บทที่ 100: คำสัญญาเล็กๆ

จ้าวต้าไห่ขับรถวนไปมาในเมือง ซื้อขนมถั่วเขียวให้คุณย่าจงชุ่ยและคุณย่าทวดจินหวงเถา แล้วมองดูเวลาเห็นว่าใกล้สิบเอ็ดโมงแล้ว เขาจึงขี่มอเตอร์ไซค์กลับไปที่ตลาดปลา เดินเข้าไปที่ประตูใหญ่แล้วมองดูแต่ไกล เห็นแค่ติงเสี่ยวเซียงคนเดียว ก็รีบแบกลังโฟมแล้วเดินไปอย่างรวดเร็ว จางลี่ไม่อยู่ ต้องรีบหน่อยแล้ว

“แม่ของคุณล่ะ?”

จ้าวต้าไห่เดินไปหาติงเสี่ยวเซียง

“หา?!”

“เพิ่งจะเดินกลับบ้านไปทำอาหารเที่ยงค่ะ”

“มีอะไรหรือเปล่าคะ?”

ติงเสี่ยวเซียงตะลึงไปชั่วครู่ แล้วก็หน้าแดงเล็กน้อย

จ้าวต้าไห่แกล้งทำเป็นไม่เห็น หน้าของติงเสี่ยวเซียงบางมาก การที่เราพูดว่าเธอหน้าแดงก็ไม่ควรพูดออกมาตรงๆ วางลังโฟมที่แบกมาลงแล้วก็เปิดออก

“ปลาทราย”

“ตกได้เมื่อไม่กี่วันก่อน”

จ้าวต้าไห่พูดไปพลางเขี่ยน้ำแข็งบดออก เผยให้เห็นปลาทรายที่เรียงกันอย่างเป็นระเบียบ

“ตัวก็ใช้ได้”

“ปลาชนิดนี้ขายดีมาก”

“ถ้าตัวขนาดนี้ก็แปดหยวนห้าสิบเฟินต่อกิโลกรัม”

“หนูรับซื้อหมดเลย!”

ติงเสี่ยวเซียงมองดูปลาแล้วก็ตัดสินใจรับซื้อทั้งหมด ปลาทรายขายดีจริงๆ ในตลาด

จ้าวต้าไห่ส่ายหน้า มีปลาบางตัวที่ตัวเล็กกว่าและมีปลาจาระเม็ดดำเล็กๆ อยู่ด้วย เขาก็เขี่ยน้ำแข็งออกทีละชั้นๆ เอาปลาออกมาแยกใส่ตะกร้าต่างหาก ปลาต่างกันราคาก็ต่างกัน ปลาชนิดเดียวกันแต่ขนาดต่างกันราคาก็ไม่เหมือนกัน

“ปลาทรายตัวเล็กก็หกหยวนสิบเฟินต่อกิโลกรัม ตัวใหญ่ก็แปดหยวนห้าสิบเฟินต่อกิโลกรัมอย่างที่หนูบอก ส่วนปลาจาระเม็ดดำตัวเล็กไปหน่อย สู้ครั้งที่แล้วไม่ได้ มีหนึ่งสองตัวที่ตัวใหญ่หน่อย กิโลกรัมละห้าหยวน”

ติงเสี่ยวเซียงมองดูปลาทรายและปลาจาระเม็ดดำที่แบ่งเป็นสามตะกร้า แล้วก็เปิดราคาออกมา ซึ่งทั้งหมดสูงกว่าราคาตลาดห้าสิบเฟิน

จ้าวต้าไห่ไม่พูดอะไรเลย รีบไปซื้อปลา ตอนนี้เรามีเรือประมงแล้ว ออกทะเลไปหาปลาได้แล้ว เราก็คุยกับจงสือจู้และคนอื่นๆ บ่อยๆ ก็เลยรู้ราคาที่รับซื้อปลาพวกนี้ ไม่ได้ต่ำกว่าที่อื่นแน่นอน ต่อให้ต่ำกว่าที่อื่นเราก็ยังขาย การที่ติงเสี่ยวเซียงเปิดราคาสูงกว่าก็ทำให้เราดีใจมาก

“ปลาทรายตัวใหญ่ได้สามสิบหกกิโลกรัมเจ็ดตำลึง”

“ตัวเล็กได้สามกิโลกรัมสี่ตำลึง”

“ปลาจาระเม็ดดำได้เจ็ดกิโลกรัมสามตำลึง”

“รวมเป็นเงินสามร้อยหกสิบเก้าหยวนหนึ่งสิบเก้าเฟิน ปัดเศษขึ้นให้เป็นสามร้อยเจ็ดสิบหยวนนะคะ”

จ้าวต้าไห่มองดูติงเสี่ยวเซียงที่ใช้เครื่องคิดเลขกดอย่างรวดเร็ว อย่ามองว่าเธออายุแค่สิบห้าสิบหกปี การทำธุรกิจนี่เก่งมาก ทำงานคล่องแคล่วว่องไว

“ไม่กี่วันก่อนผมตกปลาเก๋ามังกรได้ตัวหนึ่งหนักแปดสิบสองกิโลกรัม”

“หา? ปลาตัวใหญ่ขนาดนั้น? คุณเก่งขนาดนี้เลยเหรอ?”

“ขายให้เหลาของหลิวกังไปแล้ว ไม่รู้ว่าตอนนี้ขายได้หรือยัง”

…

“เรือประมงของคุณเป็นแบบไหน?”

“คราวหน้าที่คุณมาหมู่บ้านล่างโถ่วเพื่อรับซื้อปลาหรือทำธุระอะไร ผมจะพาคุณไปดู”

…

“การลงเรือประมงใหม่ต้องมีพิธีด้วยใช่ไหม?”

“ไม่มีอะไร! แค่จุดประทัด ถ้าผมมีเงินพอที่จะเปลี่ยนเรือประมงใหม่เมื่อไหร่ ผมจะชวนคุณมาดูพิธีลงน้ำ”

…

จ้าวต้าไห่ขายปลาเสร็จก็ไม่ได้รีบไปไหน คุยเล่นกับติงเสี่ยวเซียงอยู่พักหนึ่ง และก็สัญญากันว่าจะพาเธอไปดูพิธีลงเรือประมงใหม่

“หา?”

“เกือบเที่ยงวันแล้วนี่!”

“แม่ของหนูจะมาส่งข้าวแล้วค่ะ”

ติงเสี่ยวเซียงเงยหน้ามองนาฬิกาที่แขวนอยู่บนกำแพงก็ตกใจ เธอแค่คุยกับจ้าวต้าไห่ไม่กี่คำเองแต่ก็ปาไปจนเที่ยงวันแล้ว

จ้าวต้าไห่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นแล้วก็ไม่ได้อยู่ต่อ พูดแค่ว่าครั้งหน้าถ้ามีปลาอีกก็จะเอามาส่ง แล้วก็เดินจากไปอย่างรวดเร็ว พูดตามตรง การที่ไปจีบลูกสาวของคนอื่นที่เพิ่งอายุสิบห้าสิบหกปีมันรู้สึกใจไม่ดี ถ้าไม่เจอหน้าจางลี่ก็จะดีกว่า

จ้าวต้าไห่ขี่มอเตอร์ไซค์ไปจอดหน้าบ้านจ้าวสือ ถือขนมถั่วเขียวที่ซื้อมาเดินเข้าไปในลานบ้าน เห็นจินหวงเถากำลังเด็ดผักอยู่ จ้าวสือนั่งอยู่บนธรณีประตูสูบบุหรี่น้ำ

“คุณย่าทวดครับ”

“ผมไปขายปลาที่เมืองมาแล้วซื้อขนมถั่วเขียวมาให้ครับ”

จ้าวต้าไห่เดินไปหาจินหวงเถา เปิดถุงขนมถั่วเขียวที่อยู่ในมือแล้วหยิบออกมาหนึ่งชิ้น

“โอ้โห!”

“แกนี่ซื้อของอร่อยๆ มาให้ฉันอีกแล้ว”

“วางไว้ก่อน! เดี๋ยวฉันเด็ดผักเสร็จค่อยกิน!”

จินหวงเถาตาเป็นประกาย ลูกหลานของเธอก็ออกไปทำงานข้างนอก หลานก็เอาไปเลี้ยงหลานด้วย ตอนนี้มีแค่เธอกับจ้าวสือสองคน พอจ้าวต้าไห่มาก็รู้สึกดีใจมาก

“จะให้รอได้ยังไงครับ?”

“ลองชิมก่อนสิ!”

จ้าวต้าไห่ถือขนมถั่วเขียวจ่อไปที่ปากของจินหวงเถา

จินหวงเถากัดไปคำหนึ่งแล้วก็บอกว่าอร่อย

“ฮึ่ม!”

“เปลืองเงินไปกับอะไรน่ะ? กว่าจะหาเงินมาได้ก็เอาไปใส่ไว้ในกระเป๋าแล้วอย่าเอาไปใช้มั่วซั่วสิ”

จ้าวสือพ่นควันบุหรี่ออกมา ถลึงตาใส่จ้าวต้าไห่

จ้าวต้าไห่แกล้งทำเป็นไม่ได้ยินคำพูดของจ้าวสือ วางขนมถั่วเขียวไว้ข้างๆ แล้วก็ช่วยจินหวงเถาเด็ดผักเสร็จแล้วถึงจะกลับบ้านไป

จ้าวสือคิดถึงเรื่องที่จูเจี้ยนเฟยพูดขึ้นมา รอให้จ้าวต้าไห่ไปแล้วก็เล่าให้จินหวงเถาฟัง

“เด็กคนนี้พูดถูกแล้ว”

“หลานสาวของพี่สาวจูเจี้ยนเฟยออกไปทำงานข้างนอกมาหลายปีแล้ว คงไม่อยากแต่งงานกับคนในหมู่บ้านชาวประมงหรอก ไม่ใช่ว่าไม่ดี แต่ไม่เหมาะกับเด็กของบ้านเรา”

จินหวงเถาคิดว่าคำพูดของจ้าวต้าไห่ไม่ผิดเลย

จ้าวสือสูบบุหรี่น้ำเงียบๆ คิดว่าจะหาเวลาไปคุยกับจูเจี้ยนเฟยเรื่องนี้

จ้าวต้าไห่กินข้าวเย็นเสร็จก็นึกถึงเรื่องหลานสาวของพี่สาวจูเจี้ยนเฟยที่จ้าวสือพูดขึ้นมา เขาก็เล่าเรื่องนี้ให้คุณย่าจงชุ่ยฟัง ไม่ว่าเราจะคิดอะไร เรื่องนี้คุณย่าจงชุ่ยต้องรับรู้ ถ้าวันหนึ่งจูเจี้ยนเฟยมาเจอคุณย่าจงชุ่ยแล้วพูดถึงเรื่องนี้ ถ้าคุณย่าจงชุ่ยไม่รู้อะไรเลย ก็จะทำให้เขาดูถูกได้

จงชุ่ยฟังจบแล้วก็พยักหน้า เธอก็อยากมีเหลนแล้ว แต่เรื่องนี้จ้าวต้าไห่คิดได้ไม่ผิดเลย ผู้หญิงที่ออกไปทำงานข้างนอกมาแล้วก็ไม่มีใครอยากแต่งงานกับคนในหมู่บ้านชาวประมง ทุกคนอยากจะไปทำงานข้างนอก จ้าวต้าไห่ก็สามารถออกไปทำงานข้างนอกได้เหมือนกัน ถ้าอยู่ที่หมู่บ้านชาวประมงก็คงจะไม่เหมาะสมเท่าไหร่

จ้าวต้าไห่กินข้าวเย็นเสร็จ อากาศไม่ดี พรุ่งนี้คงออกทะเลไปตกปลาไม่ได้ เขาก็ชวนคุณย่าจงชุ่ยไปนั่งเล่นที่ลานกว้าง คุณย่าไม่ยอมไป บอกว่าแก่แล้วไม่อยากขยับตัว

จ้าวต้าไห่รู้ว่าเธอคิดจะอยู่บ้านถักอวนประมงให้ได้เยอะๆ เขาก็ไม่ได้ฝืนใจ ไม่ใช่ว่าทุกเรื่องจะต้องฟังที่เราพูดแล้วทำตามคนเดียวก็พอแล้ว เขาก็ออกจากบ้านไปที่ลานกว้าง มองไปรอบๆ แล้วก็เห็นคนไม่น้อย จงสือจู้ เหลยต้าโหย่ว และหลิวปินก็นั่งรวมกลุ่มกันอยู่ เขาก็เดินเข้าไปหา

“อากาศบ้าๆ นี่ทำอะไรไม่ได้เลย”

…

“มันเกิดอะไรขึ้น?”

…

“มีคลื่นหัวขาวขึ้นมา คงต้องใช้เวลาสามห้าวันถึงจะสงบลงได้”

…

จงสือจู้ เหลยต้าโหย่ว และหลิวปินต่างก็บ่นเรื่องสภาพอากาศ

จ้าวต้าไห่หาที่นั่งได้แล้วก็วางตัวลง คลื่นหัวขาวไม่ใช่เรื่องเล่นๆ ต้องใช้เวลาหลายวันถึงจะสงบลงได้ น้ำทะเลก็ถูกกระทบจนขุ่น ต้องรอจนกว่าน้ำจะใสถึงจะมีปลา กุ้ง และปู กลับมา รวมๆ แล้วก็ใช้เวลาเจ็ดแปดวัน มันน่าหงุดหงิดจริงๆ

จ้าวต้าไห่รู้สึกโชคดีมากที่เมื่อวานเราออกทะเลไปตกปลาท่ามกลางสายฝนหนักๆ ก็ทำเงินมาได้บ้าง มีรายได้เข้ามาบ้างก็ไม่ต้องกลัวว่าจะไม่มีเงินใช้แล้ว