บทที่ 109 ระวังตัวไว้หน่อยนะ

พอขวานหลุดจากมือ เกาเหลาเฉิงก็พุ่งตัวไปข้างหน้า เพียงพริบตาก็กระโจนขึ้นไปบนโต๊ะกลม แล้วกระโจนลงมาขวางหน้าฉู่เสี้ยวซิ่นราวกับนกอินทรีสยายปีก! ทันทีที่เท้าแตะพื้น เขาก็ชักขวานสั้นอีกเล่มออกมาจากเอว กำไว้แน่น ยืนจังก้าปกป้องฉู่เสี้ยวซิ่น

ในขณะเดียวกัน ชายหนุ่มวัยยี่สิบต้นๆ ในชุดสูทคนนั้น ก็ใช้มือเปล่ารับด้ามขวานที่เกาเหลาเฉิงปามาได้อย่างแม่นยำ เขายืนนิ่งไม่ไหวติง ปล่อยให้ฉู่เสี้ยวซิ่นเตะเข้าที่ต้นขาของเขาเต็มแรง

"อาซิ่น นี่นายพูดเรื่องบ้าอะไรเนี่ย? เมาจนเพี้ยนไปแล้วหรือไง!" จางอวี้เหลียงเหมือนจะยังตั้งสติไม่ได้ เขาใช้มือเช็ดน้ำชาบนหน้า พลางตะโกนด้วยความโกรธปนอับอาย

ระหว่างที่พูด เขาก็ทำท่าจะปัดชายหนุ่มที่ขวางหน้าออกเพื่อเข้าไปเอาเรื่องฉู่เสี้ยวซิ่น แต่ชายคนนั้นกลับไม่ยอมหลีกทางให้

คนที่กำลังจะเดินออกไปถึงประตูห้องอาหาร พอได้ยินเสียงเอะอะก็พากันหันกลับมาดู เห็นฉู่เสี้ยวซิ่นกับจางอวี้เหลียงกำลังจ้องหน้ากันเขม็ง ส่วนลูกน้องของทั้งสองฝ่ายก็ถือขวานสั้นคมกริบไว้ในมือ ทำท่าเหมือนพร้อมจะเปิดศึกกันได้ทุกเมื่อ ลูกเศรษฐีแก๊งจูดี้ที่สนิทกับทั้งสองคนจึงรีบพุ่งเข้ามาแยกทั้งคู่ให้ออกห่างจากกัน เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดการวางมวยกันจริงๆ