บทที่ 100 พิษสุรานารี

"อาเย่า... เลขาซ่ง วันนี้มีเวลาแวะมาจิบชาเหรอครับ?" อู๋จินเหลียง นายหน้าประจำโรงน้ำชาลู่ยวี่ พอเห็นซ่งเทียนเย่าปรากฏตัวที่หน้าประตูโรงน้ำชา ก็รีบวิ่งเข้าไปต้อนรับด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม "ไม่เจอกันตั้งครึ่งเดือน เลขาซ่งดูท่าทางจะรุ่งเรืองน่าดู วันนี้รับชาอะไรดีครับ? ที่เดิมไหม?"

"เอาที่เดิมก็แล้วกัน ขอผูเอ่อร์กานึง วันนี้ผมมีเรื่องรบกวนพี่เหลียงให้ช่วยหน่อย" ซ่งเทียนเย่ายิ้มตอบ

หลังจากพาซ่งเทียนเย่าขึ้นไปที่ห้องส่วนตัวชั้นสอง และสั่งให้พนักงานนำชาผูเอ่อร์บ่มสิบปีกับขนมจีบซาลาเปามาเสิร์ฟ อู๋จินเหลียงก็ลงมือจัดแจงชุดน้ำชาให้ซ่งเทียนเย่าด้วยตัวเอง พลางเอ่ยถามว่า "แค่เลขาซ่งเอ่ยปากคำเดียว ก็ไม่ต้องเกรงใจกันแล้ว มีเรื่องอะไรให้ผมรับใช้บอกมาได้เลยครับ?"

"พี่เหลียงพอจะรู้ไหมครับว่า ในหมู่คนแต้จิ๋ว มีใครที่เปิดร้านขายลูกอมแบบทำเองขายเองบ้างไหม?" ซ่งเทียนเย่ามองอู๋จินเหลียงที่กำลังชงชาให้ตน พลางเอ่ยถาม

อู๋จินเหลียงตอบกลับมาทันทีโดยไม่ต้องคิด "รู้จักสิครับ กวางตุ้งเป็นแหล่งผลิตน้ำตาล คนทำธุรกิจขายลูกอมก็เลยเยอะตามไปด้วย ร้านที่หน้าร้านขายของ หลังร้านเป็นโรงงานทำลูกอมแบบที่เลขาซ่งว่า ผมก็รู้จักอยู่ตั้งสิบกว่าร้านแน่ะ"