บทที่ 99: ผลจากคลื่นหัวขาว

จ้าวต้าไห่กลับมาถึงท่าเรือ เรือประมงเพิ่งจอดสนิท จงสือจู้ที่กำลังแบกอวนประมงอยู่ก็เดินมา

“ต้าไห่!”

“ทำไมกลับมาเร็วขนาดนี้?”

จงสือจู้หยุดอยู่หน้าเรือประมงของจ้าวต้าไห่

เรือประมงตกปลากับเรือประมงหาปลาไม่เหมือนกัน เรือประมงหาปลาโดยเฉพาะเรือเล็กๆ จะออกทะเลตอนเช้ามืดและกลับมาขายปลาตอนเช้า ส่วนเรือประมงตกปลาจะออกทะเลตอนเช้าและกลับมาตอนห้าหกโมงเย็น พอถึงท่าเรือก็มักจะมืดแล้ว ตอนนี้เพิ่งจะห้าโมงเย็น จ้าวต้าไห่ก็กลับมาถึงท่าเรือแล้ว

จ้าวต้าไห่ผูกเชือกเรือประมงไว้ แล้วบอกจงสือจู้ว่าข้างนอกมีคลื่นหัวขาวขึ้นมา

สีหน้าของจงสือจู้ดูไม่ดีเลย อดไม่ได้ที่จะสาปแช่งฟ้าดินสิบแปดบรรพบุรุษ ตอนเช้ามืดจะออกทะเลหาปลา ฟ้าก็มืดสนิทเหมือนก้นหม้อ ตอนเช้าก็ฝนตกหนัก เขาก็เลยนอนอยู่บ้านไม่ได้ออกทะเล ตอนนี้ฝนหยุดแล้วกำลังจะออกไปเตรียมตัวเพื่อหาปลาตอนกลางคืน ก็ดันมีคลื่นหัวขาวขึ้นมา ทำให้การออกทะเลหาปลาก็ต้องล้มไปอีก วันหนึ่งก็ไม่ได้ปลา สองวันก็ไม่ได้ปลา ยิ่งแย่ไปกว่านั้นพอมีคลื่นหัวขาวขึ้นมา ก็อาจจะมีลมแรงติดกันหลายวัน ทำให้ไม่สามารถออกทะเลหาปลาได้เลยเป็นหกเจ็ดวัน เดือนหนึ่งก็ไม่ได้ออกทะเลไปหนึ่งในสามของเดือนแล้ว

“น้าสือจู้ครับ”

“พักผ่อนสักสองสามวันเถอะครับ!”

จ้าวต้าไห่ผูกเชือกเรือเสร็จแล้วก็จัดเรือประมงเล็กน้อย หยิบถุงตาข่ายและกระชอนออกมา แล้วก็เริ่มตักปลาจากในช่องเก็บปลา

“โอ้โห!”

“ตกปลาได้เยอะขนาดนี้เลย?!”

จงสือจู้ยืนอยู่บนท่าเรือเล็กๆ มองลงมา เห็นว่าพอจ้าวต้าไห่เปิดฝาช่องเก็บปลาออกมา ข้างในก็เต็มไปด้วยปลา อย่างน้อยก็สามสิบกิโลกรัมแล้ว

“วันนี้ไม่ใช่ฝนตกหนักเหรอ? มีแค่ผมคนเดียวที่ออกทะเลไป ที่ตรงนั้นผมอยากตกปลาแบบไหนก็ตกเลยครับ”

…

“อาจจะเป็นเพราะตอนที่ฝนตกหนัก ฝูงปลาทรายมารวมตัวกันและตัวก็ใช้ได้เลย”

…

จ้าวต้าไห่ตักปลาขึ้นมา แล้วกะน้ำหนักดูแล้วก็เกินสามสิบกิโลกรัม ผลที่ได้ดีกว่าเมื่อวานเยอะมาก ดีใจจริงๆ ที่วันนี้ไม่ขี้เกียจ ออกทะเลไปท่ามกลางสายฝน เขาเอาถังน้ำใบหนึ่งมา ตักน้ำทะเลใส่ แล้วเอาปลาใส่ลงไป หิ้วขึ้นไปบนท่าเรือ แล้วคุยกับจงสือจู้สองสามคำแล้วก็เดินกลับบ้าน

“เฮ้อ!”

“การออกทะเลหาปลา ต้องเอาชีวิตเข้าแลกจริงๆ คนที่ขี้เกียจจะไม่ได้เงินเลย”

จงสือจู้ส่ายหัว

ที่ที่ตกปลาทรายอยู่ไม่เพียงแต่เรารู้เท่านั้น แต่คนทั้งหมู่บ้านและหมู่บ้านใกล้เคียงก็รู้เหมือนกัน เราเคยไปที่นั่นหลายครั้งแล้ว

วันฝนตกหนักสามารถออกทะเลหาปลาหรือตกปลาได้ไหม?

ทำไมจะไม่ได้ล่ะ?

เรือประมงของทั้งหมู่บ้านรวมถึงเรือประมงจากหมู่บ้านใกล้เคียงก็จอดนิ่งอยู่ มีแค่จ้าวต้าไห่คนเดียวที่ออกทะเลไป

สมควรแล้วที่จ้าวต้าไห่จะทำเงินได้!

จงสือจู้รู้สึกไม่ยอมแพ้ เขาก็แบกอวนประมงขึ้นไปบนเรือประมงของตัวเอง จัดไปพลางรอไปพลาง ใช้เวลาประมาณสี่สิบนาที บนทะเลใกล้ท่าเรือก็มีคลื่นหัวขาวปรากฏขึ้นมา

“บ้าเอ๊ย!”

“ฝนเพิ่งจะหยุดตก ทำไมมีคลื่นหัวขาวขึ้นมาอีกแล้ว?”

…

“ที่บ้านจะไม่มีอะไรจะกินแล้ว!”

…

“เดือนหนึ่งมีแค่วันที่อากาศดีไม่กี่วัน ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปก็ออกไปทำงานข้างนอกยังจะดีกว่า!”

…

จงสือจู้รู้สึกหมดหนทางแล้ว เขาก็ดึงสมอเรือขึ้นแล้วมัดเชือกให้แน่นหนา เตรียมไว้สำหรับลมที่จะมาในอีกไม่กี่วันข้างหน้า เขาก็เอาไม้คานมาแบกอวนประมงที่เพิ่งเอาลงไปแล้วเดินกลับบ้านไป บ่นไปก็เท่านั้น ฟ้าไม่ได้ยินหรอก

จ้าวต้าไห่เดินเข้าประตูบ้าน พอวางถังที่หิ้วมาลง คุณย่าจงชุ่ยก็เดินออกมาจากครัว ถือชามน้ำขิงร้อนๆ ที่เพิ่งต้มเสร็จมาให้

จ้าวต้าไห่ดื่มรวดเดียวหมดแล้วก็เติมอีกชามแล้วดื่มต่อ หลังจากโดนฝนมาครึ่งค่อนวัน ตอนบ่ายพระอาทิตย์ออกก็ทำให้เขาร้อนจนเหงื่อท่วมตัว แต่ร่างกายก็ยังรู้สึกเย็นอยู่ พอซดน้ำขิงไปสองชาม เหงื่อก็เริ่มซึมออกมา ร่างกายก็เริ่มอบอุ่นขึ้นมาจริงๆ

จ้าวต้าไห่ล้างมือเท้าแล้วเปลี่ยนเสื้อผ้า จัดการกับปลาที่ได้มาวันนี้ ปลาทรายมุมตัวใหญ่ๆ ที่มีราคาก็ถูกเลือกออกมาแยกไว้ ส่วนปลาที่เหลือก็ชั่งดูแล้วก็สามสิบกิโลกรัมพอดี

“ของมีราคามาแล้ว!”

จ้าวต้าไห่ยิ้มๆ มองดูปลาทรายมุมในตะกร้า ตอนแรกก็ตกได้ยี่สิบตัว ตอนเที่ยงก็โชคดีเจอฝูงปลาเล็กๆ อีกฝูงหนึ่ง ตกได้อีกสิบเจ็ดสิบแปดตัว รวมแล้วก็เกือบสี่สิบตัว ความเหนื่อยของวันนี้ก็คุ้มค่าแล้ว

เก้ากิโลกรัมหนึ่งขีด!

จ้าวต้าไห่มองดูน้ำหนักบนตาชั่งแล้วก็ยิ้มออกมา บวกกับปลาที่ได้เมื่อวานอีกครึ่งกิโลกรัม รวมกันก็ได้สิบกิโลกรัมกว่าๆ แล้ว ซึ่งมีราคาไม่น้อยเลย

จ้าวต้าไห่เอาลังโฟมมาหนึ่งลัง ทำเหมือนเมื่อวาน ปูน้ำแข็งบดไว้ด้านล่างหนึ่งชั้น เอาปลาทรายวางเรียงกันให้เป็นระเบียบ พอเต็มชั้นก็ปูน้ำแข็งบดทับอีกชั้นแล้ววางปลาทรายทับลงไป พอจัดการทั้งหมดเสร็จก็เป็นเวลาสามสี่ทุ่มแล้ว ออกทะเลไปตั้งแต่เช้ามืดจนถึงตอนนี้ก็เหนื่อยเหมือนวัวแล้ว เขาก็รีบเข้านอน

จ้าวต้าไห่ตื่นเช้าของวันถัดมาไม่ได้ตื่นเช้ามากนัก ตื่นขึ้นมาตอนเจ็ดโมงกว่าๆ สองมือไม่เหมือนของตัวเอง สองสามวันที่ผ่านมาตกปลาทรายต้องเหวี่ยงเบ็ดไปมาตลอดเวลาเพื่อให้ได้ปลาเยอะๆ ความถี่ในการทำงานจึงสูงมาก เมื่อวานก็ไม่รู้สึกอะไร แต่วันนี้รู้สึกยกไม่ขึ้นแล้ว เขาค่อยๆ ขยับไปพักหนึ่งถึงจะรู้สึกดีขึ้น พอแบมือออกดูแล้วนิ้วทั้งสิบก็มีรอยแผล ไม่โดนเบ็ดเกี่ยวก็โดนไส้เดือนทะเลกัด

จ้าวต้าไห่มองดูแล้วก็ไม่ได้สนใจอะไรอีกแล้ว คนที่ออกทะเลหาปลา ไม่ว่าจะวางอวนหรือตกปลา จะต้องมีรอยแผลที่มือ เท้า และร่างกายเป็นเรื่องปกติที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ สองวันที่ผ่านมาตกปลาทรายได้ดี ถ้าเป็นปกติก็ต้องออกทะเลไปอีก แต่เมื่อวานมีคลื่นหัวขาวขึ้นมา วันนี้ก็ต้องมีลมแรงแน่นอน ไม่เหมาะที่จะออกทะเลไป เขาก็เลยจะไปขายปลาแทน

จ้าวต้าไห่คิดว่าปลาทรายมุมจะเอาไปขายให้หลิวกัง ส่วนปลาตัวเล็กๆ ก็เอาไปขายให้ติงเสี่ยวเซียง จะได้ถือโอกาสไปเจอหน้ากันด้วย

จ้าวต้าไห่กินอาหารเช้าเสร็จก็จัดของ แล้วเอาลังโฟมที่มีปลาอยู่มัดไว้กับโครงเบาะหลังมอเตอร์ไซค์ ออกจากบ้านแล้วตรงไปที่เมือง ไปที่หน้าเหลาของหลิวกังเลย

หลิวกังมองดูปลาทรายมุมในลังโฟมแล้วก็ไม่พูดอะไร เปิดราคาให้ที่เก้าสิบห้าหยวนต่อกิโลกรัม

จ้าวต้าไห่รู้ว่าถ้าเพิ่มอีกห้าหยวนหลิวกังก็ต้องตกลงแน่นอน แต่ก็ไม่ได้โลภ พยักหน้าแล้วก็ขายไป

เมื่อคืนที่บ้านชั่งได้สิบกิโลกรัมกับอีกหกขีด แช่น้ำแข็งไว้ทั้งคืน น้ำหนักลดลงไปหน่อย เหลือสิบกิโลกรัมกับอีกห้าขีด รวมเป็นเงินหนึ่งพันเจ็ดหยวน

หลิวกังเห็นลังโฟมอีกอันหนึ่งก็ถามว่าเป็นปลาทรายเหมือนกันหรือเปล่า พอเปิดดูแล้วก็เห็นว่าตัวเล็กไปหน่อย ไม่เหมาะกับเหลาอาหาร

“จะขายปลาพวกนี้ให้ฉันไหม?!”

หลิวกังลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วก็ตัดสินใจรับซื้อปลาทรายพวกนี้ โดยทั่วไปแล้วตอนที่คนแช่ปลาในน้ำแข็งมักจะใช้น้ำแข็งที่ละลายแล้วเพื่อเพิ่มน้ำหนัก แต่จ้าวต้าไห่ตรงไปตรงมา ใช้น้ำแข็งบดแห้งๆ ทำให้ปลาไม่เพิ่มน้ำหนัก แต่กลับลดน้ำหนักลงไปหน่อย การที่เรารับซื้อปลาทรายพวกนี้ก็เพื่อประหยัดเวลาให้จ้าวต้าไห่ไม่ต้องไปตลาดปลา และก็จะให้ราคาที่สูงกว่าด้วย

จ้าวต้าไห่ส่ายหน้า เข้าใจความหมายของหลิวกัง แต่ก็ไม่มีความจำเป็นอะไร เขาขี่มอเตอร์ไซค์ไปที่ตลาดปลา กำลังจะเดินเข้าไปก็หยุดทันที ตอนนี้แปดโมงกว่าๆ แล้ว ตลาดเช้ายังไม่เลิก ถ้าเข้าไปก็อาจจะเจอจางลี่ได้ เขาก็เลยตัดสินใจว่าจะมาใหม่ตอนสายๆ