บทที่ 139 คำขอบคุณ

ดึกดื่นค่อนคืนแล้ว หลังจากดื่มไปได้หลายขวด จางอวี้หลินก็ยกแก้วเหล้าขึ้นด้วยใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม กล่าวขอบคุณแขกเหรื่อกว่าสิบคนในห้องส่วนตัวของภัตตาคารอู่ยี่: "คุณอาคุณลุงทุกท่านครับ วันนี้รบกวนทุกท่านช่วยเป็นธุระไปวิ่งเต้นตามสำนักพิมพ์ต่างๆ ให้ อวี้หลินซาบซึ้งใจยิ่งนัก ขออนุญาตดื่มคารวะทุกท่านอีกสักแก้วนะครับ"

กล่าวจบ จางอวี้หลินก็กระดกเหล้าขาวในแก้วรวดเดียวหมด

สำหรับจางอวี้หลินแล้ว เขาไม่ถนัดเรื่องการบริหารธุรกิจครอบครัวเท่าไหร่นัก พี่ใหญ่เป็นคนตัดสินใจ พี่รองเป็นคนวางแผน ส่วนเขาก็มีหน้าที่ดูแลเรื่องการสังสรรค์รับรองลูกค้าที่ทำธุรกิจร่วมกับตระกูลจาง เรื่องเจรจาธุรกิจบนโต๊ะทำงาน เขาอาจสู้พี่ใหญ่กับพี่รองไม่ได้ แต่ถ้าเป็นเรื่องเจรจาสานสัมพันธ์บนโต๊ะอาหาร เขามั่นใจว่าตัวเองทำได้ไม่เลวเลยทีเดียว

อย่างเช่นงานเลี้ยงมื้อนี้ ตั้งแต่การกล่าวทักทายปราศรัยในช่วงแรก ไปจนถึงการพูดคุยสัพเพเหระก่อนอาหาร หรือแม้แต่ตอนที่เหล้าเข้าปากไปแล้วหลายขวด จางอวี้หลินก็ยังคงเป็นคนคุมจังหวะบนโต๊ะอาหารไว้ได้ตลอด แม้ว่าแขกทั้งสิบกว่าคนในห้องจะมีข้อสงสัยหรือความกังวลใจอยู่บ้าง แต่ก็ทำได้แค่เออออไปตามน้ำตามจังหวะที่จางอวี้หลินเป็นคนนำ

จนกระทั่งงานเลี้ยงใกล้จะเลิกรา จางอวี้หลินถึงได้วกกลับมาคุยเรื่องสำคัญ เพราะขืนปล่อยให้คนที่อุตส่าห์ไปวิ่งเต้นช่วยตระกูลจางเมื่อช่วงบ่ายต้องเก็บความสงสัยไว้จนจบงานก็คงจะไม่ดีนัก