บทที่ 114 ถ้อยทีถ้อยอาศัย

ฉู่เสี้ยวซิ่นนั่งหน้ามุ่ยอยู่เบาะหลังรถฟอร์ด 49 มือล้วงกระเป๋ากำเงินห้าพันเหรียญที่เพิ่งเบิกมาจากซ่งเทียนเย่าไว้แน่น ปากก็สบถด่าไม่หยุดหย่อน คนขับรถอย่างเฉินซิงฟู่ถึงกับแยกไม่ออกว่าเจ้านายของตัวเองกำลังโกรธจริงๆ หรือแค่บ่นไปงั้นๆ

"ไอ้ชาติหมาเอ๊ย! เจ้านายเบิกเงินจากบริษัทมันเป็นเรื่องปกติป่ะวะ อาเย่าไอ้เวรนั่นกล้าดียังไงมาต่อรองกับฉัน ทำหน้าตายเหมือนไม่กลัวตายเลยนะ! เจ้าเล่ห์ยิ่งกว่าจิ้งจอกอีก มันกะไว้แล้วว่าฉันต้องยืมเงินแม่ไม่ได้แน่ๆ ก็เลยฉวยโอกาสขูดรีดฉัน ฉันฉู่เสี้ยวซิ่นเป็นถึงเจ้าของลี่คังแท้ๆ ต้องมาโดนเลขาชี้คอสั่งนู่นสั่งนี่ เสียหน้าชะมัด! สั่งให้ฉันไปลี่ฉือ ฉันก็ต้องไปเหรอวะ? ไอ้แม่ย้อยเอ๊ย!" ฉู่เสี้ยวซิ่นคาบบุหรี่ มือก็คลำกระเป๋ากางเกงอีกรอบ เพื่อให้แน่ใจว่าเงินห้าพันยังนอนสงบนิ่งอยู่ ไม่ได้หายวับไปไหน

"คุณชายซิ่นครับ ตกลงเราจะไปลี่ฉือไหมครับ?" เฉินซิงฟู่ได้ยินเจ้านายบ่นเหมือนไม่อยากไป เลยมองกระจกหลังแล้วถามขึ้น

ฉู่เสี้ยวซิ่นถลึงตาใส่ "ก็ไปสิวะ! ถ้าไม่ไป แกมีเงินให้ฉันยืมหรือไง? หรือแกลงทุนขายตัวเพื่อเจ้านาย? ไอ้ทึ่ม! ถ้าแกได้เรื่องสักหน่อย ฉันคงไม่ต้องมาโดนอาเย่ามันหลอกใช้ทุกวันแบบนี้หรอก! ไม่รู้จักสังเกตเลยสักนิด"

เฉินซิงฟู่ด่าตัวเองในใจว่าไม่น่าหาเรื่องเลย เขาปั้นยิ้มแหยๆ แล้วหักพวงมาลัยมุ่งหน้าไปลี่ฉือ