บทที่ 103 การปรากฏตัวของจางอวี้เหลียง

ชุนเหอ ไพรเวทคลับ ในย่านสือถังจุ่ย เป็นคลับส่วนตัวหรูหราเพียงแห่งเดียวที่สร้างขึ้นในย่านนี้หลังสงคราม

ก่อนที่ฮ่องกงจะถูกยึดครอง ย่านสุ่ยเคิงโข่วและสือถังจุ่ยเคยเป็นย่านเริงรมย์และแหล่งผลาญเงินที่โด่งดังที่สุดบนเกาะฮ่องกง หอคณิกามากมายที่ประดับประดาด้วยป้ายชื่ออันวิจิตรบรรจงจากฝีมือของกวีและนักปราชญ์ชื่อดัง คลับส่วนตัวหลายแห่งที่ออกแบบและสร้างโดยสถาปนิกชาวต่างชาติ เคยดึงดูดมหาเศรษฐีและคุณชายตระกูลดังในฮ่องกงให้มาแสวงหาความสำราญ คัดเลือกสาวงาม และเสพสุขกันที่นี่

ทว่าหลังจากกองทัพญี่ปุ่นยึดครองฮ่องกง ย่านสือถังจุ่ยที่เคยเต็มไปด้วยแสงสีและเงินตราก็ถูกเผาผลาญจนราบเป็นหน้ากลองด้วยไฟสงคราม แม้ฮ่องกงจะได้รับการปลดแอกแล้ว แต่สือถังจุ่ยก็ไม่อาจฟื้นคืนความรุ่งเรืองในอดีตได้อีก ถึงแม้จะมีคลับส่วนตัว ภัตตาคาร และเหลาอาหารบางแห่งกลับมาเปิดกิจการใหม่ แต่ไม่ว่าจะเป็นขนาดหรือความหรูหรา ก็ล้วนด้อยกว่าคลับชื่อดังในยุคก่อนสงครามอยู่หลายขุม ดูเหมือนจะทำให้พวกนักเที่ยวหมดอารมณ์ที่จะทุ่มเงินไม่อั้นเพื่อแลกกับรอยยิ้มของหญิงงาม สือถังจุ่ยจึงไม่เคยกลับไปเป็นย่านที่มีคลับหรูหราเรียงรายและคลาคล่ำไปด้วยมหาเศรษฐีเหมือนช่วงก่อนสงครามอีกเลย

และแหล่งเริงรมย์ที่สร้างขึ้นใหม่หลังสงครามในย่านนี้ มีเพียงชุนเหอ ไพรเวทคลับ เพียงแห่งเดียวเท่านั้นที่พอจะเทียบชั้นกับคลับส่วนตัวในยุคก่อนสงครามได้

อาคารห้าชั้นหลังนี้ออกแบบโดยสถาปนิกชาวอังกฤษ ใช้โครงสร้างนั่งร้านสแตนเลสแบบอังกฤษ อ้างอิงมาตรฐานการก่อสร้างระดับเดียวกับทำเนียบผู้ว่าการเกาะฮ่องกงและคฤหาสน์เดี่ยวของเจ้าหน้าที่ระดับสูงชาวอังกฤษ เหล็กเส้นที่ใช้เป็นโครงสร้างหลักของคลับล้วนส่งตรงมาจากแคนาดา บันไดหินอ่อนหน้าประตูสั่งทำจากหินธรรมชาติชั้นดีจากอิตาลี เนื่องจากตั้งอยู่บนที่สูงและหันหน้าออกสู่ทะเล แม้แต่กระจกของคลับก็ยังใช้กระจกหนาพิเศษนำเข้า ประกอบเข้ากับกรอบหน้าต่างทองสัมฤทธิ์ เพื่อให้ทนทานต่อพายุไต้ฝุ่นและสภาพอากาศอันเลวร้ายของฮ่องกง