บทที่ 123 ยิงปืนนัดเดียวได้นกสี่ตัว ยอดฝีมือตัวจริง

แน่นอนว่าผู้ที่ทำหน้าที่แจกยาฟรีของสมาคมอ็อกแฟมให้กับบ้านพักคนชราเกาลูนทง ก็คือมาดามเบธ, แองจี้ เพอร์ริส, ฉู่เสี้ยวซิ่น และภริยาผู้ว่าการฮ่องกง มาดามแกรนแธม รวมถึงบรรดาหัวหน้ากลุ่มแฟนคลับนักร้องที่จำใจต้องบริจาคเงินก้อนโตจนได้เข้ามาอยู่ในคณะกรรมการบริหาร และพวกฝรั่งชาวอังกฤษอีกสองสามคน

สือจื้ออี้เองก็รู้ดีว่าไม่ควรไปแย่งซีนคนเหล่านี้ หลังจากร่วมถ่ายรูปและกล่าวอวยพรแต่เนิ่นๆ เสร็จ เขาก็ถอยฉากออกไปเดินชมดอกไม้ใบหญ้าในสวน ปล่อยให้สมาคมอ็อกแฟมและภรรยาของตนได้รับโอกาสในการออกสื่อมากขึ้น

ซ่งเทียนเย่าค่อยๆ ขยับเข้าไปใกล้สือจื้ออี้อย่างแนบเนียน ทำทีเป็นยืนชมดอกประทัดจีนพุ่มนั้นเป็นเพื่อนฝรั่งคนนี้ พอเห็นว่าคนรอบข้างหันไปสนใจภริยาผู้ว่าการกับบิชอปกันหมดแล้ว ซ่งเทียนเย่าถึงได้เอ่ยปากถามเบาๆ ว่า:

"ต้องเล่นใหญ่ขนาดนี้เลยเหรอครับ? ถึงกับลากกองทัพอังกฤษที่ประจำการในฮ่องกงออกมาช่วยเลยเนี่ยนะ? ตกลงว่าเตรียมจะช่วยให้ลี่คังรวยทางลัด หรือเตรียมจะฝังลี่คังให้ตายทั้งเป็นกันแน่ครับ?"

สือจื้ออี้ไม่ได้ตอบทันที แต่หันไปมองมาดามแกรนแธม ภริยาผู้ว่าการที่กำลังจับมือทักทายคนแก่วัยเกษียณชาวต่างชาติอยู่ไกลๆ จากนั้นก็หันกลับมามองซ่งเทียนเย่าที่กำลังจ้องหน้าตนอยู่: "ผมเคยคิดนะ ตอนที่คุณอยู่ที่โบสถ์แล้วบอกว่าไม่ได้ต้องการอะไร นั่นเป็นเพราะสิ่งที่คุณต้องการในอนาคตมันคงจะมากกว่านั้นเยอะ แต่ผมกลับหวังว่าความร่วมมือในลักษณะนี้ระหว่างเราจะมีแค่ครั้งนี้ครั้งเดียว ผมหวังว่าต่อไปเวลาที่ผมคุยกับคุณซ่ง ทุกคำพูดจะสามารถจดลงกระดาษหรือแม้แต่ตีพิมพ์ลงหนังสือพิมพ์ได้อย่างเปิดเผยและโปร่งใส ไม่ใช่ต้องมาแอบยืนคุยกันตอนชมดอกไม้อยู่แบบนี้ ดังนั้น ปฏิบัติการของศุลกากรในครั้งนี้ก็เป็นไปอย่างที่คุณต้องการนั่นแหละ อำนาจการตัดสินใจอยู่ในมือคุณแล้ว"