บทที่ 143 จากไปและกลับมา

เมื่อคืนซ่งเทียนเย่ากลับมานอนที่บ้านบนถนนไท่เหอ ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากไปนอนที่โรงแรมตู้หลี่ซือ แต่เพราะถึงเขาจะไปนอนได้ พวกของหลานหมิงจวี๋ก็เข้าไปในโรงแรมไม่ได้ ถึงจางอวี้เหลียงจะไม่น่าจะทำเรื่องโง่ๆ แบบเดิมซ้ำสอง แต่ใครจะไปรู้ล่ะ เกิดไปจ้างนักฆ่าที่พูดภาษาอังกฤษเก่งๆ แบบไต้เฟิงแฝงตัวเข้าไปในโรงแรมแล้วลากคอเขาไปเชือด เขาก็คงตายตาไม่หลับแน่ๆ

เขาเลยนอนในห้องนอนตัวเอง ให้หลานหมิงจวี๋กับลูกน้องแก๊งเฉาหยงอี้อีกคนสัปหงกอยู่ตรงห้องนั่งเล่น ส่วนนอกห้องก็มีลูกน้องอีกสี่ห้าคนนั่งหลับอยู่ตรงบันได

ตั้งแต่ซ่งเทียนเย่ากลับมาเมื่อคืน จ้าวเหม่ยเจิน ซ่งชุนเหริน ซ่งเหวินเหวิน ซือเย๋ฮุย หรือแม้แต่โหลวเฟิ่งอวิ๋น ก็รีบพากันไปบ้านของเซียนอวี๋สวานกันหมด ทุกคนรู้แล้วว่าเซียนอวี๋สวานตายด้วยเงื้อมมือของไต้เฟิงเพื่อช่วยชีวิตเขา พอเซียนอวี๋สวานตาย เมียกับลูกสาวคงช็อกจนทำใจไม่ได้ ต้องมีคนคอยอยู่ดูแลใกล้ๆ แถมยังต้องมีคนช่วยจัดการเรื่องงานศพอีก

ซ่งเทียนเย่าให้จ้าวเหม่ยเจินเอาเงินสองหมื่นเหรียญไปให้เมียของเซียนอวี๋สวานก่อน เพื่อให้จัดงานศพให้เขาอย่างสมเกียรติ เงินสองหมื่นเหรียญนั้น ซ่งเทียนเย่าก็ถือวิสาสะหักออกมาจากเงินสดสามแสนเหรียญที่ฉู่เสี้ยวจงให้มานั่นแหละ เขาเดาว่าฉู่เสี้ยวจงคงไม่มานั่งสนใจหรอกว่าเขาเอาเงินสามแสนเหรียญนั้นไปทำอะไรบ้าง

ออกจากบ้าน ซ่งเทียนเย่าก็ตรงดิ่งไปที่บริษัทลี่คัง เขาตั้งใจว่าวันนี้จะไม่ไปไหน นอกจากไปส่งแองจี้ เพอร์ริส ตอนบ่าย เวลาที่เหลือก็จะขลุกอยู่ที่บริษัทนี่แหละ