บทที่ 144 เทพชนเทพ ผีตัวเล็กรับเคราะห์

บรรดาพ่อค้ายาหลายคนที่เมื่อคืนยังเออออห่อหมกไปกับคำพูดของจางอวี้หลินบนโต๊ะอาหาร วันนี้กลับมารวมตัวกันกว่ายี่สิบคน ส่งเสียงเอะอะโวยวายกันลั่นห้องประชุมเล็กๆ ของบริษัทชายฝั่งยุโรป เฝิงอี้ชาง หรือที่จางอวี้หลินยกย่องเรียกว่า 'ลุงเฝิง' ผู้ซึ่งเป็นคนแรกที่คาบข่าวไปบอกตระกูลจางและช่วยวิ่งเต้นปิดข่าวกับหนังสือพิมพ์ต่างๆ ตอนนี้กลับเป็นคนที่โวยวายเสียงดังที่สุด

เขาเช่าเรือไว้สี่ลำสำหรับขนส่งยา เป็นเรือเร็วสามลำและเรือประมงดัดแปลงเป็นเรือบรรทุกสินค้าขนาดเล็กอีกหนึ่งลำ แต่จู่ๆ วันนี้เจ้าของเรือก็ส่งคนไปถอดเครื่องยนต์ของเรือทั้งสี่ลำออกถึงที่ท่าเรือ โดยอ้างว่าจะเอาเรือกลับไปซ่อมบำรุงใหญ่ที่อู่ต่อเรือ

การซ่อมบำรุงเรือไม่ใช่ปัญหา แต่ตามสัญญาเช่าที่ตกลงกันไว้ หากเจ้าของเรือนำเรือไปซ่อมกลางคัน จะต้องจัดหาเรือลำอื่นมาทดแทนให้เฝิงอี้ชางใช้งานชั่วคราว ทว่าหลังจากคนงานถอดเครื่องยนต์เสร็จก็หายตัวไป เฝิงอี้ชางโทรศัพท์ไปหาเจ้าของเรือเพื่อทวงถาม เจ้าของเรือกลับอ้างว่าตอนนี้ไม่มีเรือว่างให้สับเปลี่ยนเลย แถมน้ำเสียงและคำพูดยังแฝงนัยยะประมาณว่า ยินดีจะจ่ายค่าปรับผิดสัญญาตามที่ระบุไว้ ลำละห้าหมื่นถึงแสนเหรียญฮ่องกงด้วยซ้ำ

เฝิงอี้ชางเป็นคนเก่าแก่ในวงการธุรกิจ แม้จะไม่ได้ร่ำรวยระดับมหาเศรษฐีที่มีชื่อบริจาคเงินให้โรงพยาบาลตงหัวและองค์กรเป่าเหลียงจวี๋ แต่ก็พอมีฐานะอยู่บ้าง เขาฟังออกว่าน้ำเสียงของเจ้าของเรือแปลกไป จึงข่มความโกรธไว้ ไม่ได้ระเบิดอารมณ์หรือแตกหักกันตรงนั้น ทำเพียงหัวเราะแห้งๆ แล้วนัดหมายจะพูดคุยกันอีกครั้งในอีกสองสามวัน

หลังจากวางสายจากเจ้าของเรือ เขาก็ลองติดต่อไปหาพ่อค้ายาคนอื่นๆ ก็พบว่าความจริงเป็นอย่างที่คิด พ่อค้ายาชาวอู่ยี่ส่วนใหญ่ที่ทำธุรกิจลักลอบขนยาทางทะเล ต่างก็ถูกเจ้าของเรือส่งคนมาถอดเครื่องยนต์เรือที่เช่าไว้ไปจนหมด และเมื่อโทรไปต่อว่า ก็ได้รับคำตอบและข้อเสนอแบบเดียวกับเฝิงอี้ชาง คือไม่มีเรือให้เปลี่ยน และพร้อมจ่ายค่าปรับหากต้องยกเลิกสัญญา