปลาในถังเล็กใส่ถังใหญ่ เครื่องปั๊มออกซิเจนก็เปิดอยู่ มีฟองน้ำผุดขึ้นมา “ฟุบฟับๆ”

จ้าวต้าไห่มองดูปลาจาระเม็ดดำที่อยู่ในถังใหญ่ไม่ถึงยี่สิบตัว แต่ละตัวหนักแค่ขีดกว่าๆ ตัวที่ใหญ่ที่สุดก็ไม่ถึงขีดครึ่ง เขาส่ายหัวไปมา ทำแบบนี้ต่อไปไม่ได้แล้ว นี่เป็นปลาที่ตกได้ในสองวัน ไม่ใช่แค่ได้น้อย แต่ดูแล้วก็แย่มาก อย่าว่าแต่สองสามวันเลย สิบกว่าวันก็ยังไม่พอที่จะเอาไปขายเลย

จงชุ่ยได้ยินเสียงก็เดินออกมาจากครัวที่กำลังหุงข้าวอยู่ พอเห็นจ้าวต้าไห่ยืนอยู่ข้างถังปลา หน้าก็ไม่ค่อยยิ้มแย้ม ก็รู้ว่าวันนี้คงได้ปลาไม่เยอะ

“การวางอวนหาปลาหรือการตกปลาก็เป็นแบบนี้แหละ จะให้ร่ำรวยทุกวันได้ยังไง?”

จงชุ่ยตะโกนบอก

“ฮ่า!”

“คุณย่าครับ”

“ผมเข้าใจเรื่องนี้ครับ”

จ้าวต้าไห่วางกระชอนลง แล้วเปิดก๊อกน้ำล้างมือเท้า จงชุ่ยคงเป็นห่วงเราก็เลยปลอบเรา

“ไม่กี่วันก่อนเราทำเงินได้ก้อนโต”

“จะให้มีเนื้อกินทุกวันได้ยังไง? ไม่อย่างนั้นคงรวยกันไปหมดแล้ว”

จ้าวต้าไห่รู้ว่าการออกทะเลก็เป็นแบบนี้ ช่วงที่ดีก็ทำเงินได้เยอะ ช่วงที่ไม่ดีก็ได้แค่กินลมกินน้ำ เป็นเรื่องปกติมาก ช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมาได้ปลาจาระเม็ดดำและปลาเก๋ามังกร ก็ทำเงินได้เป็นหมื่นหยวนแล้ว ไม่มีอะไรให้ไม่พอใจแล้ว แค่ตอนนี้การเขย่าเสาตกปลาได้ไม่เยอะแล้ว จะให้ทำแบบนี้ต่อไปก็คงจะแย่แล้ว ต้องหาทางอื่นดูแล้ว การออกทะเลไม่สามารถเป็นคนหัวรั้นได้ ถ้ามีปลาก็ต้องหาให้ได้เยอะที่สุด แต่ถ้าหาแล้วไม่มีปลาก็ต้องเปลี่ยนที่ไปหา หรือเปลี่ยนวิธีไปหา

ฟ้าไร้เมฆ

แดดร้อนจัดจริงๆ

จ้าวต้าไห่ถอดหมวกฟางออกมาพัดลมสองสามทีแล้วก็สวมกลับเข้าไป

วันนี้ออกทะเลตอนห้าโมงเช้า ตอนนี้ก็เกือบสิบโมงแล้ว ได้ปลาจาระเม็ดดำตัวใหญ่มาหนึ่งตัว และปลาเก๋าตัวเล็กๆ อีกสองสามตัวที่ต้องเก็บไว้กินเอง

ไม่ผิดแน่ว่าวันนี้ก็เป็นอีกวันที่น่าผิดหวัง

จ้าวต้าไห่มองดูรอบๆ มีเรือตกปลาเหมือนเราห้าหกลำ ลำที่อยู่ไกลหน่อยก็มองไม่เห็น ลำที่อยู่ใกล้ที่สุดก็ห่างไปร้อยกว่าเมตร ไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือเปล่า สองสามวันนี้เรือรอบๆ เราก็เริ่มเยอะขึ้นเรื่อยๆ

ในทะเลไม่มีปลา แต่เพื่อนร่วมอาชีพกลับเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปก็ไม่มีทางทำมาหากินได้แล้ว!

จ้าวต้าไห่เก็บไม้ไผ่ขึ้นมา สตาร์ทเรือประมงแล้วก็เปลี่ยนที่ไป