บทที่ 141 ดีจริงๆ

จางอวี้เจียนอนอยู่บนเตียงในห้องสวีทของโรงแรมจงหัวในไชน่าทาวน์เมืองเมลเบิร์น ห้องสวีทแห่งนี้กว้างขวางและสะดวกสบายกว่าห้องนอนที่บ้านเสียอีก แต่กลับทำให้คนที่คุ้นเคยกับการนอนเตียงไม้ที่บ้านอย่างเขาต้องนอนไม่หลับมาหลายคืนติดกัน

ปีนี้จางอวี้เจียอายุสามสิบแปดปี นับตั้งแต่เริ่มช่วยพ่อรับซื้อและขายของป่าที่บ้านเกิดตอนอายุสิบสี่ จนถึงตอนนี้นับว่าเขาโลดแล่นอยู่ในวงการธุรกิจมาถึงยี่สิบสี่ปีแล้ว ในบรรดานักธุรกิจชาวจีนในฮ่องกง มีเพียงเขาคนเดียวเท่านั้นที่ก้าวขึ้นมาเป็นผู้นำวงการได้ในวัยเพียงสามสิบแปดปี ในขณะที่คนรุ่นราวคราวเดียวกันกำลังมุ่งมั่นทะเยอทะยานและพยายามขยายธุรกิจในฮ่องกง จางอวี้เจียกลับเริ่มคิดที่จะนำพาธุรกิจของตระกูลให้ค่อยๆ หลุดพ้นจากวงการยา และถ้าเป็นไปได้ เขาถึงขั้นอยากจะย้ายครอบครัวมาตั้งรกรากที่ออสเตรเลียด้วยซ้ำ

สงครามเกาหลีคือรากฐานความเจริญรุ่งเรืองของตระกูลจาง หากไม่มีสงครามเกาหลี ตระกูลจางก็เป็นเพียงพ่อค้ายาเล็กๆ แต่สงครามย่อมมีวันสิ้นสุด เมื่อถึงเวลานั้น ธุรกิจยาคงตกต่ำลงอย่างรวดเร็วและกลับคืนสู่สภาวะปกติ สมาคมธุรกิจยาฮ่องกงที่กำลังเฟื่องฟูและมีสมาชิกมากมายในตอนนี้ ก็ไม่รู้ว่าจะมีกี่บริษัทที่ต้องปิดตัวลงอย่างเงียบเหงาหลังสงครามยุติ

สิ่งที่จางอวี้เจียกำลังคิดอยู่ตอนนี้คือ การหาเส้นทางทำเงินสายใหม่ให้กับตระกูลจาง ฮ่องกงนั้นอยู่ต่อไม่ได้แล้ว หากสงครามเกาหลีจบลง แล้วจีนแผ่นดินใหญ่ตัดสินใจใช้กำลังทหารทวงคืนฮ่องกงจริงๆ อย่าว่าแต่ธุรกิจยาของตระกูลจางจะไปไม่รอดเลย สิ่งที่เขาเคยทำไว้ในช่วงสงคราม อาจจะทำให้เขาถูกลากตัวไปยิงเป้าด้วยซ้ำ

ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจมาดูธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ที่เมลเบิร์น ยุคตื่นทองที่ออสเตรเลียเมื่อหลายสิบปีก่อน ทำให้มีผู้อพยพจากต่างแดนหลั่งไหลเข้ามาในเมลเบิร์นเป็นจำนวนมาก ซึ่งในจำนวนนั้นก็มีชาวจีนจากกวางตุ้งและกวางสีอยู่ไม่น้อย เมื่อประชากรเพิ่มขึ้น ความต้องการที่อยู่อาศัยก็ต้องเพิ่มตามไปด้วย ยิ่งไปกว่านั้น ก่อนเดินทางมา จางอวี้เจียได้มอบหมายให้จางอวี้ฉี น้องชายของเขา ไปศึกษาข้อมูลเกี่ยวกับธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ในเมลเบิร์นมาโดยเฉพาะ แม้จะเป็นอาณานิคมของอังกฤษเหมือนกัน แต่เมลเบิร์นมีระบบการวางผังเมืองที่เป็นระเบียบแบบแผนมากกว่า ไม่เหมือนกับนโยบายผังเมืองของรัฐบาลอาณานิคมฮ่องกงที่แข็งทื่อและไม่ยืดหยุ่นเอาเสียเลย