บทที่ 112 คิดไม่ตก

หลังจากแองจี้ เพอร์ริส รับประทานอาหารเช้าในคฤหาสน์ของสือจื้ออี้และภรรยาอย่างมีมารยาทแบบฉบับสุภาพสตรีผู้ดีอังกฤษ และนั่งชมมาดามเบธจัดดอกไม้อีกครู่หนึ่ง เธอถึงได้กล่าวลาแล้วเดินจากมา

พอลงจากยอดเขาวิกตอเรียพีค ความสง่างามและเยือกเย็นของแองจี้ เพอร์ริส ก็มลายหายไป เธอโบกเรียกแท็กซี่ที่จอดรอผู้โดยสารอยู่แถวสถานีรถรางตีนเขา เร่งให้คนขับรีบเหยียบคันเร่งมุ่งหน้าไปโรงแรมตู้หลี่ซือทันที

ระหว่างมื้อเช้า มาดามเบธได้ตอบตกลงที่จะเข้าร่วมการก่อตั้งสมาคมอ็อกแฟม และจะเป็นตัวแทนในการนำยาไปแจกจ่ายให้แก่คนยากไร้ในเขตชุมชนแออัด แม้แองจี้ เพอร์ริส จะไม่ได้คุยกับสือจื้ออี้โดยตรง แต่ก็คุยกับมาดามเบธตลอด ซึ่งถ้าสือจื้ออี้ไม่อนุญาต มาดามเบธก็ไม่มีทางรับปากเด็ดขาด

ตอนนี้สิ่งที่ต้องทำคือรีบจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อยโดยเร็วที่สุด เพื่อไม่ให้ยืดเยื้อจนเกิดตัวแปรที่ไม่คาดคิดขึ้นได้

พอลงจากแท็กซี่ แองจี้ เพอร์ริส โยนแบงก์สิบเหรียญให้คนขับโดยไม่รอเงินทอน แล้วรีบเดินจ้ำอ้าวตรงไปที่ประตูโรงแรม แต่ก้าวไปได้แค่สามสี่ก้าว เธอก็ต้องชะงักฝีเท้า เพราะซ่งเทียนเย่ายืนรออยู่หน้าประตูโรงแรมตู้หลี่ซือ ในชุดที่ดูเรียบร้อยกำลังคีบบุหรี่มองมาที่เธอ ดูจากสีหน้ารำคาญใจของยามรักษาความปลอดภัยชาวอินเดียที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็รู้ได้เลยว่าซ่งเทียนเย่าคงยืนก่อกวนยามคนนี้อยู่หน้าประตูนานพอสมควรแล้ว