บทที่ 110 เจ็ดวัน มันจะถล่มฟ้าได้เชียวเหรอ?

"ฉู่เสี้ยวซิ่นไม่เหมาะที่จะเป็นนักธุรกิจหรอก อย่าว่าแต่จะมีฝีมือสักสามส่วนของพ่อเขาอย่างฉู่เย่าจงเลย แค่สองส่วนของพี่ชายต่างแม่ของเขาอย่างฉู่เสี้ยวจง ก็ยังไม่มีเลย อย่างน้อยฉู่เสี้ยวจงตอนอ้าปากพูดก็ยังรู้จักใช้สมองคิดบ้าง บนโต๊ะเหล้าจะไม่มีทางคุยเรื่องธุรกิจเด็ดขาด เพื่อป้องกันการเมาแล้วพลั้งปาก ยิ่งไม่มีทางสาดน้ำชาใส่หน้าฉันหรอก" จางอวี้เหลียงเปลี่ยนมาอยู่ในชุดลำลอง เดินออกมาจากห้องนอนของตัวเอง สีหน้าไร้ซึ่งความโกรธเกรี้ยวใดๆ เขาเดินไปนั่งที่เก้าอี้หวาย พูดกับพี่สามของเขา จางอวี้หลิน ที่กำลังนั่งจิบชาอยู่ในห้องนั่งเล่นชั้นสอง "แต่อาหารมื้อที่ฉู่เสี้ยวซิ่นเลี้ยงวันนี้สุดยอดจริงๆ นะ ผมเพิ่งจะรู้ว่าพวกสัตว์ป่ากับไข่ปูมันจะอร่อยล้ำขนาดนี้"

ตระกูลจางในตอนนี้ถือเป็นตระกูลที่มีชื่อเสียงพอตัวในแวดวงธุรกิจของฮ่องกงที่เต็มไปด้วยเศรษฐี แต่ทว่าคนในครอบครัวกว่ายี่สิบชีวิตกลับยังคงอาศัยรวมกันอยู่ในตึกแถวสองชั้นเจ็ดห้องบนถนนแมคดอนเนลล์ แทบจะไม่ต่างอะไรกับพวกชาวบ้านธรรมดาที่เช่าห้องแถวอยู่เลย

ความเป็นจริงแล้ว ตระกูลจางมีอสังหาริมทรัพย์ครอบครองถึงครึ่งถนนในย่านคอสเวย์เบย์ อย่าว่าแต่จะให้ครอบครัวละหลังเลย ต่อให้คนละหลังก็ยังสบายๆ แต่คุณนายผู้เฒ่าตระกูลจาง กัวเกิ๋ง แม่ของจางอวี้เหลียง กลับมีคติประจำใจว่า: อยู่เองสู้ปล่อยเช่าไม่ได้ ประหยัดเงินในบ้านได้หนึ่งสลึง เอาไปลงทุนข้างนอกได้กำไรกลับมาสิบตำลึง

ดังนั้นคนตระกูลจางจึงต้องเบียดเสียดกันอยู่ในห้องแคบๆ ปล่อยอสังหาริมทรัพย์ที่เหลือให้คนอื่นเช่าหมด ที่น่าทึ่งที่สุดคือ ตระกูลจางกินข้าวหม้อเดียวกัน คุณนายผู้เฒ่ามีกฎเหล็กว่า ยกเว้นจะไปคุยธุรกิจ ห้ามใครออกไปกินข้าวนอกบ้านเด็ดขาด สี่ครอบครัวของตระกูลจาง ไม่ว่าจะเป็นลูกชาย ลูกสะใภ้ หลานชาย หรือหลานสาว ห้ามแอบไปกินของอร่อยข้างนอกเด็ดขาด แน่นอนว่าถึงอยากจะไป คนพวกนี้ก็ไม่มีเงินในกระเป๋าหรอก เพราะกฎของตระกูลจางคือการรวมศูนย์การเงิน ยกเว้นลูกชายคนโต จางอวี้เจีย ที่เป็นผู้นำตระกูล และคุณนายผู้เฒ่า กัวเกิ๋ง แล้ว คนอื่นๆ ในตระกูลจางแทบจะไม่ได้จับเงินเลย ตั้งแต่การจัดซื้อของบริษัท ไปจนถึงผ้าเช็ดตัวและแปรงสีฟันที่ใช้ในบ้าน ทุกอย่างต้องได้รับการอนุมัติจากกัวเกิ๋งก่อน ถึงจะเบิกเงินไปซื้อรวมกันได้ โดยไม่มีการลำเอียง

ดังนั้นจางอวี้เหลียงจึงจงใจทำท่าเดาะลิ้น เดินไปนั่งตรงข้ามจางอวี้หลิน แกล้งแหย่พี่ชายสามที่ไม่ได้กินของอร่อย จางอวี้หลินอายุมากกว่าจางอวี้เหลียงสามปี ปีนี้อายุยี่สิบแปด เขาโชคไม่ดีเท่าจางอวี้เหลียงน้องสี่ เพราะได้เรียนแค่โรงเรียนเอกชนสอนภาษาจีน ไม่มีโอกาสได้ไปเรียนที่โรงเรียนควีนส์คอลเลจอันดับหนึ่งของฮ่องกงและไปเรียนต่อเมืองนอกเหมือนจางอวี้เหลียง จางอวี้หลินเป็นคนอารมณ์ดี สบายๆ ในบ้านมีจางอวี้เจียพี่ชายคนโตเป็นคนนำและใช้ความคิด เขาจึงรับหน้าที่เป็นคนเดินเรื่อง มักจะเป็นจางอวี้เจียสั่งให้ทำอะไรเขาก็ทำ ส่วนใหญ่เขาจะรับหน้าที่สานสัมพันธ์กับบริษัทหรือตระกูลที่มีธุรกิจกับตระกูลจาง นัดลูกค้าจิบชา เล่นไพ่นกกระจอก มีงานสังสรรค์เยอะ อาหารการกินข้างนอกก็ย่อมได้ลิ้มลองมาเยอะ พอได้ยินจางอวี้เหลียงแกล้งแหย่ จางอวี้หลินก็ยิ้มรับ "ตั้งแต่วันนี้ พรุ่งนี้ มะรืนนี้ ลากยาวไปจนถึงวันศุกร์หน้า ฉันมีนัดกินข้าวนอกบ้านหมดแล้ว ทั้งมื้อเที่ยง อาฟเตอร์นูนที มื้อค่ำ จองโต๊ะภัตตาคารใหญ่ๆ ไว้หมดแล้ว คงไม่ได้กินข้าวเป็นเพื่อนแม่ที่บ้านหรอก ฝากนายดูแลแม่ด้วยล่ะกัน"