บทที่ 105 คนมีเงินกับคนไม่มีเงิน

อาจจะเป็นเพราะเสียเวลาอยู่ที่ร้านของเฉินชิงเหวินนานเกินไป กว่าซ่งเทียนเย่ากับแองจี้ เพอร์ริส จะมาถึงแผนกธุรการของกรมการปกครอง เพื่อเตรียมจะใช้เสน่ห์ของทนายสาวฝรั่งคนนี้ไปดึงตัวพวกหัวกะทิที่สอบตกสัมภาษณ์ การสัมภาษณ์ก็จบลงไปนานแล้ว ผู้เข้าสัมภาษณ์ส่วนใหญ่ก็กลับกันไปหมดแล้ว เหลือแต่พวกโชคร้ายสองสามคนที่ยืนคอตกอยู่ริมถนนในชุดสูทอย่างน่าสงสาร โดยไม่มีใครสนใจไยดี

นี่คือพวกที่สอบตกสัมภาษณ์แถมยังไม่มีบริษัทไหนมาฉกตัวไปอีก ขนาดบริษัทที่ตั้งใจมารอเก็บตกคนสอบตกที่หน้าประตูยังเมิน แสดงว่าสองสามคนนี้คงจะไม่ได้เรื่องจริงๆ

"เรากลับกันเถอะ" แองจี้ เพอร์ริส หันไปบอกซ่งเทียนเย่า "ฉันยังมีธุระต้องไปทำอีก"

"อุตส่าห์มาทั้งที จะกลับมือเปล่าได้ยังไง" ซ่งเทียนเย่าล้วงนามบัตรออกจากกระเป๋า เดินตรงไปยังชายใส่สูทคนหนึ่งที่กำลังนั่งยองๆ อัดบุหรี่อยู่ริมถนน เมื่อเทียบกับคนสอบตกที่ไม่มีบริษัทรับเข้าทำงานคนอื่นๆ แล้ว สภาพของชายคนนี้ดูแย่กว่ามาก อย่างแรกเลยคืออายุ น่าจะสามสิบอัพแล้ว และไม่ได้เซ็ตผมเรียบแปล้ด้วยเจลแต่งผมเหมือนคนอื่นๆ เขาตัดผมสั้นเกรียน ใบหน้าตอบยาวเรียวแหลมเหมือนใบมีด มีเคราดกดำแข็งกระด้างราวกับเข็มเหล็กขึ้นครึ้มอยู่บริเวณกราม สายตายังคงกลอกกลิ้งไปมาขณะสูบบุหรี่ ถึงจะดูผิดหวังอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้ถึงขั้นสิ้นหวัง

"ผมซ่งเทียนเย่า จากบริษัทการค้าลี่คังครับ ไม่ทราบว่าคุณชื่ออะไรครับ?" ซ่งเทียนเย่ายื่นนามบัตรอาบน้ำหอมให้ พร้อมกับเอ่ยถาม